Monday, October 26, 2015

ബിയോണിന്റെ പുസ്തകം.



" ഇനിയും കണ്ടു പൂർത്തിയാക്കാത്തൊരാകാശം ,
നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ.
എത്ര ശ്രമപ്പെട്ടാണ്‌ നീ , 
എനിക്കു വേണ്ടി സ്നേഹത്തിന്റെ മെഴുകുതിരികൾ അണയാതെ കരുതി വയ്ക്കുന്നത്.
എന്നാലതിനു ചുറ്റും കൊടുങ്കാറ്റായ് മാറിപ്പോകുന്നു ഞാൻ.

എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുകയാണ്‌.
നിനക്കു വേണ്ടിയല്ല; എനിക്ക് വേണ്ടി.
മേല്ക്കൂരയില്ലാത്ത നീയെന്ന വീടിനു മേൽ പേമാരിയായി പെയ്യാൻ.

ലോകത്തോട് കലഹിക്കാൻ തോന്നുമ്പോഴാണ്‌ സ്നേഹമെന്ന വാക്ക് ഞാൻ ആവർത്തിക്കാറുള്ളത്.

സ്വയമൊരു ശലഭമാവണമെന്നുണ്ടെനിക്ക്.
മൃഗങ്ങൾ ആർത്തിരമ്പുന്നു എന്നിൽ!

മാംസത്തിന്റെ മണമാണ്‌ എന്റെ കൈകളിൽ.
നിനക്ക് വേണ്ടി ഒരു പൂക്കച്ചവടക്കാരനാകണമെന്നുണ്ടെനിക്ക്.
എന്നാൽ ഞാനിപ്പോഴും ഈ തെരുവിലെ ഇറച്ചി വെട്ടുകാരനാണ്‌. "
-  'ഇറച്ചി വെട്ടുകാരൻ',ബിയോണിന്റെ  പുസ്തകം.

ബിയോണിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ, 'ഇറച്ചിവെട്ടുകാരൻ' എന്ന കഥയിലെ, അന്നയായിരുന്നു അന്നത്തെ രാത്രിയിലവൾ. അവളുടെ ഭർത്താവും ഒരു ഇറച്ചിവെട്ടുകാരനായിരുന്നു. തനിയ്ക്ക് വേണ്ടി,തനിയ്ക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ്‌ ആ കഥ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. അയാളാകട്ടെ അവൾ കേൾക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്ന, പറയാനാഗ്രഹിക്കുന്ന വാക്കുകളിലൊന്നു പോലുമാകാൻ കഴിയാതെ ജീർണ്ണിച്ചുപോയ ഇറച്ചിത്തുണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ. അയാളുടെ ഇറച്ചിക്കടയും അയാളും എന്നും വൃത്തിയോടെ തന്നെ ഇരുന്നു. എന്നാലും അവൾക്കിഷ്ടമില്ലാത്തൊരു മിശ്രഗന്ധം ഒരിയ്ക്കലും അയാളെ വിട്ടുപോയതേയില്ല.


താൻ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാറുണ്ടെന്ന് ഒരിയ്ക്കലും അയാളറിയരുതെന്ന് അവൾക്ക് നിർബന്ധമായിരുന്നു. അക്ഷരങ്ങളുമായ് ബന്ധമില്ലാത്ത ഒരാളെ അതുപറഞ്ഞ് അമ്പരപ്പിക്കുന്നതെന്തിനെന്ന് അവൾ കരുതി.

അയാൾ ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോഴേക്കെപ്പോഴും അവൾ പുസ്തകങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ച് കറിക്കഷ്ണങ്ങൾ മുറിച്ചിടുകയോ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുകയോ ചെയ്യുകയായിരിക്കും. പിന്നീടവർ ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ആഹാരം കഴിച്ച്, ഇരുവരുടേയും അച്ഛനമ്മമാരോട് ഫോണിൽ സംസാരിച്ച്, ടിവിയിൽ സിനിമാപ്പാട്ടുകൾ കണ്ട്, ഒന്നിച്ചുറങ്ങും.

എല്ലാദിവസത്തേയും പോലെ അന്നും,  നൂർ  എന്ന അവൾ , ആദം എന്ന അയാളെ തന്നോട് ചേർത്തുപിടിച്ചുറക്കി. ഒരു പേര്‌ മറ്റൊരു പേരിനെ ചേർത്തുപിടിയ്ക്കുന്നതു പോലെ മാത്രം. ഒരു മനുഷ്യൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ ചേർത്തുറക്കുന്നതുപോലെ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല അതിൽ. അയാളുറങ്ങി എന്നായപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് തുടങ്ങി. 'ഇറച്ചിവെട്ടുകാരൻ' എന്ന കഥയായിരുന്നു അന്നവളെ കരയിച്ചത്. 

എല്ലാമാസവും ദന്തഡോക്ടറുടെ അടുത്തേക്ക് ടാക്സിയിൽ പോകുമ്പോഴൊക്കെ 'ബിയോണിന്റെ പുസ്തകം' എഴുതിയ ഹോമർ എന്ന എഴുത്തുകാരന്റെ വീട് അവൾ കാണാറുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ വീടിനെ ആകാംക്ഷാപൂർവ്വം താൻ നോക്കുന്നത് ആദം ശ്രദ്ധിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ‘എഴുത്തുകാരൻ ഹോമറിന്റെ വീട്’ എന്നല്ല, ‘ഭംഗിയുള്ള തൂക്കുചെടിച്ചട്ടികളുള്ള വീട്’ എന്നവൾ പരിചയപ്പെടുത്തി. എങ്കിലും എന്നെങ്കിലും അവിടെ പോകണമെന്ന് അവളാഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.
 ചിലദിവസങ്ങളിൽ ഉറക്കമുണരുമ്പോൾ താൻ ഹോമറിന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു എന്ന തോന്നലോടെ, അതിന്റെ ക്ഷീണത്തോടെയാണ്‌ അവൾ കിടക്കവിട്ടെഴുന്നേല്ക്കാറുള്ളത്. അങ്ങനെയൊരു ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ വിറച്ച അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങൾ താഴെ വീണ്‌ ആദമിനെ അലോസരപ്പെടുത്തും. പക്ഷേ ഒരിയ്ക്കലുമയാൾ കയർത്ത് അവളോട് സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല.


' അരൂപിയായ ഒരാൾ എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി എന്നും എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ രൂപം എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിച്ചു - നഗരത്തിരക്കുകളിൽ, വായനശാലകളിൽ, കപ്പലുകളിൽ, കടൽത്തീരങ്ങളിൽ, ശയനമുറികളിൽ അങ്ങനെ  അങ്ങനെ എല്ലായിടത്തും. അവിടെ നിന്നെല്ലാം വാക്കുകൾ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച് എന്റെ എഴുത്തുമുറിയിൽ അടുക്കിവെച്ചു. ഏതെടുക്കണമെന്നറിയാതെ ഞാൻ അപൂർണ്ണമായി പോയേക്കാവുന്ന കഥകളിലൂടെ അനേകമനേകം ജന്മങ്ങൾ ജീവിച്ചു മരിച്ചു.

ഇന്നലെ അതിനൊരു പാറാവുകാരന്റെ ജീവിതമായിരുന്നു. യാത്രകളിഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന പാറാവുകാരൻ, പക്ഷേ യാത്രകളൊന്നും ചെയ്തില്ല. അയാൾ തടവുപുള്ളികൾക്ക് കാവലിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. 

മാസികയിൽ ഏറേക്കാലമായ് വരാറുള്ള ഒരു യാത്രാകുറിപ്പ് അയാൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. അതിസാഹസികനായിരുന്നു അതിലെ യാത്രികൻ. സർവ്വസ്വതന്ത്രനായ ഒരു സഞ്ചാരി. ഒരോ ദേശത്തു നിന്നും പ്രിയപ്പെട്ട ആർക്കോ എഴുതുന്ന കത്തുകൾ പോലെയായിരുന്നു ആ കുറിപ്പുകൾ. സ്ഥലങ്ങളുടെ പേരോ അടയാളങ്ങളോ വ്യക്തമാക്കിയില്ലെങ്കിലും ഹൃദയത്തോട് ചേർന്നു നില്ക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളും ഭൂപ്രദേശങ്ങളുടെ വർണ്ണനയുമായിരുന്നു അതിൽ. 
മനുഷ്യരും അവരുടെ രീതികളും; ഋതുക്കളും അവയുടെ നിറങ്ങളും. ആരാധനയോടെ പാറാവുകാരൻ അതെല്ലാം ഓർമ്മയിൽ സൂക്ഷിച്ചു. ഒരോന്നും അയാളുടേയും അനുഭവങ്ങളായി. ഒരോ തവണ വായിക്കുമ്പോഴും ഒരോ കുറിപ്പും വ്യത്യസ്തമായ് അയാൾക്കനുഭവപ്പെട്ടു. അരൂപിയായ ആരോ ഒരാൾ വാക്കുകൾ സ്ഥാനം മാറ്റി വയ്ക്കുന്നതു പോലെ, കൂടുതൽ സുന്ദരമാക്കി വയ്ക്കുന്നതു പോലെ, ഒരു തോന്നൽ. 

അയാൾക്ക് മറ്റൊരു ജയിലിലേക്ക് സ്ഥലം മാറ്റമായി. അയാൾ പൊതുവേ തടവുപുള്ളികളെ മനസ്സുകൊണ്ട് വെറുത്തിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പുതിയ ഇടത്തെ ശൈലേന്ദ്രനെന്ന തടവുപുള്ളി എന്തുകൊണ്ടോ അയാളിൽ അസ്വസ്ഥതകൾ മാത്രം സൃഷ്ടിച്ചു. ഒരു വാരാന്ത്യത്തിൽ പുതിയ താമസസ്ഥലത്ത്, പുസ്തകങ്ങൾ ഒതുക്കി വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയിൽ, അയാളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട യത്രാക്കുറിപ്പുകളുടെ പേജുകൾ അടുക്കിവെച്ചത് മറിച്ചു നോക്കി സഹപ്രവർത്തകൻ ചോദിച്ചു:

“സാറിത് വായിക്കാറുണ്ടോ? ഇതാ ശൈലേന്ദ്രൻ എഴുതുന്നതല്ലേ?”
പാറാവുകാരന്‌ തന്റെ കാഴ്ചകളാകെ തകിടം മറിയുന്നതു പോലെ തോന്നി.
“അയാളോ ?”പാറാവുകാരൻ തന്റെ അമ്പരന്നു. അയാളതിനു മാത്രം യാത്രകളൊക്കെ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?”
“എന്ത് !  ഒന്നൂല്ല; അയാൾ നമ്മുടെയീ നഗരം വിട്ട് പുറത്ത് പോയിട്ടില്ല..."  സഹപ്രവർത്തകൻ വ്യക്തമാക്കി.
“അയാൾ ഈ എഴുതുന്നതൊക്കെ ?” പാറാവുകാരൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“അറിയില്ല സാറേ.. ഒരോരോ തോന്നലുകളാകാം..കുറേക്കാലായില്ലേ ജയിലിനകത്ത്!”

വർഷങ്ങളായ് അഴിക്കൾക്കിടയിലൂടെ  മാത്രം കാണാനാകുന്ന ഒരു കീറാകാശത്തിൽ നിന്നാണോ ഇത്രയും കാടും കരയും കടലും കപ്പലും കാഴ്ചകളും ശൈലേന്ദ്രൻ ഉണ്ടാക്കിയതെന്ന് പാറാവുകാരന്‌ നിരാശ തോന്നി. നിർവികാരനും നിശബ്ദനുമായ ഈ തടവുകാരനാണോ ജീവിതമെന്ന മൂന്നക്ഷരത്തെ വാക്കെന്നും യാത്രയെന്നുമുള്ള രണ്ടക്ഷരങ്ങളിൽ പകുത്ത് വെച്ച് എല്ലാവരേയും മോഹിപ്പിച്ചത്.

 പക്ഷേ പിന്നീടൊരിയ്ക്കലും പാറാവുകാരന്‌ ശൈലേന്ദ്രന്റെ യാത്രാ വിവരണങ്ങൾ വായിക്കാനുള്ള കൗതുകം തോന്നിയില്ല. സൂക്ഷിച്ചു വെച്ച മാസികകളൊക്കെ അയാൾ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. 

ജയിലിനുള്ളിലാണെങ്കിലും ശൈലേന്ദ്രൻ തികഞ്ഞ സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിച്ചു.സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നത് ഒരു വൈകാരികാനുഭവം ആണോ ശാരീരികമായ അവസ്ഥയാണോ? അയാൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു വികാരമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ അയാളുടെ ജീവിതവും എഴുത്തും ഒരുപോലെ തുടർന്നു.
പാറാവുകാരന്റെ കാഴ്ചകളാണ്‌ മാറിപ്പോയത്.
- ‘പാറാവുകാരന്റെ കണ്ണുകൾ’, ബിയോണിന്റെ പുസ്തകം.

വാക്കുകൾ!വാക്കുകൾ ! എല്ലായിടത്തും വാക്കുകൾ. ആദമിനു തോന്നി.
കോടാനുകോടി മനുഷ്യർ, പലയിടങ്ങളിലായ് ഒരേ സമയം എഴുതുന്ന/പറയുന്ന/വായിക്കുന്ന/ഓർക്കുന്ന/മറന്നു പോകുന്ന- അനേകമനേകം വാക്കുകൾ.
വാക്കുകൾ കാഴ്ചയാണ്‌. ശബ്ദവുമാണ്‌.
വല്ലാതെ പ്രിയപ്പെട്ടതാകുമ്പോൾ ഹൃദയമറിയുന്ന സ്പർശനങ്ങളാണ്‌!
വാക്കുകൾ വ്യക്തമായിരിക്കണം. ഭംഗിയുള്ളതായിരിക്കണം.
അതനുഭവിയ്ക്കാൻ എഴുത്തുകാരനും വായനക്കാരനുമിടയിൽ സ്നേഹം അരൂപിയായ ഇടനിലക്കാരനായ് വർത്തിക്കണം.
ആദം വിശ്വസിച്ചു.

എഴുത്താണോ എഴുത്തിനൊപ്പം എഴുത്തുകാരന്റെ സ്ഥലകാലജീവിതം കൂടിയാണോ വായിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് ആദം എപ്പോഴും ചിന്തിച്ചു. അജ്ഞാതനായിരിക്കെ തീവ്രമായ് ആകർഷണം തോന്നുന്ന എഴുത്തുകൾ, എഴുത്തുകാരനെ അടുത്തറിയുന്നതോടെ വീണുടഞ്ഞു പോകാറുണ്ട് ചിലപ്പോൾ. എഴുത്തുകാരനെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദാംശങ്ങൾ , അയാളുടെ എഴുത്തിനോടുള്ള ആകർഷണം കുറയ്ക്കുമോ  എന്ന ആ സംശയമാണ്‌ അയാളെക്കൊണ്ട് ‘പാറാവുകാരന്റെ കണ്ണുകൾ ’എഴുതിച്ചത്. 

ആദമെന്ന അയാളായിരുന്നു എഴുത്തുകാരൻ. ഇറച്ചിക്കടയിലെ ജോലിക്കിടെ അയാളുടെ ബോധമണ്ഡലത്തിലേക്ക് വാക്കുകൾ നിർത്താതെ പെയ്തു. ആരുമറിഞ്ഞില്ല. ആരേയും അറിയ്ക്കാൻ അയാളിഷ്ടപ്പെട്ടതുമില്ല.
ഹോമർ എന്ന ഇടനിലക്കാരന്‌ അയാൾ എഴുതുന്നതത്രയും കൊടുത്തു. എല്ലാം ഹോമറിന്റെ എഴുത്തുകളായ് അറിയപ്പെട്ടു; സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഒന്നിന്റേയും അവകാശിയാകാൻ ആദം ആഗ്രഹിച്ചില്ല. അക്ഷരങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊരടയാളവും അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ബിയോണിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ,‘ബിയോണിന്റെ സംഗീതം’ എന്ന കഥ ആദം എഴുതിയതും ഇറച്ചിക്കടയിൽ വെച്ചാണ്‌. ഇറച്ചിക്ക് ഒരുപാട് ആവശ്യക്കാർ ഉള്ള ഒരു ദിവസമായിരുന്നു അന്ന്. ജോലിയ്ക്കിടെ കൈകളൊന്നു വൃത്തിയായി കഴുകാൻ പോലും സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല അയാൾക്ക്. മനസ്സിലേക്ക് ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായ് വന്ന വാക്കുകൾ, പിന്നീടാകട്ടെ എന്നു കരുതിയാൽ മറന്നു പോയേക്കുമോ എന്ന ആകുലതയോടെ, വേഗം വേഗം എഴുതുകയായിരുന്നു അയാൾ. അതായിരുന്നു ‘ബിയോണിന്റെ സംഗീതം’. ഏറ്റവും സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട കഥ.

“സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കഥകളിലൊന്ന് - ബിയോണിന്റെ സംഗീതം” . നൂറ പുസ്തക കച്ചവടക്കാരനോട് പറഞ്ഞു.
അയാളാണവൾക്ക് ‘ ബിയോണിന്റെ പുസ്തകം’  പരിചയപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തത്. ഹോമറിന്റെ താമസസ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു കൊടുത്തതും അയാൾ തന്നെയാണ്‌.
“അദ്ദേഹത്തെ പുറത്തധികമൊന്നും കാണാറില്ലല്ലോ” അവൾ പുസ്തകകച്ചവടക്കാരനോട് അന്വേഷിച്ചു.
“അദ്ദേഹം പള്ളിയിൽ പോകുന്നതു പോലും വിരളമാണ്‌.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ സുഖമില്ലാതെ കിടപ്പിലായിട്ട് കാലങ്ങളേറെയായി. അവരുടെ ശുശ്രൂഷയും എഴുത്തും , അത് മാത്രമാണദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം. മറ്റു പറയത്തക്ക വരുമാനങ്ങളും ഇല്ലല്ലോ.” പുസ്തകക്കച്ചവടക്കാരൻ വ്യക്തമാക്കി.

“ബിയോണിന്റെ സംഗീതം- അതിനേക്കാൾ നല്ല കഥകളൊന്നും ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ല. "അവൾ അയാളോട് വീണ്ടും പറഞ്ഞു.

തന്റെ വീട്ടുജോലിയ്ക്കിടയിൽ നൂറ എല്ലാദിവസവും അതെല്ലാം ഓർക്കും.
ഹോമറിന്റെ എഴുത്തുമുറി. അയാളെഴുതുന്നതാദ്യം വായിച്ചു കേൾക്കുന്ന അയാളുടെ ഭാര്യ. തൂക്കുചെടിച്ചട്ടികൾ. വള്ളിപ്പടർപ്പുകൾ. പുസ്തകങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ച മരയലമാരികൾ. മരുന്നിന്റെ ഗന്ധം. 
വെറുതയല്ല ഹോമർ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഇത്രയേറെ എഴുതുന്നത്. അയാളെ മാത്രമല്ല, ലോകത്തെ മുഴുവൻ സ്നേഹിക്കാൻ തോന്നും അയാളുടെ വാക്കുകൾ ഓർത്തെടുക്കുമ്പോൾ.
എന്നെങ്കിലുമൊരിയ്ക്കൽ അയാളെ കാണുമ്പോൾ താനിതിനെക്കുറിച്ചെല്ലാം പറയുമെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.

ഹോമറിന്റെ ഭാര്യ മരിച്ച് ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞ്, അന്നാണ്‌ പുസ്തക കടക്കാരൻ പറഞ്ഞ് നൂറ ആ വിവരം അറിഞ്ഞത്. ആദത്തിന്‌ അത് പതിവുപോലെ ഒരു ദിവസമായിരുന്നു. സ്റ്റീൽ പാത്രങ്ങൾ വീഴുന്ന ശബ്ദമാണ്‌ അയാളെ ഉണർത്തിയത്. നൂറയോട് അടുക്കളയിൽ ചെന്നാണ്‌ അന്നും യാത്ര പറഞ്ഞത്. പതിവുപോലെ ഉള്ളി അരിയുന്നതുകൊണ്ടാണോ അവളുടെ കണ്ണു നിറഞ്ഞത് അതോ കണ്ണ്‌ നിറയുമ്പോഴാണോ അവൾ ഉള്ളി അരിയുന്നതെന്ന് അന്നും സംശയിച്ചു.

ആ വൈകുന്നേരം അയാൾക്ക് ഹോമറിനെ ചെന്നു കാണേണ്ടിയിരുന്നു. ട്രീസ ചേച്ചി മരിച്ച് അടക്കം കഴിഞ്ഞതിൽ പിന്നെ അദ്ദേഹത്തെ ചെന്നു കണ്ടിട്ടില്ല. അദ്ദേഹം ഈ നഗരം വിടുകയാണെന്നും പറയുന്നു. നല്ല വിലയ്ക്ക് സ്ഥലം കച്ചവടം ചെയ്താലോ എന്നും അദ്ദേഹം ചോദിക്കുകയുണ്ടായി. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ അതിനു പറ്റിയ ആളെ കണ്ടെത്തെണം.

ഹോമറിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കയറിചെല്ലുമ്പോൾ കിഴവൻ പുറത്ത് നില്പുണ്ടായിരുന്നു.

“ബിയോണിന്റെ കഥാകാരാ വരൂ” ഹോമർ ആദത്തെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
‘എന്താണിത്. അത് നമ്മൾ രണ്ടുപേരിൽ മാത്രം നില്ക്കേണ്ട ഒരു രഹസ്യമല്ലേ’ എന്നൊരമ്പരപ്പ് ആദം ഒളിച്ചു വെച്ചില്ല.
 എഴുത്തുമുറിയിൽ പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിലിരിക്കുന്ന നൂറിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് ഹോമർ അയാളോട് പറഞ്ഞു: “ബിയോണിനെ കാണാൻ ഒരാൾ വന്നിരിക്കുന്നു. കടുത്ത ഒരാരാധിക.”
 “ഇതിഹാസകാരന്റെ പേരും ആദത്തിന്റെ അക്ഷരങ്ങളും, മരുന്നിനും പണത്തിനുമായി ഞാനൊരിടനിലക്കാരൻ ” ഹോമർ ഉറക്കെയുറക്കെ ചിരിച്ചു.
“ബിയോണിന്റെ പുസ്തകമല്ല; ആദത്തിന്റെ പുസ്തകം.” അയാൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.


നൂറ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാറുണ്ടെന്ന് ആദത്തിന്‌ പുതിയ അറിവായിരുന്നില്ല.
തന്റെ എഴുത്തുകളാണിതൊക്കേയും എന്നറിയുമ്പോൾ അവൾക്ക് ആ വാക്കുകളത്രയും അസ്വീകാര്യമാകുമോ എന്ന ഭയം.
പാറാവുകാരന്റെ കണ്ണുകൾ! ആദത്തിന്റെ മനസ്സിൽ അപ്പോൾ അതുമാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ!

ഇത്രയും ഭയം ഉള്ളിലൊളിപ്പിക്കുന്ന ഒരാളാണോ 
സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതെന്ന് കരുതുമോ എന്ന ഭയം.
ഭയമുള്ളിടത്ത് സ്നേഹമില്ലെന്നും 
സ്നേഹമുള്ളിടത്ത് ഭയമില്ലാതാകുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞ 
ഒരാളിന്റെ സഹജമായ ഭയം.
ഇറച്ചിവെട്ടുകാരന്‌ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ലാത്ത ഭയം.

എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുകയാണ്‌.
നിനക്കു വേണ്ടിയല്ല; എനിക്ക് വേണ്ടി.

മേല്ക്കൂരയില്ലാത്ത നീയെന്ന വീടിനു മേൽ പേമാരിയായി പെയ്യാൻ. ’

ബിയോണിന്റെ പുസ്തകത്തിലെ 'ഇറച്ചിവെട്ടുകാരൻ' അന്നയോട് പറഞ്ഞ വാചകങ്ങൾ നൂർ ഓർത്തു. ആദത്തിനു കണ്ടുപരിചയമില്ലാത്തൊരു പുഞ്ചിരി അന്നേരമവളെ മാലാഖയാക്കി.

കൂടുതൽ സംസാരിയ്ക്കാൻ നില്ക്കാതെ അവർ തങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി.
താൻ അവസാനത്തെ കഥയെഴുതിക്കഴിഞ്ഞെന്ന് ആദമും താൻ ആദ്യത്തെ കഥ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞെന്ന് നൂറും യാത്രയ്ക്കിടയിൽ പറഞ്ഞു.

അന്നും പതിവുകളൊന്നും തെറ്റിച്ചില്ല അവർ. ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ആഹാരം കഴിച്ചു. ടെലഫോണിൽ അമ്മമാരോട് സംസാരിച്ചു. ടിവിയിൽ സിനിമാപ്പാട്ടുകൾ കണ്ടു.

രാത്രിയിൽ ആദത്തെ ചേർത്തു പിടിച്ച് നൂർ ഉറങ്ങി. ഒരു പേര്‌ മറ്റൊരു പേരിനെ ചേർത്തു പിടിച്ചതു പോലെയോ ഒരു ശരീരം മറ്റൊരു ശരീരത്തെ ചേർത്തു പിടിച്ചതു പോലെയോ ആയിരുന്നില്ല പക്ഷേ അത്.
പകരം ഒരു ഹൃദയം ഏറെ കാത്തിരുന്ന് മറ്റൊരു ഹൃദയത്തെ സ്വന്തമാക്കിയയത് പോലെ.



Thursday, October 15, 2015

കാട്ടിൽ നടന്ന ഒരു കഥ


ഒരു കഥ കേൾക്കാൻ ഇടയായി. ഞാനും കുട്ടികളും ഒരുമിച്ചിരുന്നാണ്‌ അത് കേട്ടത്.
കാട്ടിലാണ്‌ കഥ നടന്നത്.  ഇലകളുടെ പച്ചയോ മരങ്ങളുടെ മണമോ അരുവികളുടെ ശബ്ദമോ പക്ഷേ അതിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“എന്തിന്‌ ഒരു ചാറ്റൽ മഴ പോലും പെയ്തില്ല!”, ശ്രീക്കുട്ടി എന്റെ മഴയോടുള്ള ഇഷ്ടത്തെ കളിയാക്കി.
“കഥയിലാണ്‌ മഴ പെയ്യാത്തത്..കാട്ടിൽ അത് പെയ്യുന്നുണ്ടാകും”, ഞാനും തിരിച്ചടിച്ചു.

സിംഹം തന്നെയായിരുന്നു ഈ കാട്ടിലേയും രാജാവ്. ഒരു നായകനു വേണ്ട  സവിശേഷതകൾ എല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു സിംഹത്തിന്‌. വെറുതെ ഒന്നു തലകാണിച്ചു പോകാൻ കാതരമായ കണ്ണുകളോടെ ഒരു പേടമാനും.

“വെറുതേ ഒരു പാട്ട് സീനിൽ മാത്രം.. ദൂരെ മാറിനിന്നൊരിഷ്ടം കാണിക്കൽ.”
“എന്നാൽ പിന്നെ സിംഹം മാനിനു  മിനിട്ട് വെച്ച്  മിനിട്ട് വെച്ച്  വാട്ട്സപ്പ് ചെയ്യണമായിരുന്നു!”
എന്ന് ഞാനും ശ്രീക്കുട്ടിയും തമ്മിൽ വീണ്ടും തർക്കമായ്.  ഞങ്ങളുടെ ഒന്നരവയസ്സുകാരി ആമി അവൾക്കറിയാവുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പ്രതിഷേധിക്കുന്നതു വരെ.
അങ്ങനെ കുട്ടികളുടെ ശബ്ദവും ശാഠ്യവും ഉറക്കവും  എന്റെ അശ്രദ്ധയും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു കഥ കേൾക്കുന്നതിനിടയിൽ.

നീതിമാനായിരുന്നു സിംഹം. കാട്ടിൽ മുയലുകളുണ്ടായിരുന്നു. വെളുത്ത മുയലുകൾ. ബൗദ്ധിക വ്യായാമം ചെയ്തു ചെയ്ത് നീണ്ട് നീണ്ടു പോയ ചെവികളുള്ള മുയലുകൾ. അവർ നിരന്തരം ചിന്തിക്കുകയും ചർച്ച ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. പോരാളികളായ എലികൾക്കും രാജാവായ സിംഹത്തിനും ഇടയിൽ അവരുടേതായിരുന്നു പദ്ധതികളും ആജ്ഞകളും നിർദ്ദേശങ്ങളും.

സിംഹത്തെയാണോ മുയലുകളേയാണോ അതോ എലികളേയാണോ ഭയപ്പെടേണ്ടതെന്ന് ചിന്തിച്ചത് ആ കാട്ടിൽ ആമകൾ മാത്രമാണ്‌. ആമകൾ പുഴയോരത്തും മരച്ചുവടുകളിലുമായ് ഒറ്റയ്ക്കൊറ്റയ്ക്കായ് കഴിഞ്ഞു. അവർ അഗാധമായ് ചിന്തിച്ചു. ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഏകപക്ഷീയമായിരുന്നില്ല അവരുടെ അനുമാനങ്ങൾ. ചിലനേരങ്ങളിൽ അവർ സിംഹത്തിനൊപ്പവും മറ്റു ചിലപ്പോൾ മുയലുകൾക്കൊപ്പമോ നിർദേശങ്ങൾ അനുസരിക്കുന്ന ചിന്താശേഷിയില്ലാത്ത എലികൾക്കൊപ്പമോ ആയി. ചിലപ്പോൾ കാട്ടിലെ മറ്റ് മൃഗങ്ങളുടെ പക്ഷത്താണ്‌ ന്യായമെന്നും ഉറപ്പിച്ചു. എല്ലാവരും എല്ലായ്പ്പോഴും ശരികൾ മാത്രം ചെയ്യുന്നില്ലെന്നത് സ്വാഭാവികമാണെന്ന് ആമകൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

ഒരു വിഷയത്തിലെടുക്കുന്ന നിലപാടുകൾ ഒരു പക്ഷത്തിന്റെ വക്താവാക്കി മാറ്റുന്നതും അതേ പക്ഷത്തോടൊപ്പം മറ്റുവിഷയങ്ങളിലും ഉറച്ച് നില്ക്കാത്തപ്പോൾ പുറന്തള്ളപ്പെടുന്നതും ഒറ്റപ്പെടുന്നതും  ആമകൾ മനസ്സിലാക്കി. അതാവണം അവരെ നിശബ്ദരാക്കിയത്. അവർ ചെറിയ ചെറിയ സൗകര്യങ്ങളിൽ സുഖിച്ച് വലിയ വിജയങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കുമായിരുന്ന അവസരങ്ങളെ അലസമായ് അവഗണിച്ചു.  സ്വയം അഭിപ്രായങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചതൊഴിച്ചാൽ അവർ പരസ്പരം പോലും ആശയവിനിമയം നടത്തിയില്ല.

തങ്ങൾക്ക് തീർച്ചയില്ലാത്തൊരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കരുതെന്നായിരുന്നു ഒരോ ആമകളു ടേയും നയം. അവ്യക്തമായ കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൽ നിശ്ചയമായും ചോദ്യങ്ങൾ വരും. അതിനുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്തേണ്ടിവരും. ചോദ്യോത്തരങ്ങളിലൂടെ ആ വിഷയത്തിന്‌ ആശയപരമായ സമഗ്രത കൈവരും. അങ്ങനെയുള്ള സാധ്യതകളെല്ലാം തന്നെ ആമകൾ തള്ളിക്കളഞ്ഞു.

എവിടേയും മുഖം കാണിച്ചിരുന്നില്ല കുറുക്കൻ. ആരും അവനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചില്ല. എന്തിന്‌ മുയലുകൾ പോലും. പക്ഷേ കാട്ടിലൊരു കുറുക്കനുണ്ടെന്ന് ആമകൾ ഊഹിച്ചു. കൗശലക്കാരനും ദൃഢനിശ്ചയക്കാരനുമായ കുറുക്കൻ. കാർമേഘം പോലെ അവൻ കാട്ടിനുമുകളിൽ പടരുന്നുണ്ടെന്ന് ആമകൾക്ക് തോന്നി. ഒരോ മരച്ചുവട്ടിലും അവന്റെ നിഴൽ വീഴുന്നുണ്ടെന്നും. ആ തോന്നലുകൾ ആമകൾ ആരോടും പങ്കുവെച്ചില്ല.

കുറുക്കൻ മുയലുകളെയും എലികളേയും നിരീക്ഷിച്ചു. ബുദ്ധികേന്ദ്രങ്ങളേയും അനുസരണശീലമുള്ള പടയാളികളേയും അവൻ സമീപിച്ചില്ല. അവൻ വായാടികളായ ചീവിടുകളെ പരിചയപ്പെട്ടു. അവരോട് മുയലുകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. മുയലുകൾക്കിടയിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറുള്ള, എന്നാൽ ആരുമറിയാതെ പോകുന്ന, വ്യത്യസ്തങ്ങളായ അഭിപ്രായങ്ങളെ ചീവീടുകളിലൂടെ കുറുക്കൻ കാട്ടിലെല്ലായിടത്തും എത്തിച്ചു. മുയലുകൾ, കാട്ടിലെ മറ്റു മൃഗങ്ങളുടെ ഇടയിൽ തങ്ങളുടെ സ്വീകാര്യതയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ കൂടുതൽ ബോധവാന്മാരായി.കുറുക്കനെക്കുറിച്ച് ആരും അപ്പോഴും അറിഞ്ഞില്ല.

കണിശക്കാരായിരുന്നു ചില മുയലുകൾ. ജീവിതമാകുമ്പോൾ ചില വിട്ടുവീഴ്ചകളാകാമെന്ന അഭിപ്രായമായിരുന്നു വേറെ ചിലർക്ക്. മറ്റെന്തിലൊക്കെ ആയാലും നീതി നടപ്പാക്കുന്നതിൽ വിട്ടുവീഴ്ച പാടില്ലെന്ന്  മറ്റു ചില മുയലുകൾ പറഞ്ഞു. വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തു തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ പലതിലും അത് വേണ്ടിവരുമെന്ന്  ചിലർ ഉറപ്പിച്ചു.

മുയലുകളിലെ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ മുൻപൊരിക്കലും ഇല്ലാത്തവണ്ണം കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങൾക്കിടയിൽ ആശയക്കുഴപ്പത്തിനിടയാക്കി. മുയലുകൾ, അവരവരുടെ സ്വീകാര്യതയ്ക്കു വേണ്ടിമാത്രം മത്സരിക്കുന്നവരുമായി. തങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യതയും സ്വീകാര്യതയും വീണ്ടെടുക്കാൻ മുയലുകൾ പണിപ്പെടുന്നതിനിടെ മുയലുകളുടേയും കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടേയും ഇടയിൽ ചീവീടുകൾ നിറഞ്ഞു. കാട് മുയലുകളെ കേൾക്കുന്നത് ചീവീടുകളിലൂടെ മാത്രമായി. അപ്പോഴും കുറുക്കനെക്കുറിച്ച് ആരും അറിഞ്ഞില്ല.


മുയലുകൾക്കിടയിൽ കുരങ്ങന്മാർ എളുപ്പത്തിൽ ഇടം പിടിച്ചു. സിംഹം ആ മാറ്റം പെട്ടന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. മുയലുകൾ സിംഹത്തെ ചില തെറ്റുകളെക്കുറിച്ച് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. സിംഹത്തിന്‌ തെറ്റുകളേ സംഭവിക്കുകയില്ലെന്ന് കുരങ്ങന്മാർ ഉറപ്പിച്ചു. സിംഹത്തിന്‌ കൂടുതൽ എളുപ്പമായത് കുരങ്ങന്മാരുടെ നിർദ്ദേശങ്ങളായിരുന്നു. മുയലുകളേക്കാൾ നീതിമാന്മാരാണ്‌ കുരങ്ങുകളെന്ന് ചീവിടുകൾ പ്രചരിപ്പിച്ചു. സിംഹം തന്റെ അധികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് അങ്ങേയറ്റത്തെ ആത്മവിശ്വാസത്തിലുമായിരുന്നു. കുരങ്ങന്മാർ കുറുക്കനെ സിംഹത്തിന്‌ പരിചയപ്പെടുത്തി. കുറുക്കൻ സിംഹത്തിനുവേണ്ടി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. കുറുക്കനെപ്പോലെ സംസാരിച്ചവരുടെ ശബ്ദം കാട് മുഴുവൻ കേട്ടു. 
തങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നവരെക്കാൾ തങ്ങളെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നവരെയാണ്‌ ആദ്യം സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത് എന്നും  അവരിൽ നിന്ന് തങ്ങൾക്കു വേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നവരെ ധാരാളമായ് തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കഴിയും എന്നതുമാണ്‌ കുറുക്കന്റെ പദ്ധതിയെന്ന് ആമകൾ ഊഹിച്ചു. . ആ ഊഹം ശരിയായിരുന്നു താനുംപക്ഷേ അവർ തങ്ങൾക്ക് പരിചിതമായ ചുറ്റുപാടുകളും അവിടത്തെ സൗകര്യങ്ങളിലും തന്നെ തുടർന്നു. കാട്ടിലെ അപകടകരമാവുന്ന അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ച് ആശയവിനിമയം നടത്തിയതേയില്ല.

“സിംഹത്തിനൊന്നും അറിയില്ല..അത് ആ പേടമാനിനെപ്പോലും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല” അച്ചു ഇടയ്ക്ക് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
ആമി ഉറങ്ങിപ്പോയിട്ടും “വല്ലാതെ കോപ്ലിക്കേറ്റഡ്, ബോറടിക്കുന്നെന്ന്” ശ്രീക്കുട്ടി എഴുന്നേറ്റ് പോയിട്ടും മൂന്നാംക്ലാസ്സുകാരി ഉണ്ണിമോൾ മാത്രം എനിയ്ക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. മാനിനെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണിലെ നക്ഷത്രം,  എന്റെയുള്ളിലും ഒരു പുഞ്ചിരി നിറച്ചു.


കുറുക്കൻ സിംഹത്തെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നെന്ന് കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ കരുതി. പക്ഷേ കുറുക്കൻ സിംഹത്തെപ്പോലെയല്ല, സിംഹം കുറുക്കനെപ്പോലെയാണ്‌ സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് ആമകൾക്കും ചില മുയലുകൾക്കും മാത്രം മനസ്സിലായി. മുയലുകൾക്ക് കേൾവിക്കാരുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആമകൾ നിശബ്ദരുമായിരുന്നു. മുയലുകളായിരുന്നു കൂടുതൽ ജാഗരൂകരാകേണ്ടിയിരുന്നത് എന്ന് ആമകളും ഇത് ആമകളുടെയും രാജ്യമായിരുന്നെന്ന് മുയലുകളും പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തി.

ആമകൾ കാട്ടുമൃഗങ്ങളോട് മുൻപേ തന്നെ സംസാരിക്കേണ്ടിയിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. കുറുക്കനെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് കൈമാറേണ്ടിയിരുന്നു എന്ന്.

“പക്ഷേ സിംഹം തന്നയല്ലേ കാട്ടിൽ ഇപ്പോഴും രാജാവ്?”, ഉറക്കം വരാതെ ഉണ്ണിമോൾ ചോദിച്ചു.“പിന്നെ എന്താ പ്രശ്നം അമ്മേ? ”


ഭൂരിഭാഗം മൃഗങ്ങളും കുറുക്കനെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്ന കാട്ടിൽ കുറുക്കനെപ്പോലെ ഭരിക്കുന്ന സിംഹമുണ്ടാകുന്നതിലെന്താണ്‌ പ്രശ്നം? കുറുക്കന്റെ നിലപാടുകൾ കാട്ടിലെ നിയമമാകുന്നതിൽ എന്താണ്‌ പ്രശ്നം?

“ അമ്മേ, പക്ഷേ എന്താവും കുറുക്കൻ കാട്ടിലെ രാജാവാകാതിരുന്നത്?? ഇത്രയൊക്കെ സൂത്രങ്ങളുള്ള കുറുക്കന്‌ ഇതിനേക്കാൾ എളുപ്പത്തിൽ കാട്ടിലെ രാജാവാകാമായിരുന്നില്ലേ? ”


ഒരു രാജാവായിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ നേട്ടമല്ലേ രാജ്യം തന്നെയായി മാറുന്നത്!തന്റെ നിലപാടുകൾ -അതെന്ത് തന്നെയായാലും - ആരുമെതിർക്കാത്തൊരു രാജ്യം? ഞാൻ ഓർത്തു.
പക്ഷേ ഉണ്ണിമോളോട്,
“ആമീം കുട്ടിചേച്ചീം എല്ലാരും ഉറങ്ങീല്ലേ! മോളും വേഗം ഉറങ്ങിക്കോ,രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് സ്കൂളിൽ പോണ്ടേ?” എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞു.

Monday, September 14, 2015

സമയം


കൈകൾക്കുള്ളിലേക്കെടുത്ത് വെച്ച്
നെറ്റിമേൽ ആഴത്തിലൊരുമ്മ-
ആ നിമിഷത്തേക്കാൾ മനോഹരമായ കവിത ആരുമെഴുതിയിട്ടുണ്ടാവില്ല,ഇന്നേവരെ.


' ഇത്രയും നേരം നീ ഇവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു: എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഇടയിൽ '
എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണത്.
അത്രമേൽ പരിചിതരായിരുന്നല്ലോ നമ്മളെന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ.
പരിഭവങ്ങൾക്കിടമേ ഇല്ലാതെ
അത്ര ആഴത്തിൽ പരസ്പരം അറിഞ്ഞവരല്ലേ എന്ന കരുതൽ.

അല്ലെങ്കിലും ഇന്നലകളിലേക്കെന്തിനാണെന്നെ ചേർത്തുവയ്ക്കുന്നത്?
ഇതാ ഈ നിമിഷം മുതല്ക്കെന്ന തയ്യാറെടുപ്പ് അതാണ്‌ വേണ്ടത് -
അത്ര ശ്രദ്ധയോടെ,
അത്രയും ആഗ്രഹങ്ങളോടെ.


തനിച്ചായ് പോകുമ്പോൾ തന്നോട് തന്നെ  നമുക്ക് അഭിനയിക്കേണ്ടി വരും.
നമ്മുടെ സാന്നിധ്യവും അസാന്നിധ്യവും ഒരുപോലെ അപ്രസ്കതമാണെന്ന തോന്നലിന്റെ വിഷം ബോധമണ്ഡലത്തിൽ പടർന്ന് തുടങ്ങുമ്പോൾ.
നിരാശയും ഒരു  ലഹരിയാണ്‌ ചിലർക്ക്. അവരത് അന്വേഷിച്ച് ഇറങ്ങും. അതനുഭവിയ്ക്കാൻ കാരണങ്ങൾ തിരയും.
ആ  ഉന്മാദം - ഏറ്റവും ഭാഗ്യം കെട്ടുപോയെന്ന  emotional manipulation. ഈ ലോകം നമുക്ക് വേണ്ടിയല്ലെന്ന തോന്നൽ, ആ പിന്തിരിഞ്ഞോട്ടം.
അത് തടയാൻ, അങ്ങനെയങ്ങനെ സംസാരിച്ചിരിയ്ക്കാൻ ഒരാൾ വരണം.
കണ്ണാടിയിലല്ലാതെ തന്നെ തന്നെ പ്രതിഫലിപ്പിയ്ക്കുന്ന ഒരാൾ.

" Is he from the 7 Cups of Tea? "

തിഷാനി സമരവീര എന്ന എന്റെ കൂട്ടുകാരി  സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ ഈ ചോദ്യം ചോദിച്ചത് ഒമാർ ഫാറൂഖാണ്‌. അവൾ കണ്ടെത്തിയ - കണ്ണാടിയിലല്ലാതെ അവളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന - ആ ആൾ. :-)

അവന്റെ ആ കുസൃതി അവളൊരു ചിരി കൊണ്ട് മായ്ച്ചു കളയട്ടെ.
അവന്റെ മുഖത്ത് പക്ഷേ, സെറീന വില്യംസ് - റോബർട്ടാ വിഞ്ചി മത്സരത്തിൽ സെറീനയുടെ തോൽവിയും ഗ്രീൻ ടീയിലെ ലെമൺ മിന്റ് രുചിയും. പുണ്യാളന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അവനോട് , “എന്താണ്‌ പ്രാഞ്ചീ ജയവും തോൽവിയും..തികച്ചും ആപേക്ഷികമാണത് ” എന്ന് പറയുന്നതിനിടെ അമ്മ വിളിച്ചു.

സമയം അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന അക്കങ്ങൾ ശലഭങ്ങളായ് പറന്നു പോവുന്നെന്ന് തോന്നലുണ്ടാക്കുന്ന ക്ലോക്ക് ചുവരിലുറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങളിരുവരും.
ഇന്നലത്തെ പാർട്ടിയ്ക്ക് മിഥില എന്ന കൂട്ടുകാരിയുടെ സമ്മാനം. ' അങ്ങനെ അങ്ങനെ
പാറിപറന്നു പോകട്ടെ ഇനിമുതൽ എന്റെ സമയവും' എന്ന് അവളെന്നെ ആശംസിക്കുന്നു.


അമ്മ പക്ഷേ എന്റെ സമയവും പ്രായവുമിങ്ങനെ ‘ പാറി പറന്നു പോകുന്നല്ലോ ’ എന്ന ഖേദത്തിലാണ്‌. പ്രമോഷന്റെ സന്തോഷമോ പാർട്ടിയിലെ രസങ്ങളോ അമ്മയ്ക്ക് കേൾക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല.

‘ ഇത്രയൊക്കെ കഴിവുകളുണ്ടായിട്ടും എന്റെ മോളിങ്ങെനെ വിഷമിക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ ’ എന്ന് തുടങ്ങിയ ഖേദപ്രകടനം, ‘എനിക്കതിനു വിഷമമൊന്നുമില്ലല്ലോ അമ്മേ’ എന്നു പറഞ്ഞിട്ടും തുടർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.
ചിലരുണ്ട്; സുഖസൗകര്യങ്ങളും ആരോഗ്യവും സുഹൃത്തുക്കളും സമ്പത്തും എല്ലാം ഉണ്ടെങ്കിലും തങ്ങൾ അഗാധമായ ദു:ഖത്തിലാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർ.ആ തോന്നലൊന്നു കൊണ്ട് തന്നെ തങ്ങൾക്കുള്ള സന്തോഷങ്ങളൊന്നും അനുഭവിയ്ക്കാൻ അവർക്ക് കഴിയുന്നുമില്ല. അമ്മ അങ്ങനെയൊരാളെന്ന് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു.

രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ   ആര്യനിൽ നിന്ന് വിവാഹമോചനം നേടിയെങ്കിലും അമ്മ ഇപ്പോഴും അവനെ പഴിപറയാൻ മറക്കാറേ ഇല്ല. അമ്മയും അച്ഛനും കുടുംബം മുഴുവനും ചേർന്നാണ്‌ ആര്യനെ കണ്ടെത്തിയതും ‘ ഇത് രണ്ട് കുടുംബങ്ങളുടെ വിവാഹമെന്ന്‘ ആഘോഷമാക്കിയതും. പതുക്കെ രസക്കേടുകൾ, സംശയങ്ങൾ, ആരോപണങ്ങൾ. അമ്മയുടെ സംശയങ്ങൾ എളുപ്പത്തിലെന്റേത് കൂടി ആകുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.

" inertia of position ,"  ദീദി പറയും, “മകളിൽ നിന്ന് ഭാര്യയിലേക്ക്..അതിലെ ഘർഷണങ്ങൾ.. അത്രയേ ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ..”

“my bad time” ഞാൻ പറഞ്ഞു. ‘സമയ ദോഷമെന്നാണ്‌ അമ്മ പറയുന്നത്. ജ്യോതിഷികൾ അങ്ങനെയാണത്രേ പറയുന്നത്. പക്ഷേ  ദീദിയോട് അപ്രകാരം പറയുവാനുള്ള ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ bad time - ആ പറഞ്ഞത് ശരിയാകാം ,” ദീദി മറുപടി പറഞ്ഞു:
 “മനസ്സിൽ നല്ല ചിന്തകളുണ്ടാകുന്നതാണ്‌ മനുഷ്യന്റെ നല്ല സമയം.” :-)

"ഡൈവോഴ്സ്  ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും അവസാനം ആണ്; പ്രശ്നങ്ങളില്ലാത്ത പുതിയ  ജീവിതം അതിന് ശേഷം ഉണ്ടാകും എന്നൊക്കെ കരുതുന്നത് ശുദ്ധ അബദ്ധം ആണ്. നമ്മുടെ ചില അഹംഭാവങ്ങൾക്ക് കൂട്ടുനിൽക്കാൻ ആളുണ്ട് എന്ന് തോന്നുമ്പോൾ നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന മണ്ടത്തരങ്ങളുടെ എണ്ണവും കൂടും. അച്ഛൻ വിളിച്ചു കൊണ്ട് പോകും, അമ്മ കൂട്ടുവരും, കൂട്ടുകാർ കാവൽ നിൽക്കും എന്നൊന്നും കരുതി ചെയ്യേണ്ടതല്ല അത്. തീർത്തും ഒറ്റയ്ക്കാക്കേണ്ടി വന്നാലും ഇതാണ് ശരിയെന്ന ഉത്തമ ബോധ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രം അങ്ങനെ ഒരു തിരുമാനത്തിലെത്തുക.
ഡൈവോഴ്സ് ഒരു നിയമ നടപടി മാത്രമാണ്. ഓർമ്മകൾക്ക് വിലക്കേർപ്പെടുത്താനോ, സന്തോഷമായ പുതിയൊരു ജീവിതം ഉറപ്പു നൽകാനോ അതിന് കഴിയില്ല."

ദീദി, ഞങ്ങളുടെ ബോസിന്റെ ഭാര്യയാണ്‌. തിഷാനി പറയുന്ന പോലെ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കുങ്കുമ പൊട്ടായ് സോമദത്ത എന്ന  അവരെ അടയാളപ്പെടുത്താം. അവരുടെ മൂന്ന് കുട്ടികളെ കളിയ്ക്കാൻ വിട്ട് വൈകുന്നേരം ചിലദിവസങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾ നടക്കാൻ പോകാറുണ്ട്.

ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഉണ്ടാകാറുള്ള ചില  വൃദ്ധരെ കാണുമ്പോൾ ദീദി പറയും ,“ ഇനി ഒരിടത്തേക്കും തിരിക്കു പിടിച്ചോടാനില്ലാത്ത ഇവരുടെയൊക്കെ ജീവിതമുണ്ടല്ലോ അതിന്റെ നന്മകളിൽ ബാലൻസ് ചെയ്ത് പോവുകയാണ്‌ , നമ്മുടെയൊക്കെ തിരക്കുകളും സമയമില്ലായ്മകളും. "

ദീദിയുടെ മറ്റൊരു തിയറിയുണ്ട്: “ ചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുമ്പോൾ നൂറുവട്ടം ആലോചിക്കണം. എന്നാൽ വ്യായാമം,ഭർത്താവിനെ സ്നേഹിക്കൽ, പാചകം - ഇതൊക്കെ ആലോചിക്കാതെ ചെയ്യണം. ആലോചിച്ചാൽ മടി പിടിയ്ക്കും. ”
:-)

തിഷാനി യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. കൂടെ ഒമറും സറീനാ വില്യംസും.
സറീനയെ വഴിയിലെവിടെയെങ്കിലുമവൻ ഇറക്കിവിടുമായിരിക്കും. അല്ലെങ്കിൽ,  “ വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് ഇന്ത്യ- ശ്രീലങ്ക ട്വന്റി- ട്വന്റി ആയിരിക്കുമെന്ന്”  തിഷാനി സമരവീര എന്ന ലങ്കൻസുന്ദരി വീര്യം കാട്ടി.
അവരിരുവരും നാളെ ജർമ്മനിയിലേക്ക് പോകുന്നു. രണ്ടുവർഷം വരെ നീണ്ടുപോയേക്കാവുന്ന ഒരു പ്രൊജക്ട്.


വാർത്തകളിൽ സിറിയൻ അഭയാർത്ഥികൾ.
ഈയ്യിടെ പലരാത്രികളായ് ഉറക്കം കെടുത്തിയിട്ടുണ്ട് അയ്‌ലൻ ഖുർദിയുടെ കുഞ്ഞുദേഹം.
കാലാകാലങ്ങളായ് അനേകമനേകം കുഞ്ഞുങ്ങളുറങ്ങിപ്പോയ സമുദ്രതീരങ്ങൾ.
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കരച്ചിലല്ല, അവരൊരിയ്ക്കലും ഇനി കരയില്ലെന്നറിയുമ്പോഴാണ്‌ ലോകം അശാന്തമാവുക. മണ്ണിലൊരിടത്തും കിടക്കാനിടമില്ലാതെ കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്കു നമ്മെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയവരുടെ പാതിമുറിഞ്ഞ നിലവിളികൾ.

എന്നാലാ നിമിഷം-  ഉറക്കമില്ലാതെ ‘ അങ്ങനെയുള്ളവർക്ക്  എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ചെയ്യണമെന്നു'റപ്പിക്കുന്ന ആ നിമിഷം തന്നെ - എന്തെങ്കിലും സഹായത്തിനായ് ആരെങ്കിലും കൈനീട്ടിയാൽ പോലും ഒരുപാട് വട്ടം ആലോചിയ്ക്കുന്നു; ഒടുക്കം ഇല്ലെന്ന് പറയാൻ വേണ്ടി മാത്രം.
ലോകം മുഴുവൻ വാതിലുകൾ തുറന്നിട്ട വീടുകളാകണമെന്ന് നമ്മളാഗ്രഹിക്കും. സ്വന്തം വീടിന്റെ പൂട്ടു തുറന്നു കൊടുക്കാൻ വിസമ്മതിയ്ക്കുകയും ചെയ്യും.

കാരണം മുഖംമൂടികളെ നമ്മൾ എവിടെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. എന്തും വ്യാജമാണെന്ന തോന്നൽ സ്വഭാവത്തിന്റെ ഭാഗവുമായിരിക്കുന്നു.

ആര്യനെക്കുറിച്ച് അമ്മ പറഞ്ഞതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.
"he is a fake".
ഒറ്റവാചകത്തിലൊതുങ്ങിയില്ല. കൃത്യമായ ഇടവേളകളിൽ ഒരുപാട് കാരണങ്ങളും നിരത്തി.
‘ അമ്മയെ മാത്രം കേൾക്കുന്നു ’എന്നതായിരുന്നു ആര്യന്റെ പരാതി. ‘തീരുമാനത്തിലെത്തുന്നതിനു മുൻപ് എന്തെങ്കിലും സ്വന്തമായിട്ട് ആലോചിക്ക്’ : എന്നും ആവർത്തിച്ചു.

വേണ്ട. അതൊന്നും ഓർക്കേണ്ടതില്ല. അല്ലെങ്കിലും ഇന്നലകളിലേക്കെന്തിനാണ്‌ ഒരാളെ ചേർത്തുവയ്ക്കുന്നത്?
ചില ഓർമ്മകൾ മറവികളാകുന്നതാണ്‌ നല്ലത്.

വാർത്തകളിലൂടെ അറിയുന്ന കാഴ്ചകളിൽ, നമ്മുടെ തന്നെ അനുഭവങ്ങളിൽ, നാം ആകുലപ്പെടുന്നുണ്ട്. നാം അസംതൃപ്തരുമാണ്‌.നമ്മളോടൊപ്പം നമുക്ക് ചുറ്റിലുമുള്ള ഭൂരിപക്ഷം പേരും. ഈ അസംതൃപ്തി അതിന്റെ saturation point എത്തിയിരിക്കുന്നു. മത്ത് പിടിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു നമ്മളാ അവസ്ഥയിൽ! അതിന്റെ ആലസ്യത്തിലാണ്‌ നാം. തനിച്ചൊരാൾക്ക് അത് ചെറുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നിരിക്കെ; ചെയ്യാവുന്നത്, ഈ വിശാലമായ ലോകത്ത്, ഒരോരുത്തരും അവരവർക്ക് അനുവദിച്ച് കിട്ടിയിട്ടുള്ള ഇടങ്ങളിൽ കഴിയുന്നത്ര നന്മകളോടെ, പരസ്പരം കരുതലോടെ ജീവിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ്‌.

ദീദി പറയാറുള്ളത് പോലെ, " ലോകത്തിൽ പലയിടങ്ങളിലായുള്ള സ്നേഹം നിറഞ്ഞ വീടുകളിലെ നന്മകളാണ്‌   ഭൂമിയെ സന്തുലനം ചെയ്യുന്നത് . സ്നേഹിക്കുക എന്നത് ഒരു ശീലമാണ്. നമ്മളിൽ തന്നെയുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ ഊർജ്ജമാണ്‌ ചില പരാജയങ്ങളിൽ,വേദനകളിൽ നമ്മെ stabilize ചെയ്യുന്നത്."

ഒരാളെ വെറുത്താൽ മാത്രമേ മറ്റൊരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് തോന്നുന്നത് ശുദ്ധമണ്ടത്തരമല്ലേ? നമ്മൾ ജീവിയ്ക്കുന്ന ലോകത്തിന് പക്ഷേ  അങ്ങനെ ഒരു നിർബന്ധം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.. ഒരാളെ സ്നേഹിക്കാൻ മറ്റൊരാളെ വെറുക്കുക എന്നത് അസാധ്യമാണ്.

ആര്യനെ സ്നേഹിക്കാൻ അമ്മയോട് വെറുപ്പ് തോന്നേണ്ടതില്ല. അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹക്കൂടുതൽ കൊണ്ട് ആര്യനോട് അകല്ച്ചയും.
ആര്യന്റെ  അടുക്കലേക്ക് തിരിച്ചു പോകണമെന്ന് മനസ്സുപറയുന്നു. വിവാഹമോചനം നേടി രണ്ട് വർഷം  കഴിഞ്ഞ്  അതേ ആളിന്റെ അടുക്കലേക്ക് മടങ്ങിച്ചെല്ലുന്നത്  ചില സിംഹങ്ങളെ ചൊടിപ്പിക്കും. സ്വമേധയാലുള്ള നാണംകെട്ട കീഴടങ്ങലെന്നൊക്കെ അവർ പറയുമായിരിക്കും.
പക്ഷേ ഹൃദയം പറയുന്നതതല്ല.


ഫെയ്സ് ബുക്കിൽ ആര്യന്റെ പ്രൊഫൈൽ നോക്കി. 
കർട്ടനുകളും കാർപ്പെറ്റുകളും വില്ക്കുന്ന അവന്റെ പുതിയ ഷോറൂം. അവിടേയ്ക്കുള്ള റൂട്ട് മാപ്പ്.

സ്നേഹത്തിന്റെ വഴി സ്വീകരിയ്ക്കുന്നതാണ് എന്നും നല്ലത്. :-)

ഒരാളിന്റെ അരികിലെത്താൻ നമ്മളെന്നും ആഗ്രഹിയ്ക്കും. 
അന്നുവരെ സ്നേഹം തന്നിട്ടുള്ളവരെയെല്ലാം അയാൾ നമ്മെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തും,
ഇനിയൊരിയ്ക്കലും സ്നേഹഭംഗങ്ങൾക്കിടയില്ലെന്ന് അയാൾ കരുതലാകും.
ചിരികൊണ്ട് മാത്രം മായ്ച്ചുകളയാവുന്ന  കുസൃതികളായി അയാൾ നമ്മെ മാറ്റിക്കളയും.
സമയമില്ലെന്ന വേവലാതികളിൽ നിന്ന് അയാൾ നമ്മെ മുക്തരാക്കും.
ഒരാളിന്റെ അരികിലെത്താൻ നമ്മളെന്നും ആഗ്രഹിയ്ക്കും.
ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒന്ന് പൊട്ടിത്തെറിയ്ക്കാനും
പലപ്പോഴുമായ് കെട്ടിപ്പിടിക്കാനും,
ചേർന്നിരിയ്ക്കാനും തന്നിലേക്കൊന്ന് ചേർത്തു പിടിയ്ക്കാനും.

ഫെയ്സ്ബുക്ക് മെസ്സേജുകൾക്ക്, "welcome back" എന്ന്  ആര്യനും മറുപടി തരുന്നു.

'കൈകൾക്കുള്ളിലേക്കെടുത്ത് വെച്ച്
നെറ്റിമേൽ ആഴത്തിലൊരുമ്മ' എന്ന് ഒരു സ്നേഹകാലം അതോർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

രണ്ടുപേരിൽ ഒരാള്ക്ക് മാത്രമായ്  പിരിഞ്ഞുപോകാൻ കഴിയില്ല.
അത് സ്വീകരിയ്ക്കാൻ ഇതാ ഈ നിമിഷം മുതല്ക്കെന്ന തയ്യാറെടുപ്പ്.
അതാണ്‌ വേണ്ടത് -
അത്ര ശ്രദ്ധയോടെ,
അത്രയും ആഗ്രഹങ്ങളോടെ.


ആർക്കെങ്കിലും കവിത തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ എഴുതിത്തുടങ്ങാം,
 “ പ്രിയനേ ഇനിയുണ്ടാവില്ല ;നമ്മൾ പിരിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതായ ദിനരാത്രങ്ങൾ....”
:-)