Tuesday, January 2, 2018

വൃദ്ധനും പെൺകുട്ടിയും

അന്ന് തന്റെ ചുറ്റിലുമായ് കൂടിയവരോട് വൃദ്ധൻ, അന്നുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തൊരു കഥ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
അത്രമേൽ പ്രാർത്ഥിച്ച്, അത്രയും ആഗ്രഹിച്ച് തൻറെ അദ്‌ഭുതശേഷികളിൽ നിന്നെല്ലാം സ്വതന്ത്രനായ ഒരാളുടെ കഥ.

'ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമോ അങ്ങനെ?'ആളുകൾ പരിഹസിച്ചു.
'എന്തിന് വേണ്ടിയെങ്കിലും ആരെങ്കിലും അങ്ങനെ ചെയ്യുമോ?'

അത്രയും തീവ്രമായ് പ്രണയം അനുഭവിയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിയ്ക്കുന്നവർ.
വൃദ്ധൻ പറഞ്ഞു.

അമാനുഷികർക്കുള്ളതല്ല പ്രണയം.
തന്റെ പ്രണയിയോട് ചേരുമ്പോൾ മാത്രം പൂർണ്ണരാകുന്നവർക്ക്;
തന്റെ പ്രണയിയോട് ചേരുമ്പോൾ മാത്രം തങ്ങളുടെ നിസ്സഹായതകൾ വെടിയാൻ കഴിയുന്നവർക്ക്.
അവനു മാത്രമേ അതിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ എല്ലാം അറിയാനുള്ള അർഹതയുള്ളൂ:
അതിലെ അത്യാഹ്ളാദങ്ങൾ, വിസ്മയങ്ങൾ, നോവുകൾ, പിടച്ചിലുകൾ, ശാന്തത, ഉന്മാദം, നന്മകൾ, മുറിവുകൾ, സാമീപ്യങ്ങൾ, വിരഹം, സംശയങ്ങൾ, കുറവുകൾ, കുസൃതികൾ, കൂടിച്ചേരലുകൾ, യാത്രപറച്ചിലുകൾ, മടങ്ങിപ്പോക്കുകൾ, ഏകാഗ്രത, ശ്രദ്ധ, സമർപ്പണം.

അത് പറഞ്ഞു വൃദ്ധൻ ഒരു കവിത ചൊല്ലി:

'ആ രാത്രി മഴ പെയ്തു;
എല്ലാം തികഞ്ഞൊരു മഴ.
നഗരം ഇരുട്ടിലായ് -
അത് മഴയെ മാത്രം തിരഞ്ഞെടുത്തിരിയ്ക്കാം;
അതിന് മഴയോട് മാത്രമായ് ചിലത് പങ്കിടാനുണ്ടായിരുന്നിരിയ്ക്കാം..

ദൂരെ,
ഒരു പൊട്ടു പോലെ,
തെളിഞ്ഞു കത്തിയ  വിളക്ക് നോക്കിയിരുന്ന്
ഞാൻ നിന്നെ മാത്രം ഓർത്തു.

അകലെ, ആ നേരം
പ്രകാശം നിറഞ്ഞ ഒരിടത്തായിരുന്ന നീ,
എന്നോട് പിണങ്ങി;
നിന്നിലെ വെളിച്ചമെല്ലാം കെടുത്തിവെച്ചു. '


ആളുകൾ പിരിഞ്ഞു പോയി.

യാത്രാസംഘത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ പെൺകുട്ടി വൃദ്ധന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു.
ചിരപരിചിതരെന്നപോലെ അവർ ചിരിച്ചു.
അടുത്തടുത്തിരുന്ന് അന്നേരം ആകാശത്തു തെളിഞ്ഞ നക്ഷത്രങ്ങളിൽ ഒന്ന് നോക്കി, ഏതോ ഒരു വീടിന്റെ  ഓർമ്മകൾ പറയാതെ പങ്കിട്ടു.

പെൺകുട്ടി ഉറങ്ങിപ്പോയി.

അവളെ മടിയിൽ ചേർത്തുകിടത്തി, വൃദ്ധൻ അയാൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആ വരികൾ ഓർത്തെടുത്തു:

'നിന്നെ അന്വേഷിയ്ക്കുന്ന പ്രണയത്തിൽ നിന്ന്
മറഞ്ഞിരിയ്ക്കാൻ
നിനക്ക് അവകാശമില്ല.'

No comments:

Post a Comment