Saturday, October 27, 2018

ദൈവം മറ്റൊരാളല്ലെന്ന കഥ.

പണ്ട്,
മനുഷ്യരേക്കാൾ
മരങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന
പണ്ടുപണ്ട്,
കാട്
മനുഷ്യന്റെ വീടായിരുന്ന പണ്ട്,

അവൻ
കാടിനോട്
അവന്റെ വീടിനോട്
വിസ്മയങ്ങൾ പങ്കിട്ടു.

കാടിനോട്
അവന്റെ വീടിനോട്
ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചു.

ഉത്തരങ്ങളെ
അറിവെന്നു വിളിച്ചു.

അറിവും അജ്ഞതയും
ശാന്തിയും അശാന്തിയും
ജയവും പരാജയവും
നേരും നുണയും
തന്റെയുള്ളിൽ തന്നെയെന്ന
അറിവിന്റെ ഭാരം
താങ്ങാനാവാത്ത അവൻ,
അത് പങ്കിടാനല്ല; എല്ലാം ഇറക്കി വയ്ക്കാൻ
തന്നേക്കാൾ കരുത്തനായ
പൂർണ്ണനായ
ഒരുവനെ
ആഗ്രഹിച്ചു.
അതിൽ പിന്നെ
താൻ സ്വതന്ത്രനെന്ന്
ആശ്വസിച്ചു.

അതിൽ ചിലർ 
അറിവുള്ളവർ 
അലിവുള്ളവർ 
അറിവും അജ്ഞതയും
ശാന്തിയും അശാന്തിയും
ജയവും പരാജയവും
നേരും നുണയും
തന്റെയുള്ളിൽ തന്നെയെന്ന
അറിവിന്റെ സുഖം
അറിഞ്ഞവർ
അനുഭവിച്ചവർ 
ആഹ്ളാദങ്ങളെ
അതിശാന്തമായ് കടന്നു പോയവർ 
ആകുലതകളിൽ
അശാന്തരാകാതിരുന്നവർ
അതറിയാത്തവന് വേണ്ടി
അവരേക്കാൾ ദുർബലനായവന് വേണ്ടി 
അവരിലെ ഊർജ്ജത്തെ 
അറിവിന്റെ സൗഖ്യത്തെ
ശിലകളിലേക്ക് 
വിളക്കുകളിലേക്ക്
വാക്കുകളിലേക്ക് 
പകർന്നു വെച്ചു.

അറിവിന്റെ
സ്നേഹത്തിന്റെ
ഊർജ്ജസമ്മേളനത്തെ
അവർ 
ദൈവമെന്ന പേര് വിളിച്ചു.

കാടിന് 
വീടിന് 
അവന് 
ദൈവമുണ്ടായി.

എന്റെ അധിപനെന്ന്
നിന്റെ അധിപനെന്ന്
അവർക്കിടയിൽ
അദൃശ്യരായ പലരുണ്ടായി.

എന്റെ ദൈവമെന്ന്
നിന്റെ ദൈവമെന്ന്
അതിരുകളുണ്ടായി.

കാടിനെ
അവന്റെ വീടിനെ
എന്റേത്
നിന്റേതെന്ന
മുറിവുകളാക്കി.

അറിവുകളെ 
ശരികളെന്ന്
തെറ്റുകളെന്ന്
പലതാക്കി.

വീടുകളിൽ നിന്ന്
കാടുകൾ
മാഞ്ഞു പോയി.
കഥകളിൽ
മനുഷ്യൻ മാത്രമായ്.
ദൈവം മറ്റൊരാളെന്ന്
കഥകളുണ്ടായി.
ആ കഥയിലൊരു 
നുണയുണ്ടെന്ന്
ആരും പറയാതെയായി.

***
കഥകളിലെ നുണകൾ എത്ര തന്നെയാണെങ്കിലും കാര്യങ്ങളിലെ നേരിനെക്കുറിച്ച് നാം ശ്രദ്ധാലുക്കളാവേണ്ടതുണ്ട്.

ചരിത്രം എന്ത് തന്നെയായിരുന്നാലും വർത്തമാനകാലത്തോട് നാം ചില ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ കാണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.


ദൈവമെന്ന 
അറിവിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഊർജ്ജസമ്മേളനം. 
നമ്മിലവശേഷിയ്ക്കുന്ന ശാന്തിയാണ് 
നമ്മിലാ അനുഭവത്തിന്റെ ഏക അടയാളം.

No comments:

Post a Comment