Saturday, December 10, 2011

ഇങ്ങനെയാവാമത് ..

ചില നേരങ്ങളിൽ നമുക്കുള്ളിൽ പ്രണയം നിറഞ്ഞു തുളുമ്പാറുള്ളത് അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?
അതെങ്ങനെയാണെന്ന് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഇങ്ങനെയാവാമത് :)
പ്രപഞ്ചത്തിലെ സർവ്വചരാചരങ്ങളും-
നക്ഷത്രങ്ങൾ,മരങ്ങൾ,മഞ്ഞു വീണ പുല്ക്കൊടി,
മുളപൊട്ടുന്ന വിത്തുകൾ,

നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഴ,
വിസ്മയങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ച കടലാഴങ്ങൾ,
ആദ്യമായ് സ്നേഹമറിഞ്ഞവർ,
അതിന്റെ ഉണർവ്വിൽ പിറന്ന ജീവന്റെ ആദ്യകോശങ്ങൾ,
സ്നേഹഭംഗങ്ങളെ ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വീകരിച്ചവർ,
അലഞ്ഞു തിരിയുന്നവർ,
യാത്രപോയവർക്കു വേണ്ടി വീടിന്റെ വാതിലുകൾ തുറന്നിട്ട് കാത്തിരിക്കുന്നവർ-

അങ്ങനെ
എല്ലാ ചരാചരങ്ങളും നമ്മെ സ്നേഹിക്കുന്ന ചിലനിമിഷങ്ങളുണ്ട്.
അവരിലെ പ്രണയം, അവരറിയാതെ-നാമറിയാതെ - നമ്മോട് പങ്കുവയ്ക്കുന്ന ചില നിമിഷങ്ങൾ.

നമ്മെ സ്നേഹിക്കാത്തവരായ്,
നമുക്ക് സ്നേഹിക്കാനില്ലാത്തവരായ്
ആരുമില്ലെന്ന് എല്ലാവരുമറിയുന്ന നിമിഷം.
അപൂർവ്വങ്ങളിൽ അപൂർവ്വമായ ആ നിമിഷത്തിലാണ്‌ നമ്മിലെ പ്രണയം പൂർണ്ണമാകുന്നത്!

ഇന്നലെ നീയതറിഞ്ഞു.
ഇന്ന് ഞാനും.
വിസ്മയം കൊണ്ട് വിറച്ചു പോയ എന്റെ ഹൃദയം നിന്റേതിനോട് ചേർത്ത് വയ്ക്കുന്നു.

ഇനിയുള്ള കാലത്തിലേക്കൊഴുകാൻ എനിക്കിതുമതി.
പലതോണിയിൽ,പലർക്ക് തുഴയായ്
പലരിലേക്ക് ,പലപ്പോഴായ് ഒഴുകിത്തുടങ്ങുമ്പോഴും
എല്ലായിടത്തും നിറയുന്നത് നമുക്കുള്ളിലെ പ്രണയമാണ്‌.

എനിക്കുള്ളിലെ പ്രണയം മുഴുവൻ പറഞ്ഞു പെയ്തൊഴിഞ്ഞെന്ന് അടുത്ത വാക്കിൽ ,അല്ലെങ്കിൽ അതിനടുത്ത വാക്കിൽ പറയാമെന്ന് കരുതിക്കൊണ്ടിരുന്നാലും അതവസാനിക്കുന്നില്ല.
സ്നേഹത്തിലേക്ക് നടന്നുപോകാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തവർ എങ്ങനെ അറിയും- അവിടേക്കൊരു വഴിയുണ്ടെന്ന്? ഏതെങ്കിലുമൊരിടത്തു വെച്ച് നമ്മെ ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തുപിടിയ്ക്കാൻ ഒരാളുണ്ടാകുമെന്ന്!!

Saturday, November 12, 2011

ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേരും..

കുട്ടികൾ എഴുന്നേറ്റയുടനെ ജഗനെക്കുറിച്ചാണ്‌ ചോദിച്ചത്.

'അങ്കിൾ ഹൈഡ് ആന്റ് സീക്ക് 'കളിക്കാണോ എന്നായിരുന്നു ഉണ്ണിമോൾടെ സംശയം.
അവരിരുവരും ചേർന്ന് വരച്ച് നിറം കൊടുത്ത പേപ്പറുകൾ പിന്നെയവൾ ചേർത്തുപിടിച്ചിരുന്നു.

ജഗൻ അവർക്ക് ചോക്ലേറ്റുകളും പാവക്കുട്ടികളും പുസ്തകങ്ങളും ഒന്നും കൊണ്ടുവന്നിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ അവരോടൊപ്പം കളിച്ചു, പടങ്ങൾ വരച്ചു, പാവക്കുട്ടികളുടെ കഥകൾ കേട്ടിരുന്നു.

‘ അമ്മയെന്നും ഇപ്പോഴത്തേപ്പോലെ ചിരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കണമെന്ന് ' ശ്രീക്കുട്ടി അന്നേരങ്ങളിൽ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കെഞ്ചി.

ജഗനെ വന്നത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ്‌.
അതിനിടയിൽ വല്ലപ്പോഴും ഒരു മെയിൽ,ഒരു എസ്.എം.എസ്..വളരെ അപൂർവ്വമായ് ശബ്ദം.
കണ്ടപ്പോൾ പക്ഷേ അവന്റെ ഭാഷയിൽ:
‘ കാലപ്പഴക്കം തോന്നുന്നതേയില്ല; മൂന്നുകുട്ടികളുടെ അമ്മയായ നിനക്കും; മുപ്പതുപേരുടെ അച്ഛനാകാമായിരുന്ന എനിയ്ക്കും.. ’
അതിനെക്കുറിച്ച് വീണ്ടുമെന്തൊക്കെയോ കുസൃതികൾ.

ആ പകൽ മുഴുവനുമങ്ങനെ പരദൂഷണം,ഭൂതകാലം,കടുങ്കാപ്പി,ചോക്ലേറ്റ്,പ്രണയം.
പുറത്ത് മഴയും.
എന്നാലിന്നത്ര കൂടുതൽ പെയ്യുന്നില്ലെന്ന് ആകാശം.

അത് ‘ നീ പറഞ്ഞു തീർത്തിട്ടാകാമെന്ന് കരുതിയിരിക്കുകയാണെന്ന് ’ അവൻ.
പിന്നെ എന്റെ കുട്ടികളുടെ വിശേഷങ്ങൾ, അവന്റെ കൂട്ടുകാരികളെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണങ്ങൾ.


‘ നിന്റെ ഭർത്താവിന്‌ നിന്നെ മാറ്റിക്കളയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലല്ലോ 'എന്നുമവൻ.


ശരത്തിനെ ഞാൻ വിളിച്ചിരുന്നു.
ജഗൻ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് പറയാൻ.
ഏത് ജഗൻ, എന്തിനു വന്നു? എവിടെ നിന്നു വന്നെന്നൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.അങ്ങനെയൊക്കെ ശരത്ത് ചോദിച്ചെങ്കിലെന്നെനിക്കാഗ്രഹമുണ്ട്; ഒരല്പമെങ്കിലും കുശുമ്പോടെ.
പക്ഷേ ചോദ്യങ്ങളും അന്വേഷണങ്ങളുമൊന്നുമുണ്ടായില്ല.
‘ ഇന്ന് രാത്രി ഒരു പാർട്ടീണ്ട്; ഞാൻ ലേറ്റാവും.’ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കാനും തിരക്ക്
‘ ഞാൻ വൈകുമെന്നതിനെ ’ ,‘ ഞാൻ വരലുണ്ടാവില്ലെന്ന് ’ മാറ്റിവായിച്ചു; പതിവ് തെറ്റിക്കേണ്ടല്ലോ.
ഇന്നത്തേക്ക് മാത്രമാവില്ല;ചിലപ്പോൾ ദിവസങ്ങളോളം.
പുതിയ ഗോവൻ കൂട്ടുകാരിക്ക് സമയം വീതിച്ചു കൊടുക്കുന്നതിന്റെ കഥയൊന്നും ഓർത്തെടുത്തില്ല.

അതായാലും സാരമില്ല;ആരെയെങ്കിലുമൊക്കെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിച്ചാൽ മതി.
എന്നെ- എന്നെമാത്രം സ്നേഹിക്കണമെന്ന് എന്നെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ ഞാൻ, ആരോടെങ്കിലും??
കുഞ്ഞുങ്ങൾ അവനിൽ നിന്നകന്നുപോകുന്നതിൽ മാത്രമാണ്‌ സങ്കടം.

ഒന്നും ജഗൻ ചോദിച്ചതുമില്ല.
കുടുംബജീവിതം വായിച്ചെടുക്കാൻ വളരെക്കുറച്ച് വാക്കുകൾ മതിയാവണം.
അതിനടുത്ത രണ്ടു ദിവസവും കുട്ടികൾക്കവധിയായിരുന്നു.
ശരത് പതിവുപോലെ തിരക്കുകളിൽ ഒളിച്ചു കളിച്ചു.ഇടയ്ക്ക് നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം നീണ്ട അന്വേഷണങ്ങളിൽ പരസ്പരം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ബോധിപ്പിച്ചു.

ജഗനും കുട്ടികളും പെട്ടന്ന് സുഹൃത്തുക്കളായി.
അമ്മയുടെ പിറുക്കലുകളും തലവേദനയെന്ന നാട്യവുമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങൾ.
അമ്മയെ ഇങ്ങനേയും സ്നേഹിക്കാമെന്ന് കുട്ടികൾ കണ്ടുപിടിച്ചിരിക്കണം.

ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേരും കുട്ടികളായി. കൂട്ടുകാരായി.

ലേ ഔട്ടിലെ ഭംഗിയുള്ള പൂന്തോട്ടങ്ങളുള്ള വീടുകൾ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു ശ്രീക്കുട്ടി.
ചെടിച്ചട്ടികൾ വീട്ടിൽ വയ്ക്കാൻ സമ്മതിയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല ഞാൻ.
സദാ സംരക്ഷണമാഗ്രഹിക്കുന്ന പൂച്ചെടികളോട് എനിക്ക് താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല;
തന്നിഷ്ടത്തിനു തനിയെ വളരുന്ന ,പടർന്നു പന്തലിക്കുന്ന മരങ്ങളോടായിരുന്നു എനിക്കിഷ്ടം.
പക്ഷേ മടങ്ങുമ്പോൾ ശ്രീക്കുട്ടിയുടെ തോട്ടത്തിലേക്കെന്ന് മൂന്നാലുചെടിച്ചട്ടികളും ഞങ്ങൾ ചുമന്നു.

ഉണ്ണിമോൾ തനിച്ച് സൈക്കിൾ ചവിട്ടാൻ പഠിച്ചു.
അച്ചു പാവക്കുട്ടികളുടെ കഥകളുണ്ടാക്കിപ്പറഞ്ഞ് ജഗനെ കേൾവിക്കാരനാക്കി.
ഞങ്ങൾ ലേക്ക് ടെമ്പിളിൽ പോയി,അവിടത്തെ തടാകത്തിൽ വളർത്തിയ നാനാജാതി മീനുകളെ ഊട്ടി.മരപ്പാലത്തിനുമുകളിലൂടെ പേടി ഒളിപ്പിച്ച് പലവട്ടം തടാകം മുറിച്ചുകടന്നു.

ഇപ്പുറം നിന്നപ്പോൾ പാലത്തിനപ്പുറത്ത് വല്ലാത്ത കാടല്ലേ എന്ന് ഞാൻ ഭയന്നു.
അടുത്തെത്തുമ്പോൾ പക്ഷേ അടുപ്പിച്ചടുപ്പിച്ചു വളരുന്ന മരക്കൂട്ടമാവുമതെന്ന് ജഗനും.
പ്രകൃതി അങ്ങനെയാണത്രേ,
തിരഞ്ഞെത്തിയാൽ തൂവാല കുടഞ്ഞു വിരിച്ച് സത്കരിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്ന വീട്ടുകാരി.
അച്ചുവിനത് ഇഷ്ടമായി..
വീട്ടിൽ നിന്ന് നടക്കാവുന്ന ഈ ദൂരത്തിലേക്ക് അമ്മ മുൻപൊരിയ്ക്കലും കൊണ്ടുവന്നില്ലല്ലോ
എന്ന് പരിഭവിച്ചു.
‘ അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നുമറിയില്ലെന്ന് ’ ഉണ്ണിമോൾക്ക് വരെ മനസ്സിലായി. :-)

ജഗൻ വരുന്നതിനു മുൻപും ഈ വഴികളും ഈ തടാകവും മീനുകളും കുട്ടികളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളും ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.ശരത്തിനു കുട്ടികളെ സ്നേഹിക്കാനറിയില്ലെന്നായിരുന്നു എന്റെ ചിന്തകളെപ്പോഴും; അല്ലാതെ കുട്ടികളെ എങ്ങനെ സ്നേഹിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നില്ല.

അച്ചു അവളുടെ കഥകളിൽ പറഞ്ഞ ഏതോ രാജ്യത്തെ മായാജാലക്കാരനായിരുന്നു ജഗൻ.
പെട്ടന്നു വന്നു ,സന്തോഷത്തിലേക്ക് വിരല്ചുണ്ടി മാഞ്ഞു കളയുന്ന മായാജാലക്കാരൻ.
‘ ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ അമ്മേ ’എന്നവളെന്നെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു,
ഉണ്ണിമോളവനെ തൊപ്പിവെച്ച മായാജാലക്കാരനാക്കി.
കുട്ടിച്ചേച്ചിയുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലവൾ ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് നിറയെ പൂക്കൾ വരച്ചു,
പൂവുകൾ അധികമായെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവയെ ചിറകുകൾ വരച്ച് ശലഭങ്ങളാക്കി.

എല്ലാവരും മായാജാലക്കാരായി.
ജഗൻ പോകുമ്പോൾ പക്ഷേ അവരാരും സങ്കടപ്പെട്ടില്ല.
മായാത്ത ചിരി അവൻ ഞങ്ങളുടെ ചുണ്ടിൽ വരച്ചു തന്നിരിക്കണം.
ഒരിയ്ക്കലും വറ്റിപ്പോകരുതെന്ന് എല്ലാവരുമാഗ്രഹിക്കുന്ന ചിരി..

(അത്രയ്ക്ക് ഉള്ളറിഞ്ഞു സ്നേഹിച്ചാൽ പിരിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴും അകലത്തിലാണെന്ന് തോന്നുകയില്ലായിരിക്കാം.)

Wednesday, October 26, 2011

നേരം എത്രയെന്നറിയാത്തൊരു



ഇടിവെട്ടിപ്പെയ്യുന്ന നേരം
കാട്ടിലെ മരങ്ങളെയെന്നപോലെ
നനഞ്ഞ്;
ആഹ്ലാദിച്ച്;

ഏത് ആഴത്തിൽ വെച്ചാണ്‌
വേരുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചതെന്ന്,
ആദ്യമായ്
ഏത് ആകാശത്തിലേക്കാണ്‌
ഉമ്മകൾ കൊണ്ട് ഉയർന്നുപൊങ്ങിയതെന്ന്,

കാലദേശഭേദങ്ങളില്ലാത്ത സ്നേഹം
മേഘങ്ങൾ പോലെ വന്നു നിറഞ്ഞതെന്ന്
അറിഞ്ഞ്;
അനുഭവിച്ച്;

നീയും പെയ്തു തുടങ്ങി:

'നിനക്ക് ഞാൻ മാത്രമെന്ന ഒറ്റവാചകത്തിൽ ഒതുങ്ങിപ്പോകാനല്ല;

തങ്ങളേക്കാളേറേ
സ്നേഹിക്കപ്പെടാൻ അർഹതയുള്ളവരിലേക്ക്,
ഭാഗ്യം ചെയ്തവരിലേക്ക്
എത്തിപ്പെടുകയാണ്‌ നമ്മളെന്ന്...

സങ്കടങ്ങളിൽ നിന്ന് വഴിമാറി പോകണമെന്നാഗ്രഹിക്കാനല്ല;
സങ്കടങ്ങളിലൂടെ,
പരിഭവങ്ങളേതുമില്ലാതെ
ആഹ്ലാദഭരിതരായ്
കടന്നുപോകാൻ പഠിക്കുകയാണ്‌ നമ്മളെന്ന്...'

നേരം എത്രയെന്നറിയാത്തൊരു പെയ്ത്ത്!

ഒരാൾ മറ്റേയാളെ
തന്നെയെന്നപോലെ അറിയുന്നത്;
സ്നേഹിക്കുന്നത്....

തന്നോളം ആഴത്തിൽ
ഒരാൾ
മറ്റേയാളിലേക്കിറങ്ങിപ്പെയ്യുന്നത് ....

ഇങ്ങനെയാവണം

Wednesday, July 13, 2011

ഊഴം


മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ്‌ കവി തനിച്ചിങ്ങനെ വീട്ടിൽ.
ഞാനും കുട്ടിക്കാലത്തിലേക്കെന്നതുപോലെ മുറികളിലെ ജനലുകൾ തുറന്നിട്ടു.

മുറികളുടെ മുറിവുകളാണെന്ന് കവി ഒരിയ്ക്കൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ജനലുകൾ.

മഴക്കാലമായിട്ടും നേർക്കാഴ്ചയാവുന്ന മരങ്ങളിലൊന്ന് ഉണങ്ങി ദരിദ്രനെപ്പോലെ മഴവരുന്ന വഴിയിലേക്ക് ഇലകളില്ലാ വിരൽ നീട്ടി നിന്നു.
ഈ മരത്തെക്കുറിച്ച്-പേരെനിക്കറിയില്ല- കവി ഒരിയ്ക്കൽ എഴുതിയിരുന്നു;
തത്തയുടെ കഥയിൽ.
ചിറകിനുവേണ്ടി തപസ്സിരുന്ന ഇലകളാണത്രേ തത്തകളായി തീർന്നത്!

കവി എന്നെ പ്രണയിക്കുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.
ഈ വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ ആദ്യമായ് വന്ന ദിവസം.
ഒരു മഴക്കാലം.ജനൽ കമ്പികളിൽ നെറ്റിചേർത്ത് കവിയെ കേട്ടിരുന്നു.
ആകാശം കറുക്കുകയും വെളുക്കുകയും ചെയ്തു,അതിനിടയിൽ വേറേയും പല നിറങ്ങൾ.

“തൊടിയിലെ ഒരോ മരവും ഞാനില്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് കഥകൾ പറഞ്ഞു തരാൻ ചില്ലകൾ താഴ്ത്തി ജനലിൽ മുട്ടിവിളിയ്ക്കുമെന്ന്,അപ്പോളത് തുറന്നുകൊടുത്ത് കഥ കേട്ടിരിക്കണമെന്ന്” ഒരിയ്ക്കൽ ദൂരെയേതോ ദേശത്ത് നിന്ന് എനിക്കെഴുതിയിരുന്നു.

മരം നോക്കി കഥ കേട്ടിരിക്കെ,
ഇലകളിൽ മുഴുവൻ ചിറകുൾ മുളച്ചു.
അവ ചുണ്ടിലെ ചുവപ്പ് ,പൂക്കളായ് കൊഴിച്ച് പറന്നുയർന്നു.
പിന്നെ ചിറകുകളുപേക്ഷിച്ച് ഇലയായ് തന്നെ മടങ്ങി.

ജീവിതം, ഞാൻ ചിരിച്ചു.
ചിറകുകൾ മുളയ്ക്കേണ്ട ഇലയായിരുന്നു ഞാനും.
ആകാശത്ത് ദൂരെ ദൂരെ വഴികൾ തേടുകയായിരുന്നു എന്റെ സ്വപ്നം.
മൺസൂണിൽ കാടുകളേയും കൊടുംവേനലിൽ മരുഭൂമിയേയും ശൈത്യത്തിൽ ഹിമഗിരികളേയും ദിനാന്ത്യങ്ങളിൽ നഗരത്തിരക്കുകളേയും അറിയാൻ; പ്രിയപ്പെട്ടവനോടൊപ്പം, കാഴ്ചകളോടൊപ്പം ദേശങ്ങൾ താണ്ടാൻ ഞാനുമാഗ്രഹിച്ചു.
സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു അന്നൊക്കെ-ഏറ്റവും ദൃഢമായ സ്വപ്നങ്ങളെയാണ്‌ യാഥാർത്ഥ്യമെന്ന് കരുതേണ്ടതെന്ന്.
കവിയുടെ അക്ഷരങ്ങളായിരുന്നു എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ പാഠശാല.


സ്വന്തമാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പക്ഷേ കവിയ്ക്ക് , ഒരു കാറ്റിനെ കാത്തിരിക്കുന്ന മരം മാത്രമായ് ഞാൻ.പൂവിടുകയും ഇലപൊഴിക്കുകയും ചെറുകാറ്റിലുലയുകയും ചെയ്യേണ്ടുന്ന ആജ്ഞാനുവർത്തിയായ ഒരു മരം.


നിരന്തരാന്വേഷിയുടെ ജനിതകമുള്ള വേര്‌.
എന്തുകിട്ടിയാലുമതുകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുന്ന ഇല.
ഇലപോലെയാണ്‌;
വേരു പോലെയും.
അതുകൊണ്ടാവണം ഈ നരജീവിതത്തെ മരജീവിതമെന്ന് വിളിക്കാൻ തോന്നിയത്!

ഞാനെന്തിനാണ്‌ കലഹിക്കുന്നത്?

എന്നെ സ്നേഹിക്കാതിരുന്നിട്ടില്ല, തന്റെ ദൂരയാത്രകളിൽ എന്നെ വിളിച്ച് കുശലങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാതിരുന്നിട്ടില്ല,പട്ടിണിക്കിട്ടിട്ടില്ല,പകലന്തിയോളം പണിയെടുത്ത് എനിക്ക് തളർന്നുപോകേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല.കവിയുടെ അതിഥികളുടെ മുന്നിൽ ചെന്നു നില്ക്കാൻ പോലും വിലക്കുകളായിരുന്നു. 'നിനക്ക് ബാധകമല്ലാത്ത' സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലൂടെ ദൃഢമാകേണ്ടുന്ന സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ.

നോക്കുമ്പോൾ കവി സംശയരോഗിയാണോ എന്ന് തോന്നും.എന്റെ സുരക്ഷിതത്വമായിരുന്നു മുഖ്യം.
വഴികളിൽ ആക്രമിക്കപ്പെടുന്ന പെൺകുട്ടികളിൽ ഒരാളാവാതിരിക്കാൻ,അപകടങ്ങൾ പതിയിരിക്കാവുന്ന സൗഹൃദങ്ങൾ തിരിഞ്ഞെത്താതിരിയ്ക്കാൻ എന്നും അടച്ചുപൂട്ടി കാവൽ നിന്നു.

കവി എല്ലാ സൗഹൃദങ്ങളേയും സ്വീകരിച്ചു.
എല്ലാവരേയും ഹൃദയത്തോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആരാധകർ,കവിതകൾ ഏറ്റു ചൊല്ലുന്നവർ, മുഖസ്തുതിക്കാർ,സഹപ്രവർത്തകർ,കൂട്ടുകാരികൾ.
എത്രപേർ വന്നു!!
(ആരേയും മുഖാമുഖം കണ്ടിട്ടില്ല ഞാൻ.എന്നാലും എത്രയെത്ര ശബ്ദങ്ങൾ,എത്രയെത്ര നിഴലുകൾ.)

സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചെഴുതി- സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ മാത്രമേ സ്നേഹം പൂർണ്ണമാവുകയുള്ളൂ എന്ന്.
'അങ്ങനെയെങ്കിൽ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടോ അങ്ങെന്ന് 'ചോദിക്കാൻ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.എന്റെ ചോദ്യങ്ങളെ,അന്വേഷണങ്ങളെ,തിരുത്തുകളെ എനിക്കുള്ളിൽ തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്‌ വേണ്ടിയിരുന്നത്.
ഒരു ജന്മികുടിയാൻ ബന്ധമായിരുന്നു അത്.

താഴത്തെ നിലകളിലെ അതിഥികളുടെ സംസാരത്തിന്‌ കാതോർത്തിരിക്കാറുണ്ട് ഞാൻ.

അക്ഷരങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ തനിയെ കോണിപ്പടികൾ കയറിവരും.
എന്റെ മുറിയിലെ നീലസ്ഫടികഗോളത്തിലെ സുഗന്ധ ഇലകളോട് ചേർന്നു നില്ക്കും.
കവിയുടെ പുതിയ ശീലങ്ങളെക്കുറിച്ചു പറയും.പുതിയ കൗതുകങ്ങളെക്കുറിച്ച്, മാറ്റങ്ങളെക്കുറിച്ച്.

നാലുവാക്ക് ചേർത്തുവെച്ച് കവിതയാക്കുന്ന മായാജാലവും അവയുടെ സ്തുതിപാഠകരും.
‘എത്രമാറിപ്പോയ് അങ്ങെന്ന് ’എനിക്ക് ചോദിക്കാൻ തോന്നും.
‘എന്തുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ഞാനിതർഹിക്കുന്നില്ലെന്ന്’ ധീരമായ് പറഞ്ഞ് ,മുഖസ്തുതിക്കാരിൽ നിന്ന് ,കപട ആരാധനയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോരാൻ തോന്നുന്നില്ല!

അധികാരവും ആരാധകരുമാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ അസ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന് ഒരിയ്ക്കൽ കൂടി എന്തുകൊണ്ട് പറയുന്നില്ല!!

പല മുഖങ്ങളുള്ള ജീവിതമാണ്‌ കവിതയെന്ന് എഴുതിയതിൽ, ഏത് മുഖത്തിന്റെ ഊഴമാണിപ്പോൾ? അതാണ്‌ എനിക്കറിയേണ്ടത്.


ആദ്യമായ് കണ്ടപ്പോൾ അത്രമേൽ കാത്തിരുന്നപോലെ, പരസ്പരം പങ്കിട്ട ഉമ്മകൾ.
തത്തകൾ കൊത്തുന്നപോലെ ഉമ്മകൾ !! ആ പകൽ മുഴുവൻ പീലി വിടർത്തി ചുറ്റിലും നൃത്തം ചെയ്ത ആൺ മയിൽ പിന്നിടൊരിയ്ക്കലും തിരിച്ചു വരാത്തവണ്ണം പറന്നുപോയത് എവിടേയ്ക്കാവണം?


"ചിലരുണ്ട്, ആരും ഒരിയ്ക്കലും മറക്കാത്ത കഥകളായ് നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ പരിഭാഷപ്പെടുത്തുന്നവർ.
എന്റെയുള്ളിൽ അങ്ങനെ ഒരാൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ .

എന്നിലെത്തുന്ന പരിചയങ്ങൾ, സ്നേഹബന്ധങ്ങൾ, ജീവിതങ്ങൾ - എങ്ങനെ വാക്കുകളായി അവ എഴുതി വയ്ക്കാം എന്ന് മാത്രമേ ഞാൻ അന്വേഷിയ്ക്കുന്നുള്ളൂ.

ഞാൻ നിന്നെ അല്ല ,
നിന്നിലൂടെ എന്നിലെത്തുന്ന
വാക്കുകളെയാണ് കാത്തിരിയ്ക്കുന്നത്.


എന്നെയും
എന്റെ കവിതകളെയും
നീ
ഒരേ ചുണ്ടുകൾ കൊണ്ട്
ചുംബിയ്ക്കരുത്!"

- അവസാനത്തെ പുസ്തകത്തിന്റെ ആമുഖത്തിൽ അങ്ങ് ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു.


കവി ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.
ഇനി ഉണരുകയില്ലെന്ന് മൂന്നക്ഷരത്തിലെഴുതിയ കവിത പോലെ.
ഈ കാവ്യം എനിക്കിനിയൊന്ന് വായിച്ചു പഠിക്കണം.

ഇത് എന്റെ മുറി.
ആനന്ദനെന്ന കവി ഉണരാതെ ഉറങ്ങേണ്ട മുറി.
സുഗന്ധമുള്ളത്.
ജനലുകൾ തുറന്നിട്ടത്.

ആളുകളെല്ലാം പോയി,മുഖസ്തുതിക്കാരെല്ലാം പോയി.

അങ്ങ് വെളിച്ചം കാണുന്നില്ലേ, ഇലകൾക്കിടയിലൂടെ,കാറ്റിലൂടെ, ആകാശത്ത് നിന്ന് വരുന്ന വെളിച്ചം- ഹൃദത്തിലേക്ക് മാത്രമായ് ഒരു  ചിത്രം എടുത്തു വയ്ക്കണം നമുക്കിനി!   

Sunday, May 22, 2011

തനിച്ചല്ല ഞാന്‍

അന്വേഷിക്കുകയായിരിക്കണം നിന്നെ-
കുട്ടിക്കാലം മുതല്ക്ക് മാത്രമല്ല;
ജീവന്റെ ഒറ്റക്കോശമായപ്പോഴേ!
എനിക്ക് വേണ്ടി
എവിടെയെങ്കിലും നീ ജനിച്ചുവോ എന്ന്.

സ്നേഹത്തിന്റെ ആ വെളിച്ചത്തിൽ,
ആ തൊട്ടിലിൽ കിടന്നേ കണ്ടിരിക്കണം
നീ
മഴയിൽ കുസൃതിയായത്..
വേനൽ പോലെ പനിച്ചുകിടന്നത്..
വെയിലിൽ വിയർത്തത്..
കാറ്റിനൊപ്പം വഴി പങ്കിട്ടത്...
മണ്ണിനെ ചുവപ്പിച്ചത്..
മഞ്ഞ് കണ്ണാടികൾ ഇലകളിൽ നിന്ന് തട്ടിപ്പറിച്ചത്..

എന്നിലെ ഋതുഭേദങ്ങൾ
എങ്ങനെയെന്നില്ലാതെ നീയുമറിഞ്ഞിരിക്കണം.

എല്ലാവരിലും നിന്നെ തിരയും.
അല്ലെന്ന് കാലം കടന്നുപോകും.

ദൂരമത്രയും നടന്ന്, എന്നാലെവിടയുമെത്താതെ
അലങ്കാരങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ, എന്നാൽ ചമയങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ
കാത്തുകാത്തിരുന്ന്, എന്നാൽ അതിനിടയിലല്ലാതെ
അപരിചിതരല്ലാതെ ആദ്യമായ് അറിയും.

ചതുരക്കളത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് വളരാൻ പഠിച്ച കൊച്ചുമരം,
ഏതോ ജന്മത്തിലെ വനാന്തരങ്ങളിൽ അലയുന്നതുപോലെ
ചെടിച്ചട്ടിയിലെ മണ്ണ്‌,
പ്രാചീനകാലത്തതിനെ തഴുകിയൊഴുകിയ പുഴയെ ഓർത്തെടുക്കുന്നതു പോലെ
ഒറ്റവാക്കിൽ നാം നാമറിയും
പങ്കിട്ട ജന്മങ്ങളത്രയും.

Sunday, May 1, 2011

ചായപ്പീടിക​ക്കാരൻ!

കഴിഞ്ഞ തവണ അവൾ വിളിച്ചപ്പോൾ പഴയ ചില പരിചയക്കാരുടെ ഇടയിലായിരുന്നു - ഒറ്റമൂളലിൽ നിന്ന് അതുവരെയുള്ള ജീവചരിത്രം വരെ വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയുന്നവർ.
അതവൾക്ക് മനസ്സിലായത് കൊണ്ടാവണം സംസാരത്തിൽ കുസൃതിയായിരുന്നു കൂടുതലും.
ഭർത്താവിന്‌ തന്റെ ശരീരത്തോട് ഇതുവരെയില്ലാത്തൊരു കൗതുകമെന്താണെന്നൊക്കെയായി ചോദ്യങ്ങൾ.
 'കള്ളൻ കയറിയ വീടിനോട് വീട്ടുകാരന്‌ പ്രിയമേറുമോ ?' എന്നൊക്കെ.
പെട്ടന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങളിൽ മറുപടി തിരഞ്ഞുള്ള പരിഭ്രമവും അവിടെയുമിവിടെയും തൊടാതെയുള്ള ഉത്തരങ്ങളും അവൾ ആസ്വദിച്ചു കാണണം.

അവളങ്ങനെയാണ്‌.

ചിലകാര്യങ്ങളെ പാടേ ലംഘിക്കുന്നവൾ.
ചില കാര്യങ്ങളിൽ വല്ലാത്ത അവ്യക്തതയുള്ളവൾ.
ചിലർക്ക് ഭീരു.
ചിലർക്ക് കടുപ്പക്കാരി.
അവളെ ക്ലാര എന്ന് വിളിച്ചു.

സ്നേഹത്തിന്റെ പരമ്പരാഗതരീതികളിൽ നിന്ന് മുഖം തിരിച്ചു നില്ക്കുന്നതുകൊണ്ടാകണം.(അതോ മറ്റേതോ ജന്മത്തിൽ അങ്ങനെയായിരുന്നുവോ അവളെ വിളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നത്?)
തടികോൺ ട്രാക്ടറായിരുന്നില്ല അവൾക്ക് ഞാൻ, പകരം ചായപ്പീടികക്കാരൻ!
 ' നിനക്കതേ ചേരൂ ' എന്നവൾ.

മധുരം ചേർക്കാത്ത കട്ടൻ ചായ അവൾക്കും നന്നായി മധുരം ചേർത്ത് എനിക്കും ഇടയ്ക്കിടെ ഉണ്ടാക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു, അവൾ വീട്ടിലുള്ളപ്പോഴൊക്കെ. ചായയോടുള്ള ഇഷ്ടക്കൂടുതൽ ചിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു; എന്നിലുള്ളതു പോലത്തന്നെ.
:-)

അവളെ പരിചയപ്പെട്ടത് ഒരു യാത്രയ്ക്കിടയിലായിരുന്നു-
സ്വയം തിരഞ്ഞു കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു തീർത്ഥാടനത്തിനിടെ.
കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ മുതൽ പലജന്മങ്ങളുടെ തുടർച്ചപോലെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി, അവൾ മാത്രമല്ല; ഞാനും.

ഇടയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ദേശത്തേക്ക് ഇങ്ങനെ തനിച്ചൊരുവരവ് പതിവുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു;
ഭർത്താവ്‌ ഔദ്യോഗികയാത്രകളുടെ തിരക്കിൽ അവളെ മറന്നുപോകാറുള്ളപ്പോൾ.
ഉള്ളിലെ നന്മകളുടെ ജീവൻ പിടിച്ചു നിർത്താനുള്ള ധ്യാനത്തിന്‌.
ചിലപ്പോൾ ഏതെങ്കിലും യാത്രാസംഘങ്ങളുടെ കൂടെ നിശ്ചിത ഇടങ്ങളിലേക്ക്; അല്ലെങ്കിൽ തനിച്ച് ഇന്നയിടത്തെന്നില്ലാതെ.
ഇത്തവണ വന്നത് എന്നെ അന്വേഷിച്ച് :' നിന്നെമാത്രമെന്നവൾ! '

സംസാരിച്ചു സംസാരിച്ചിരിക്കാൻ തോന്നുന്നുവെന്നായിരുന്നു ആമുഖം.
ദിവസങ്ങളോളം സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കാൻ.

ഞാനൊരു പുസ്തകമെഴുത്തിന്റെ പാതിവഴിയിലായിരുന്നു. വാല്മീകത്തിനകത്തിരുന്ന് എഴുതണമെന്നായിരുന്നു മോഹം. അതിനുള്ള ധൈര്യം അവയ്ക്ക് ഇല്ലാത്തതിനാൽ മറ്റാരുമില്ലാത്ത വീടിനുള്ളിലിരുന്നായി എഴുത്ത്. അതല്ലാതെയും തിരക്കുകളുണ്ടായിരുന്നു; ഒരു സാമൂഹ്യജീവിയുടെ പ്രാരാബ്ധങ്ങൾ.
എന്നിട്ടും അവൾക്കറിയാവുന്ന മായാജാലം കൊണ്ട് എന്റെ സമയം അവളുടേത് കൂടിയായി.

സംസാരിക്കാൻ ശാന്തമായൊരിടം വേണമെന്നവൾ. തുറിച്ചു നോട്ടങ്ങളില്ലാത്തയൊരിടം.
വെളിച്ചപ്പാടിന്‌ അങ്ങനെയൊരിടമില്ലെന്ന് കളിപറഞ്ഞു.
വീട്ടിലേക്കു വിളിച്ചു- വാല്മീകത്തിലേക്ക്.
കൂടെവന്നത് എന്നിലെ കാട്ടാളനെ വിചാരണ ചെയ്തിട്ടാണ്‌.
നല്ലവനാണെന്ന് ഒരിയ്ക്കലും അവകാശപ്പെട്ടില്ല; ഏറ്റവും ക്രൂരനും ഭോഗിയും സ്വാർത്ഥനുമാണെന്ന് സ്വയം വിശദീകരിച്ചു.

യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ‘ഇല്ല, ഇവിടെയിറങ്ങിക്കോളാമെന്ന് ’ പല സ്റ്റോപ്പുകളിലും ഇറങ്ങാനെഴുന്നേറ്റവൾ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു, ഇറങ്ങേണ്ടയിടം വരെ.
:-)


വീടെത്തിയപ്പോൾ; പുസ്കങ്ങൾക്ക് കസേര, അവൾക്കുമെനിക്കുമിരിക്കാൻ നിലം.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യവാനാണ്‌ നീയെന്ന് അവൾ. ഞാൻ സമ്മതിച്ചു കൊടുത്തു;
ഒരോരുത്തർക്കും അവർ നിശ്ചയിക്കുന്നതാണല്ലോ അവരുടെ സൗഭാഗ്യങ്ങളെന്നറിയാവുന്നതു കൊണ്ട്.
പിന്നീടവൾ 'ഈ വീട് എനിക്ക് തരുമോ' എന്നന്വേഷിച്ചു.
'പുസ്തകങ്ങളും ഞാനും ഇവിടമൊഴിഞ്ഞിട്ടെ'ന്ന് പറഞ്ഞു.

അവൾ ചിരിച്ചു തുടങ്ങി.
ആദ്യമാദ്യം അവളുടെ ചിരി, തെളിയാത്തൊരു നേർത്തവര.
പതുക്കെ പതുക്കെ , അവളെന്നെയറിയുന്തോറും ; അവളിലും അവളിലെ ചലനങ്ങൾക്കും ചിരിയ്ക്കും കലഹത്തിനും കിറുക്കുകൾക്കും പ്രണയത്തിനും വിഷാദത്തിനും പലഭാവങ്ങൾ വന്നു. ജീവൻ വെച്ച്,ഊർജ്ജം നിറഞ്ഞ്.

ഇടയ്ക്കവളെ ചേർത്തു നിർത്തി നെറുകയിൽ, കണ്ണുകളിൽ, ഇടംവലം കവിളിൽ, - പതുക്കെപതുക്കെ ചുണ്ടുകളിൽ-  ഉമ്മവച്ചു മടങ്ങവെ പറഞ്ഞു:
'നീയാഗ്രഹിക്കുന്നെന്ന് തോന്നിയതുകൊണ്ട്! '

അവൾ ചീറി:
' സൗജന്യം എനിക്ക് വേണ്ടാ..! '

പിന്നീട് സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു:
'ഒരു ചേർത്തുനിർത്തൽ ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം:
ഞാൻ മാത്രമല്ല; നീ കൂടിയാഗ്രഹിക്കുന്നതുകൊണ്ട്,
നിന്റെ പൂർണ്ണമനസ്സോടെ
എന്റെ അനുമതിയോടെ
നമ്മിലെ പ്രണയത്തോടെ-
എങ്കിലേ കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞും നിന്നിൽ നിന്നെനിലേക്കുള്ള ഊർജ്ജപ്രവാഹമായി അതെന്നെതിരഞ്ഞെത്തൂ '

ഒന്നിച്ചിരിക്കുന്ന നേരങ്ങളിൽ ഒഴുകിപ്പരന്നു-
ഒരു അലപോലും വേർതിരിക്കാനാവാത്തയത്ര,
ഒരു ജലകണം പോലും ചിതറിത്തെറിച്ചു പോകാത്തയത്ര
സാമ്യതകളോടെ-
വേനലും മഴയും പോലെ!

വേനലിലേക്കാണ്‌ മഴപെയ്തിറങ്ങുകയെന്നന്നേരമവൾ:
മറ്റൊരിടത്തേക്കും അതിന്‌ പെയ്തിറങ്ങാനാവില്ല.
വേനലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക്-
ചിലത് കൊടുക്കാനും
ചിലത് വാങ്ങാനും
ചിലത് മുറുകെപ്പിടിക്കാനും
ചിലത് കൈവിട്ടുകളയാനും.

' അതങ്ങനയേ ആകാവൂ.' ഞാൻ പറഞ്ഞു: ' അദ്ഭുതമല്ല; തികച്ചും സ്വാഭാവികം.'

പതിവുകാഴ്ചയായി കണ്ടുനില്ക്കാമെന്ന് കരുതിയതൊക്കെ വല്ലാതങ്ങു പ്രിയമേറി അനുഭവമാവുകയായിരുന്നോ!

'ചിലപ്പോൾ തോന്നും ഒരാളിന്റെ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലേക്ക് അങ്ങനെ നടന്നു പോകണമെന്ന് - അബോധമായൊരിടമുണ്ടെങ്കിൽ അവിടം വരെ.
അവിഭാജ്യമായ ഒരു ഘടകമായി, ഒരു അവയവമായി.
അതേ സമയം സ്വാതന്ത്ര്യവും ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ഒരാളിൽ നിന്ന് തികച്ചും സ്വാഭാവികമായി, വേദനിപ്പിക്കാതെ, അടയാളങ്ങളവശേഷിപ്പിക്കാതെ ഒഴുകിപ്പോകണമെന്ന്..'


കേട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ' എന്റെ ശബ്ദം നീ പറഞ്ഞു കേൾക്കുന്നെന്ന് ' ആർദ്രയായി അവൾ.
ഗാഢമായി പലവട്ടം ആലിംഗനം ചെയ്തു.
' തരുമ്പോൾ ഒന്ന്, ഓർത്തെടുക്കുമ്പോൾ ഒരുപാട് - ചില സ്പർശനങ്ങൾ അങ്ങനെയാണെന്ന് ' അവൾ.

ഭർത്താവ്, അവളുടെ ചിരിയെ ഹിജഡകളുടെതെന്നും ശരീരത്തെ വ്യായാമത്തിനുപകരണമായും കാണുന്നെന്ന് വിതുമ്പിയപ്പോൾ രഹസ്യം പറഞ്ഞു കൊടുത്തു:

' നിന്റെ ഉടലിന്‌ ഒരു ഗൂഢമന്ത്രം അറിയാമായിരിക്കണം-
മനസ്സിൽ പ്രണയമുണ്ടാകുമ്പോൾ മാത്രമതിന്റെ സൗന്ദര്യം പുറത്തുകാണിക്കാനുള്ള മന്ത്രം..!
സാരമില്ല.
നിന്നെയറിയാനിനി നീ മാത്രമല്ല.
വിലക്കുകളും അതിരുകളും പുനരാലോചനകളുമില്ലാതെ; രണ്ട് പേരുടെ മനസ്സ്, വാക്കുകൾ, ശരീരം, ഓർമ്മകൾ എല്ലാം ഒന്നായിത്തീരണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് അത്രമേൽ കാത്തുകാത്തിരുന്ന പ്രണയമാകണം.
എത്രയോ ജന്മങ്ങളുടെ തുടർച്ചയെന്നപോലെ നമ്മിലേക്കെത്തിച്ചേർന്നതാകണം. ആകസ്മികതകളുടെ പ്രവാഹങ്ങളിലേറ്റി അത് നമ്മെ എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ കൊണ്ടുപോകും..
എല്ലാം സുന്ദരമാകുന്നത് അവിടെയാണ്‌. നാം അന്വേഷിയ്ക്കുന്ന സൗന്ദര്യവും അതാണ്‌. അല്ലെങ്കിലും ഒരു കണ്ണാടിയ്ക്ക് എന്തിനാണ്‌ അലങ്കാരങ്ങൾ! '

‘ എന്നെ നീ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കണമെന്നല്ല ഞാനാഗ്രഹിച്ചത് ’
 അന്നേരം അവൾ പറഞ്ഞു:
‘ നീ പലർക്കായ് കൊടുത്തതത്രയും നിനക്ക് തിരിച്ചു തരണമെന്ന് ’

ചിലനേരങ്ങളിൽ,
‘ എന്നിലൊന്നുമില്ല;
നിന്നിലെ അഗ്നിയെ ആവാഹിക്കാനുള്ള നന്മകളും
നിന്നിലെ പ്രവാഹത്തോടൊപ്പം ഒഴുകിപ്പോകാനുള്ള കാരണങ്ങളും ’ എന്ന് ഖേദിച്ചു.
ചിലപ്പോൾ
‘ തെറ്റുചെയ്യുന്നോ ഞാനെന്ന് ’ സംശയാലുവായി;
മറ്റു ചിലപ്പോൾ
 ‘ ഞാൻ കാരണം നിനക്കെന്തെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടുമോ ’ എന്നും.

‘ സ്നേഹത്തിൽ, സ്നേഹം കൊണ്ട്; ഒന്നുമൊരാൾക്കും നഷ്ടപ്പെടുകയില്ല ’
എന്ന എന്റെ മറുപടിയിൽ എന്നിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ഊർജ്ജപ്രവാഹമായി നിറഞ്ഞു.

അതേ സ്നേഹത്തോടെ , അവളെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയവരിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകുന്നതിനു മുൻപേ പലവട്ടം അവൾ വീട്ടിലേക്കു വന്നു.
 കൂടുതൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ, അരുതരുതെന്ന വിലക്കുകളില്ലാതെ.
എന്നിട്ടും ‘ ഇവിടെ വരുന്ന എത്രാമത്തെ പെണ്ണാണ്‌ ഞാനെന്ന് ’ പലപ്പോഴും പരിഭവിച്ചു.
 ‘ ആദ്യത്തവൾ ’ എന്ന എന്റെ മറുപടിയിൽ ജ്വലിച്ചു.

മറ്റു ചിലരിലേക്ക്, സ്നേഹം അർഹിക്കുകയും അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ചിലരിലേക്ക്; മടങ്ങേണ്ടവരായിരുന്നു ഞങ്ങൾ.
ജയകൃഷ്ണന്‌ രാധയിലേക്കെന്നതുപോലെ; ക്ലാരയ്ക്കവളുടെ ജീവിതത്തിലേക്കെന്നതു പോലെ. മറ്റൊരാളിലേക്ക്, അവരുടെ വിഭിന്നമായ സ്നേഹത്തിലേക്ക്, അവരോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകേണ്ട രണ്ടുപേർ.
ഒരാളില്ലാതെ മറ്റേയാൾ പൂർണ്ണരാകാത്തയത്ര ജന്മാന്തരബന്ധമുള്ളവർ.
തങ്ങളെത്തന്നെയല്ലാതെ മറ്റൊരാളെയും നേടാനില്ലാത്തവർ.
സ്നേഹത്തിന്റെ തുടർച്ചയും സ്വാതന്ത്ര്യവും അധികാരങ്ങളും അവകാശപ്പെട്ടവർ.

പരസ്പരം മോഹിക്കാൻ;
കിറുക്കുകളുടെ കെട്ടഴിച്ചുവിടാൻ;
പ്രിയപ്പെട്ടവരെക്കുറിച്ച് പരസ്പരം അസൂയ പങ്കുവയ്ക്കാൻ;
ഭ്രാന്തന്റെ മുറിവുകളെക്കുറിച്ചും ,മഴയെക്കുറിച്ചും, ഓടുന്ന മുറികളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കാൻ;
തോന്നുന്നയിടങ്ങളിൽ ഇരുന്ന്,
ഒന്നുമൊന്നും ആഗ്രഹിക്കാതെ
എല്ലാം വിട്ടുകൊടുത്ത്,
പറയാനുള്ളതെല്ലാം ഒരു തുടർച്ചയിൽ എന്നപോലെ പറയാൻ ;
ഇടയ്ക്കിടെ കണ്ടുമുട്ടാതെയിരിക്കില്ല, പരസ്പരം.
:-)

അതിനായ് മാത്രം
പാതിരയ്ക്ക് മഴ നനഞ്ഞോടി വന്ന ട്രെയിൽ നിന്നിറങ്ങുന്ന ക്ലാര.
പ്രിയപ്പെട്ട നീലപ്പച്ച നിറം.
ചെമ്പകപ്പൂവിന്റെ മണം.
വിരലുകൾ കൊണ്ട് തൊട്ടുതൊട്ട് ചുവപ്പിക്കാവുന്ന കാലുകളിലെ ഒറ്റക്കൊലുസ്.

മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ,
ഉമ്മകൾക്ക് മീതേ,
പെയ്തു തീരാതെ മഴ.
പതുക്കെ പതുക്കെ മേഘങ്ങൾ തെളിഞ്ഞ ആകാശം.
ഒരു മായാജാലത്തിലെ എന്നപോലെ അവിടെയിവിടെ ഒന്നുകഴിഞ്ഞ് ഒന്നായി തെളിയുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ.
അങ്ങനെ ഒരു ആകാശത്തിനു ചുവട്ടിലാണ്‌ ക്ലാരയെന്നും.
അവിടെ മൗനം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു പോകുന്നു വാക്കുകൾ!


മടക്കയാത്രയിൽ, അവളുടെ ശരീരത്തിലെ മുറിപ്പാടുകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
ആദ്യം ചോദിച്ചപ്പോൾ മറുപടികളുണ്ടായിരുന്നില്ല.
‘ ജൈവമല്ലാത്തൊരു വ്യായാമോപാധിയാകുമ്പോൾ അരിശം വരും’ അവൾ സമ്മതിച്ചു:
‘അന്നേരങ്ങളിൽ ശരീരത്തെ തോല്പിക്കാൻ തോന്നും, ചിലമുറിവുകൾ കൊണ്ടതിനെ അലങ്കരിക്കണമെന്ന് തോന്നും.. ഇനിയങ്ങനെയുണ്ടാവില്ല ’അവൾ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു:
 ‘ ഇനിയിപ്പോൾ ഞാൻ എന്റേത് മാത്രമല്ലല്ലോ! ’

‘ നിന്നിലെ ഭയങ്ങൾ,നഷ്ടങ്ങൾ; ഒറ്റയുമ്മയാലിങ്ങെടുക്കുന്നുവെന്ന് ’ പറഞ്ഞിട്ടും
' അവയെ സ്നേഹമായി മാറ്റാൻ വഴികളന്വേഷിച്ചറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിട്ടെന്ന'വൾ മടങ്ങിപ്പോയി.
പതിവിടങ്ങളിലേക്ക്; ഒരു പക്ഷേ സ്നേഹഭംഗങ്ങളിലേക്ക്.

ചില വിത്തുകൾ അങ്ങനെയായിരിക്കണം- ഒരു പ്രത്യേകകാലത്ത് തളിർക്കാൻ തപസ്സിരിക്കുന്നവ.

ആ കാലം വരേയ്ക്കും,
പുതച്ചു കിടക്കാൻ
എവിടെയാണെങ്കിലും നിനക്ക്,
ഇലകളോടെ മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ!
ഇപ്പോൾ പെയ്ത മഴ!

എന്റെ ഉമ്മകൾ - പിരിയുമ്പോൾ ആലിംഗനത്തിന്റെ ചൂടുകൊണ്ട് ചുകന്നു പോയ വാകകൾ.
:-)


ഒരു കടൽദൂരമകലെനിന്ന് ചിലപ്പോഴൊക്കെ ശബ്ദമായ് തിരഞ്ഞുവരും.
‘ ചായപ്പീടികക്കാരാ ’ എന്ന് ചിരിയായി തെളിയും; ക്ലാരയായി എന്റെ മൂളലുകളാഗ്രഹിക്കും.

‘ എന്റെ മണം കൂടെയറിഞ്ഞ,എന്റെ വിയർപ്പു കൊണ്ടു കൂടി നനഞ്ഞ പുതപ്പ് നീ കഴുകിയോ? ’എന്ന ചോദ്യത്തിന്‌ ഇല്ലെന്ന മറുപടി പറയുമ്പോൾ
‘ എത്രപേരുടെ വിയർപ്പു കഴുകിക്കളയാതെയാണ്‌ നീ എന്നേയും പൊതിഞ്ഞതെന്ന്’ കലഹം.
' 16008 ' എന്ന് ഞാനും.

" പ്രണയം ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം :"
അകലെയെങ്കിലും അവളൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു രാത്രിയിലേക്ക് എന്നെത്തിരഞ്ഞെത്തിയ അവളുടെ സന്ദേശം:

" നമ്മിൽ നിന്നുണ്ടായതെങ്കിലും നമ്മുടേതല്ലാതെ ഒന്ന്;
അതെന്തായിത്തീരണമെന്ന് നമുക്ക് നിശ്ചയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്ന്;
ദൈവത്തെപ്പോലെ
നമ്മിലുണ്ടായിരുന്നിട്ടും നമുക്കതീതമെന്നതുപോലെ ആരാധന തോന്നേണ്ടുന്ന ഒന്ന്;
പ്രണയം ഇങ്ങനെയായിരിക്കണം! "


Saturday, April 30, 2011

ഇടവഴിയിലെ കല്ല്

ഇടവഴിയിലെ കല്ല്

കടന്ന് പോകുന്നവരുടെ യാത്രകൊണ്ട്
താനും സഞ്ചാരത്തിലാണെന്ന്..
താനും സഞ്ചാരത്തിലാണെന്ന്..


അവരുടെ കാഴ്ച മാറുന്നതുകൊണ്ട്
ദേശം മാറിയെന്ന്..
ആകാശം മാറിയെന്ന്...

മഴവരുമ്പോൾ
ഇലയ്ക്കടിയിൽ കണ്ണടച്ചുകിടന്ന്
വെയിൽ തെളിയുമ്പോൾ
മഴയില്ലാത്ത ദേശത്തെന്ന് വിലാപം.

Sunday, April 10, 2011

പറയാനാഗ്രഹിക്കുന്ന വാക്കുകൾ

കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറയുക തന്നെ വേണം.

അല്ലെങ്കിൽ അവ,
പിറവിയിലേ മരിച്ചുപോയ കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പൊലെ നിശബ്ദരായ് കരയും;
അവരെ അർഹിക്കാത്തൊരു കാലത്ത് അനാഥരായ് ജനിയ്ക്കും.
അരുവിയുടെ തീരത്ത് മരമായ് തളിർക്കേണ്ട വിത്ത്,
കടലാഴങ്ങളിലെ ലവണമായ് ഉറങ്ങിപ്പോകുന്നതു പോലെയാകുമത്.

പാതിപറഞ്ഞുവെച്ച വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെയാണ്‌:
സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്താൻ കഴിയാതെ,
അവ്യക്തതയുടെ അസ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കുന്നവ;
ഒഴുകാനനുവാദമില്ലാത്ത പ്രവാഹത്തിന്‌ വേരുമുളച്ചു പോകുന്നതുപോലെ,
മറ്റെന്തൊക്കെയോ ആയി മാറിപ്പോകുന്നവ.

ചില വാക്കുകൾ പറയുക തന്നെ വേണം,
കേൾവിയിലേക്കെത്താൻ ഒരു ജന്മം യാത്രചെയ്യേണ്ടി വന്നാലും.

ഏറ്റവും സ്നേഹം നിറഞ്ഞ,നന്മകൾ നിറഞ്ഞ
വാക്കുകൾ പറയാനറിയുന്നവർ ഭാഗ്യം ചെയ്തവരാണ്‌.
അവർ
പോയ്പ്പോയ കാലത്ത് നിന്ന്
വരാനിരിക്കുന്ന കാലത്തേക്ക്
നിരന്തരം
ഹൃദയങ്ങളന്വേഷിച്ച് സഞ്ചരിയ്ക്കും.

അവർ
നമ്മുടെ നെറ്റിമേൽ വിരൽ കൊണ്ട് തൊട്ട്,
നമ്മുടെ പലവാക്കുകൾക്ക്,പാതിവാക്കുകൾക്ക്,പറയാനാഗ്രഹിച്ചവയ്ക്ക്
ഒരു വാക്കുകൊണ്ട് മറുപടി തരും-
പ്രണയപൂർവ്വം ജീവിതത്തിനു കൂട്ടിരിക്കാൻ അങ്ങനെ നാം ശീലിച്ചു തുടങ്ങും.

Wednesday, March 16, 2011

ധര്‍മ്മനും ഗുപ്തനും

മരണദേവന്‍ എന്നാണ് അയാളെ പരിചയക്കാര്‍ വിളിച്ചിരുന്നത്.
അത്രയ്ക്കും സുന്ദരമായി മരണത്തെ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്ന മറ്റൊരു ലേഖകനില്ലായിരുന്നു,പത്രങ്ങള്‍ക്കും ചാനലുകള്‍ക്കും.
അയാളുടെ റിപ്പോര്‍ട്ട് കേട്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ വെറുതേപ്പോലും ആരും റിമോര്‍ട്ട് കയ്യിലെടുക്കില്ല, ഇടവേളകളില്‍പ്പോലും അയാളെ ഓര്‍ത്തിരിക്കുമവര്‍.

മരണം, അത് കൊലപാതകമായാലും അപകടമായാലും ആത്മഹത്യയായാലും സ്വാഭാവികമായിരുന്നാലും അതിനെക്കുറിച്ച് അയാള്‍ പറഞ്ഞ് കൊതിപ്പിച്ചുകളയും.
അതുകൊണ്ടൊക്കെത്തന്നെ മാനേജ്മെന്റ് അയാള്‍ക്ക് പ്രത്യേക പരിഗണന നല്‍കിയിരുന്നു.

മരണത്തെപ്പോലത്തന്നെ ചിലര്‍ തന്നെ വല്ലാതെ സ്നേഹിക്കുകയും ചിലര്‍ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് അയാള്‍ക്കുമറിയാം.
അത്ര സ്വീകാര്യമായിരുന്നു,ശാന്തമായിരുന്നു, ആകര്‍ഷകമായിരുന്നു ആ ശബ്ദവും, അയാളുടെ വാക്കുകളെപ്പോലെ.ഒരോ വട്ടവും പുതിയ പുതിയ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് അയാള്‍ മരണത്തെ വാഴ്ത്തി. കേട്ടവര്‍ക്കൊക്കെ മരിച്ചവരെത്ര ഭാഗ്യവാന്മാര്‍ എന്നു തോന്നിപ്പോകും വിധം.

മരിയ്ക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുന്‍പ് അയാളുടെ ശബ്ദം ഒന്നുകേള്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ മാത്രം മതിയെന്ന് അവരെല്ലാം സ്വകാര്യമായി ആഗ്രഹിച്ചു.ആളുകള്‍ ആരാധിച്ചും ധ്യാനിച്ചും തുടങ്ങിയതു കൊണ്ടാകണം വല്ലാതൊരു ശൂന്യത തന്നെ ബാധിക്കുന്നുവോ എന്ന് അയാള്‍ക്ക് ഉള്‍ഭയം തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു ആയിടെയായിട്ട്.
ആ തവണത്തേത് സാധാരണക്കാരുടെ തെരുവില്‍ നടന്ന സ്ഫോടനത്തില്‍ മരിച്ചവരെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചകളുടെയും ശബ്ദങ്ങളുടെയും വിനിമയമായിരുന്നു;വില്പനയും- ദിവസങ്ങളോളം;
മരണം നഷ്ടങ്ങള്‍ ബാക്കിവച്ചവര്‍ക്കൊഴികെ; മറ്റെല്ലാവര്‍ക്കും മറക്കാനുള്ള സമയമായി എന്ന് തോന്നുന്നതുവരെ.



മരണക്കാഴ്ചയില്‍ നിന്നുള്ള അത്തവണത്തെ മടക്കയാത്രയില്‍ അയാള്‍ അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഗുപ്തന്‍ എന്ന സുഹൃത്തിനേയും ഒപ്പം കൂട്ടി.അയാളെ ‘ധര്‍മ്മദേവനെ’ന്ന് വിളിക്കാന്‍ സ്വാതന്ത്ര്യമുള്ള ഒരേയൊരാള്‍.‘ചിത്രാ’ എന്ന് മറുവിളി കേള്‍ക്കുന്നയാള്‍.

മരണകാര്യലേഖകനായിരുന്നു ഗുപ്തനും;പക്ഷേ സ്പെഷലൈസ് ചെയ്തത് മരിച്ചവരുടെ ബന്ധുക്കളുടെ ദു:ഖചിത്രീകരണത്തിലും.
മരണത്തിന്റെ അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമുള്ള മണിക്കൂറുകളില്‍ മരിച്ചവരുടെ ഉറ്റവര്‍- പ്രത്യേകിച്ച് കുഞ്ഞുങ്ങള്‍- എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നെന്ന് നാടകീയമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ വിദഗ്ധന്‍. പിന്നീട് ആ ബന്ധുക്കള്‍ തന്നെ അയാളെഴുതിയത് വായിച്ചാല്‍, തങ്ങളിങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്തിരുന്നോ, മരണപ്പെട്ടയാളെ ഇത്രയൊക്കെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നുവോ, എന്ന് അദ്ഭുതപ്പെട്ടു പോകുന്നത്ര സ്വാഭാവികതയോടെ.

ഒരുപക്ഷേ തന്റെ മരണത്തില്‍ ഇല്ലാതെ പോകുന്ന ചിലതിനെക്കുറിച്ച് ധാരാളമായിത്തന്നെ വര്‍ണ്ണിക്കുകയായിരുന്നിരിക്കണം അന്നേരങ്ങളില്‍ അയാള്‍.

ബന്ധുക്കളായി ആരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് തന്റെ മരണത്തില്‍, മറ്റാരേയും കുറിച്ച് പറയേണ്ടിവരികയില്ലെന്ന സുരക്ഷിതത്വബോധമുണ്ടായിരുന്നു അയാള്‍ക്ക്.

അത്രമേല്‍ സ്വതന്ത്രനായിരുന്ന ഒരാളിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം.

പക്ഷേ വായിക്കുന്നവരും കേള്‍ക്കുന്നവരും അപ്പോഴൊക്കെ ധര്‍മ്മനെക്കുറിച്ചെല്ലാതെ ഗുപ്തനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാറേയില്ല. ധര്‍മ്മനൊഴിച്ച് മറ്റാര്‍ക്കും തന്റെ നിലനില്പേ ഒരു പ്രശ്നമല്ലെന്ന് അയാള്‍ക്കറിയാം.

ഗുപ്തന്‍ , ധര്‍മ്മനോട് മാത്രം സംസാരിച്ചു.
ധര്‍മ്മന്‍, അയാളുടെ നിസ്സഹായതകള്‍ക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. അയാള്‍ക്ക് പുതിയ വാക്കുകളിലേക്കുള്ള വഴികള്‍ തുറന്നു കൊടുത്തു.

അന്നത്തെ യാത്രയില്‍ ‘ധര്‍മ്മദേവന്‍‘ വല്ലാതെ തളര്‍ന്നു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് ‘ചിത്രഗുപ്തന്‍‘ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

‘ഏറ്റവും പൂര്‍ണ്ണമായ നിമിഷത്തില്‍ മരിയ്ക്കണം,അനാര്‍ഭാടമായി, വേദനകളില്ലാത്തൊരു നിമിഷം.വേദനകള്‍ക്കിടയിലുള്ള മരണം ഒരു ജീവിതം ബാക്കി വയ്ക്കുന്നുണ്ട്- ചിത്രാ’ അയാള്‍ കേണു:

‘ശാലിനി പറയുന്നു എന്റെ വിയര്‍പ്പും മരണം മണത്ത് തുടങ്ങിയെന്ന് ..’

‘ശാലിനി’ അയാള്‍ തന്റെ ഭാര്യയെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു:

‘എന്റെ മരണം കൊണ്ട് അവളുടെ ജീവിതം നിലയ്ക്കുമോ ..ഇല്ല.
എനിക്കറിയാം എന്റെ മരണശേഷവും അവളുടെ ജനല്‍ക്കമ്പിയില്‍ നിലാവ്‌ വിരല്‍ മീട്ടും
മഴ, കുരുക്കുത്തിപ്പൂവായി വിടരും.
രാത്രി വൈകിയും മഞ്ഞവെളിച്ചം മുറ്റം നിറയ്ക്കും.
പല നക്ഷത്രങ്ങള്‍ ഒറ്റ നക്ഷത്രത്തിനായി വീടൊഴിയുന്ന നേരം വരെയും പുസ്തകങ്ങളും അവളും എന്റെ വിയര്‍പ്പ് മണമില്ലാതെ ഉറങ്ങും...
എന്നിട്ടും എനിക്കെന്തേ ഭയം തോന്നുന്നു..‘

ഒരാളോടും വിധേയത്വമില്ലാത്തവിധം സ്വതന്ത്രനാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചിട്ടും ഗുപ്തന്‍ അന്നേരം കരഞ്ഞു.ഒരു യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുമ്പോള്‍ അതുവരെ തോന്നാത്തൊരു വേവലാതി അയാളേയും വിഴുങ്ങി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ,തങ്ങളുടെ പ്രതിനിധികളുടെ മരണം മറ്റാരും അറിയേണ്ടെന്ന് കരുതി മരണലേഖകര്‍ക്ക് കൂലി കൊടുത്തവര്‍ അതൊളിപ്പിച്ചു വച്ചെങ്കിലും മറ്റുള്ളവരിലൂടെ അത് എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു. പക്ഷേ പക്ഷേ ആ മരണം പുതുമകളില്ലാതെ അവതരിപ്പിച്ചതായിരുന്നതുകൊണ്ട് ആരും അധികകാലം ഓര്‍ത്ത് വച്ചില്ല.

Sunday, March 13, 2011

സ്നേഹമാണെന്ന് കേൾക്കാനാഗ്രഹിക്കുമ്പോഴൊക്കെ

ഞാൻ നിന്നെ മാത്രം സ്നേഹിക്കണമെന്ന് നീ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും
എനിക്ക് എല്ലാവരോടും സ്നേഹം തോന്നിത്തുടങ്ങും:

മഴയിൽ എല്ലാ മരങ്ങളും നനയുന്നതു പോലെ
വെയിലിൽ എല്ലായിടവും ജ്വലിക്കുന്നതു പോലെ
പ്രകൃതിയ്ക്ക് വിധേയമായ രാത്രിപോലെ
കയറ്റിറക്കങ്ങളില്ലാത്തൊരിടം തേടിയുള്ള ഒഴുക്കുപോലെ
കാറ്റുപോലെ ഇന്നനേരമെന്നില്ലാതെ

വെയിൽ നിറമാഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ മഴയായ് പെയ്ത്
മഴനനയാനിറങ്ങവെ വേനലായ് കനത്ത്

എല്ലാവരോടും ഒരുപോലെ;
അതിനാൽ സ്വയമൊന്നും ഉപേക്ഷിക്കാതെ.

ഇതിനെയൊക്കെയല്ലാതെ മറ്റെന്തിനെയാണ്‌ എനിക്ക് സ്നേഹമെന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിയുക?

പതുക്കെ പതുക്കെ പല പല ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ
നാം ഒരു ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടുതുടങ്ങും.
അത് നമ്മുടേത് തന്നെയാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയും.

ജീവലോകം സൂര്യനിലേക്ക് കണ്ണു തുറക്കുന്നതുപോലെയാകണമത്.

അവ്യക്തതകളിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രരായി അന്നേരം നാം
എല്ലാവരേയും സ്നേഹിച്ച് തുടങ്ങും.
ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും പങ്കുവയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന ഊർജ്ജമായി അത് നമ്മളിൽ നിറയും.

ഇങ്ങനെയൊന്നല്ലാത്ത മറ്റെന്താണ്‌ സ്നേഹമായ് സ്വീകരിക്കപ്പെടുക?

******************************************

Tuesday, March 1, 2011

ചില നേരങ്ങളിൽ

ചില നേരങ്ങളിൽ സാമ്രാട്ടാവും,
സ്വപ്നങ്ങളെ വേട്ട് ആഗ്രഹങ്ങളുടെ അന്ത:പുരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരും.
ചിലപ്പോൾ ഇരകളുടെ നിസ്സഹായതയോടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് മുൻപേ ഓടി വിയർക്കും.

ചിലപ്പോൾ കോമാളികളുടെ വേഷമണിഞ്ഞ് നഗരമധ്യത്തിൽ രാജാവിനെപ്പോലെ നടക്കും.
ചിലപ്പോൾ അടുക്കളക്കാരിയായി പൊള്ളലുകളിൽ തുപ്പൽ പുരട്ടി സ്നേഹത്തോടെ സ്വയം ശാസിക്കും.

ചിലനേരങ്ങളിൽ കവി- എല്ലാറ്റിനേയും പ്രണയിച്ചുതുടങ്ങും.
ചിലപ്പോൾ യോഗി- ഒരോ നിമിഷത്തേയും ധ്യാനിച്ചിരിക്കും.

ചിലനേരങ്ങളിൽ പലതു ചേർന്ന് പുതിയയൊന്നിലേക്കെന്ന് ആഹ്ലാദിക്കും-(വൈകാതെ അതും പഴയതെന്നറിയും;
തന്റേതുമാത്രമായി ശബ്ദങ്ങളും സ്പർശനങ്ങളുമില്ലെന്നുമറിയും...)

ചിലപ്പോൾ മാളങ്ങളിൽ ഒളിയ്ക്കും.
ചിലപ്പോൾ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് തുരങ്കങ്ങൾ പണിയും.

ചിലനേരങ്ങളിൽ നക്ഷത്രത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും തമോഗർത്തത്തിന്റെ ജനിതകവുമുള്ള ആകാശഗോളമാകും..

ചിലനേരങ്ങളിൽ മേഘങ്ങളേക്കാൾ നിർമ്മലരായി മനസ്സിന്റെ കൊടുമുടികൾ കീഴടക്കും.
ചിലനേരങ്ങളിൽ കരുണയുടെ മത്സ്യാവതാരമെടുത്ത് ആരുടേയെങ്കിലും സങ്കടക്കടലിൽ കൂട്ടിരിക്കും.

ചിലപ്പോൾ ജീവന്റെ കുപ്പായം സ്വയം തുന്നിയെടുക്കാൻ എണ്ണമറ്റ നൂലുകളിൽ അടുത്തതേതെന്നറിയാതെ കുഴങ്ങും.
(അപ്പോഴൊക്കെ നമ്മുടെ കണ്ണുകളേക്കാൾ വേഗത്തിൽ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കണ്ണ്‌ നിറയുന്നതറിയും.)

ചിലപ്പോൾ മരണത്തിന്റെ വാതിലോളം ചെന്ന് ജീവന്റെ കുഞ്ഞുചിരിയിലേക്ക് തിരിച്ചുവരും.

Tuesday, February 15, 2011

മകൾ

മകളുടെ വിവാഹം.
പലരേയും വിളിയ്ക്കാൻ മറന്നു പോയെന്ന് വന്നവർ പരാതി പറയുന്നു.
ചിലർ കാരണങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്നു.
അയാൾക്ക് പറയാൻ ഒന്നുമില്ല. തന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ കുറേ കാലമായി അയാൾക്ക് കഴിയാതെ പോകുന്നു.വേവലാതി ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല അയാൾക്ക്.
ചിന്തകൾക്കാവട്ടെ അവസാനവും ഇല്ല.
ഒരു കാറ്റിനും ഉണക്കാൻ കഴിയാതെ വിയർത്തൊലിക്കുന്ന ദേഹവും.

ആളുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.
അത്രയ്ക്ക് പരിഭ്രമിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല.

വിവാഹപ്രായമായ പെൺകുട്ടികൾ വീട്ടിലിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌ വേവലാതി തോന്നേണ്ടത്.എന്നാലും കല്യാണദിവസം അടുത്തടുത്ത് വരുന്തോറും പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത ഒരു വെപ്രാളം.
എന്തോ ഒന്ന് കൈവിട്ട് പോകുന്നതുപോലെ ഒരു ഭയം.
ഭാര്യയാകട്ടെ വല്ലാത്തൊരു വിഷാദത്തിലേക്കാണ്‌ നടന്നു പോകുന്നത്.

പലപല ആലോചനകള്‍ക്കിടയില്‍ അവര്‍ക്ക് കൂടി ഇഷ്ടപ്പെട്ടപ്പെട്ടതാണ് അഭിയെ.എന്നാലും കല്യാണം അടുത്തതുമുതൽ അവൻ എന്തോ തട്ടിപ്പറിച്ചെടുക്കാൻ വരുന്നത് പോലെ.
മകളെ പിരിയാൻ വയ്യ.
അത്രയേ ഉള്ളൂ..അയാൾക്കറിയാം.പക്ഷെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാതെ അവർ സ്വയം ഒളിച്ചു കളിക്കുന്നു.

അയാൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.
'അവൾ പോയ്പ്പോകോ 'എന്ന് വിങ്ങുമ്പോഴൊക്കെ അയാൾ അവരെ ശകാരിക്കും.
'നിനക്കെന്താ സതീ..നീ നിന്റമ്മേനോട് എങ്ങനായിരുന്നു?'
ആദ്യമൊക്കെ കല്യാണത്തെക്കുറിച്ച് അവർക്കും നല്ല ഉത്സാഹമായിരുന്നു.
പതുക്കെ പതുക്കെ അതു മാറാൻ തുടങ്ങി.

അപരിചിതയാകാൻ തുടങ്ങി സ്വയം, അയാൾക്കും മകൾക്കും
ഒരുതരം നിർവികാരതയാണ്‌ മുഖത്തെപ്പൊഴും.
മകളുടെ മുറിയ്ക്ക് മുന്നിൽ പോയി അങ്ങനെ നില്ക്കും.
അവളൊന്നും സംസാരിക്കാറില്ലെന്ന് പരാതിപ്പെടും.

'മകൾ സംസാരിയ്ക്കാറുണ്ട് നീ കേൾക്കാൻ മറന്ന് പോകുന്നതാ സതീ 'എന്ന് അയാൾക്ക് പറയണമെന്ന് തോന്നും.
അവരിൽ ബാക്കിയുള്ള ആത്മവിശ്വാസം കൂടി കളഞ്ഞ് പോകേണ്ടന്ന് കരുതി അയാൾ മിണ്ടാതെ നില്ക്കും.

മകൾക്ക് ചിലപ്പോൾ ദേഷ്യം വരും.
എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞ് കയർക്കും.
‘ എന്തിനാണവളെ ഈ നേരത്തിങ്ങനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത്? ’
അയാൾ ചോദിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ നിറയും.

“ അങ്ങനെങ്കിലും മോളെ വർത്താനം കേക്കാലോ..ദേഷ്യം കാണിക്കാനാണെങ്കിലും അവളെന്റെ അടുത്ത് നിക്കൊല്ലോ ”
അയാളവരെ ഏറെ നേരം നോക്കിക്കൊണ്ട് നില്ക്കും.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് , അന്നു വരെ അപരിചിതനായ അയാളുടെ കൂടെ പുഴ കടന്നുള്ള അവരൊരുമിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ യാത്ര.പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തുഴഞ്ഞ്, മുൻപരിചയമില്ലാത്ത ഒരു ദേശത്തേക്ക്, തോണിയിൽ, ഒരു കുട ചൂടിയുണ്ടാക്കിയ ഇത്തിരി തണലിനു കീഴിയിൽ , പുത്തൻ കിണ്ടിപോലൊരു പെണ്ണ്‌.. (ആളുകൾ അങ്ങനെയാണന്ന് പറഞ്ഞത്..)

അവരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നതിനെക്കുറിച്ചോർക്കും.
അവർ മാറ്റിയ അയാളുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്.
പുസ്തകങ്ങളും വിപ്ലവവും തോന്നലുകളും കൊണ്ട് നാട് തെണ്ടിനടന്ന് ,ഒരപകടത്തിനുശേഷം ; ആർക്കും, ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിനും വേണ്ടാതെ, തളർന്ന് കിടന്നിടത്തു നിന്ന് , മരണത്തിൽ നിന്ന് , അയാളെ തിരിച്ചുകൊണ്ടു വന്ന അവരുടെ ദൃഢനിശ്ചയം.

അവരുടെ നഷ്ടപ്പെടാൻ വയ്യാത്ത സ്നേഹം.
ഇന്നവരെ വിഷാദത്തിൽ നിന്ന്, ശിശുക്കളുടേതു പോലെ ഉപയോഗശൂന്യമായ ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന്, കൈപിടിച്ച് തിരികെനടത്താൻ കഴിയാതെ.

നിസ്സഹായനായി നിരായുധനായി,
ഒരു നന്ത്യാർവട്ടപ്പൂ കൊഴിയാൻ തുടങ്ങുന്നതു നോക്കി നില്ക്കേണ്ടി വരുന്ന കാറ്റിനെ പോലെ.
മകൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ തനിക്ക് അവൾ മാത്രമേ ഉള്ളൂ എന്നവരോട് പറയേണ്ടതെങ്ങനെയാണെന്നറിയാതെ.

ഈയ്യിടെ അവരോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ അയാൾക്ക് ഒരുതരം വിമ്മിഷ്ടമാണ്‌.
മഞ്ഞനിറത്തിലൊരു കയത്തിൽ നോക്കിയിരിക്കുന്നതു പോലെ.
“ അദ്പ്പം ഇങ്ങനൊക്കെ തോന്നും എല്ലം കഴിഞ്ഞ് ഓളും ഓനും സുകായിട്ട് ഇരിക്ക്മ്പോ എല്ലമ്മാറും..അതല്ലേ പിന്ന സന്തോഷം..ഓക്ക് ഇഷ്ടാണേ പിന്നെ എന്താപ്പാ?

എന്നാലും സതിടീച്ചറ ഇങ്ങന ഒറ്റക്കിരിക്കാൻ വിടര്‌ത് . എന്തല്ലോപോല ഓറ കാണുമ്പൊ”
എല്ലാവരും പറയുന്നത് ഒന്നു തന്നെ.
അയാൾക്കും അറിയാം.

“ എന്താ സതി നീയും ഇങ്ങനത്തന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ..എല്ലാരും അങ്ങനെത്തന്നയല്ലെ..

ഒരോര്‌ത്തർക്കും അവരവരുടെ ജീവിതം വേണ്ടേ..“
എന്തു പറഞ്ഞാലും ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത വണ്ണം അവർ മാറിയിരിക്കുന്നു.
മിണ്ടാതങ്ങനെ ഇരിക്കും.
നീലനിറത്തിലൊരു വിഷാദം, മറവിയുടെ അനക്കമില്ലാത്ത ജലപ്പരപ്പിനു കീഴേ.
അയാളുടെ മനസ്സിലും ഇതൊക്കെത്തന്നെയാണ്‌.എങ്ങനെയൊക്കെയോ
അതു പുറത്ത് കാണിക്കാതെ പിടിച്ച് നില്ക്കാൻ കഴിയുന്നെന്ന് മാത്രം.

മകൾ എന്നും കൂടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നും ചിലപ്പോൾ.
അതിലുള്ള സ്വാർത്ഥതയോർത്ത് സ്വയം പശ്ചാത്തപിക്കും.
വീണ്ടും തിരിച്ച് ചിന്തിച്ച് തുടങ്ങും.
മകളോട് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചിരിക്കണമെന്ന് തോന്നും.
സംസാരിക്കേണ്ടത് എന്താണെന്ന് തീരുമാനിയ്ക്കാനും കഴിയില്ല.
ഈ ലോകത്ത് വല്ലാതെ തനിച്ചാകാൻ തുടങ്ങിയതായി തോന്നി അയാൾക്ക്.
പ്രിയപ്പെട്ട ആരോടും സംസാരിക്കാൻ ഇല്ലാതെ..ഒറ്റയ്ക്ക്..

ഒരു ശബ്ദവും ഇല്ലാതെ വീട് ശൂന്യമായികൊണ്ടിരിക്കുന്നത് മകളെ എത്രമാത്രം വേദനിപ്പിക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്നും അയാൾ ആലോചിക്കാതിരുന്നില്ല.
അവളോടുള്ള സൗഹൃദം പെട്ടന്ന് മുറിഞ്ഞു പോയതു പോലെ..
അവൾ മറ്റാരുടേയോ ആണെന്നൊരു തോന്നൽ

ഒരു ശൂന്യത ഇടയിൽ വന്നതുകൊണ്ട് വാക്കുകൾ കൈമാറാൻ കഴിയാതെ.
കൂടുതൽ വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചാൽ അവ പിന്നെ തിരികെ കിട്ടാതെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് ഭയന്ന്.
ഒരുപാട് സംസാരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു മുൻപൊക്കെ അവർ,അച്ഛനും മകളും.
അമ്മയായിരുന്നു അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കേൾവിക്കാരി.

അയാളും മകളും ഭാര്യയും മാത്രമടങ്ങിയ ലോകമാണ്‌ അവസാനത്തെതെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നതു കൊണ്ടുള്ള സ്വാർത്ഥതയാണ്‌ എല്ലാ വിഷമങ്ങളുമുണ്ടാക്കുന്നത്.
അതറിയാമായിരുന്നിട്ടും ചില ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ചാടാൻ കഴിയുന്നില്ല അയാൾക്ക്.

എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകൾ.
എന്തൊക്കെയാണെന്ന് വേർതിരിച്ചെടുക്കാനാകാതെ..
സ്വയം നിശ്ചലമാകാൻ കഴിയാതെ പോകുന്ന ഒരു പെൻഡുലം പോലെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും.
അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നാണ്‌ അവൾ ഉറങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നത്..
കഥകൾ കേട്ട് കേട്ട്,
കാക്കത്തൊള്ളായിരം കഥകൾ...

വലുതാകുന്തോറും
അവളും അവളുടെ പ്രായവും ലോകവും.
എന്തിനോടും ആദ്യം കാട്ടാറുള്ള നിഷേധങ്ങളും അഭിപ്രായങ്ങളും അത് കഴിഞ്ഞുള്ള അനുസരണയും...നോക്കി നോക്കി നില്ക്കെ അകന്ന് അകന്ന്...അനുസരണ മാത്രം തന്ന്, സൗഹൃദം തരാൻ മടിച്ച്..
മക്കൾ വളരുന്നത് അങ്ങനെയാകണം...പതുക്കെ പതുക്കെ ഒരു പുഴ, കാഴ്ചയിൽ നിന്നകലുന്നതുപോലെ..
അവൾ വളരുന്നതിനെക്കുറിച്ചറിയാതെ പോകരുതെന്ന് മാത്രം ആഗ്രഹിച്ചു.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം രാത്രി അയാൾ ഭാര്യയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചിരുന്നു.: “ നീയ്യ് സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചേ പറ്റൂ സതീ..അല്ലെങ്കിൽ ”
അല്ലെങ്കിൽ നിന്നെയെനിക്ക് മുറിയിൽ പൂട്ടിയിടേണ്ടി വന്നേക്കും. മുഴുമിപ്പിയ്ക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
അത്രയ്ക്ക് ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു അവർ.

ചിരി വറ്റി, വേരുകൾ മുറിഞ്ഞു പോയ മരം പോലെ കരിഞ്ഞ്.
അയാളാഗ്രഹിക്കുന്ന,അയാളെ ജീവിപ്പിയ്ക്കുന്ന,സ്പർശനങ്ങളിൽ ഒന്ന് പോലും അവരുടെ വിരലികളിൽ ഇനി ബാക്കിയില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി.

'മനുഷ്യൻ നിസ്സഹായനല്ലേ',അയാൾ ആലോചിച്ചു ,'സ്വയം ശിക്ഷിക്കാനല്ലാതെ മറ്റെന്തിനാണ്‌ കഴിയുക.'
മകൾ മുറിയ്ക്ക് പുറത്ത് വന്നു നില്ക്കുന്നതും അയാൾ കണ്ടു.
നിറഞ്ഞ ചിരിയുണ്ട് അവളുടെ മുഖത്ത്.കരയാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ചിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു അവൾക്ക്.

അവളെ കുറച്ച് ദിവസമായി ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്ന് അയാൾ മനസ്സിലെ ശാസിച്ചു;കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ നാളെ മുതൽ അവൾ അടുത്തുണ്ടാകില്ലെന്നും.



വിവാഹദിവസം രാവിലെ അവൾ അമ്മയെ ഒരുക്കുന്നത് അയാളെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
അവർ വാശി പിടിക്കുകയായിരുന്നു.മകൾ തന്നെ ഒരുക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞ്.
പാവം കുട്ടി.
അവളെ ഇങ്ങനെ വേദനിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നല്ലോ.
ലളിതമായ ചടങ്ങായിരുന്നു.
കുറച്ച് പേർ മാത്രം.
അരിയിട്ട് അനുഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ എന്തു കൊണ്ടോ ഞങ്ങളെ തനിച്ചാക്കല്ലേ എന്ന് മനസ്സ് യാചിച്ചു.
അത്രയ്ക്ക് സ്വാർത്ഥനായിപ്പോയി താനെന്ന് മനസ്സുകൊണ്ട് കീഴടങ്ങി.
അഭിയോടൊപ്പം മകൾ യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ ,തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സമ്പാദ്യം മുഴുവൻ കളഞ്ഞു
പോയൊരാളെപ്പോലെ അയാൾ തീർത്തും ദരിദ്രനായി.
മറവിയുടെ പുതിയ വീട്ടിലേക്ക് ഭാര്യയോടൊപ്പം നടന്ന് പോയാലെന്തെന്ന് തോന്നി അയാൾക്ക്.

പിന്നെ കരുതി, മകൾ തിരിച്ച് വരികയാണെങ്കിൽ........

അമ്മ, അച്ഛനെ സ്നേഹിച്ചതു പോലെ(അച്ഛൻ അമ്മയേയും)

പലപ്രാവശ്യമായി അമ്മയോട് ചോദിക്കുന്നു, അമ്മ അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കാറുണ്ടായിരുന്നത് എങ്ങനെയാണെന്ന്- ഏകപക്ഷീയമായ കീഴടങ്ങലായിരുന്നില്ല ആ സ്നേഹം. നിറഞ്ഞ ചിരിയും ഇടയിൽ ചുവന്ന നിറമുള്ള നനഞ്ഞ പരിഭവവും.
ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങിക്കഴിയുമ്പോഴേയ്ക്കും മഹാത്ഭുതം തന്നെ ഇത്.
എന്താണിതിനു പിന്നിലെ സൂത്രം.അതായിരുന്നു അറിയേണ്ടത്.

ഫോണിലൂടെ അമ്മയുടെ ചിരി നിറഞ്ഞു.
അതിലല്പം നാണവുമില്ലേ എന്ന് കുസൃതി മിന്നി.
ചിലപ്പോൾ നരവീഴാത്ത ഈ നാണം തന്നെയാകണം സ്നേഹസമവാക്യങ്ങളിലൊന്ന്.അതുവരെ എത്തിയിട്ടില്ലല്ലോ പ്രായം.അത്രയും കാലം പിടിച്ചു നില്ക്കാനുള്ള സൂത്രപ്പണിയാണ്‌ അറിയേണ്ടത്.
ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ അങ്ങേത്തലയ്ക്കൽ നീ വീണ്ടും തുടങ്ങിയോ എന്ന പരിചയമുള്ള ആവലാതി.

എങ്ങുമെത്തില്ലെന്ന് തോന്നുന്നൊരു സ്നേഹം എന്റെയുള്ളിൽ എന്ന് കാരണങ്ങൾ നിരത്തി.
ഇസ്തിരിയുടെ (ഇദെന്താ എനിക്കേ ചെയ്യാവൂ എന്നൊരു കലഹം ഇസ്തിരിപ്പെട്ടിയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഓടി ജയിച്ച് മനസ്സിന്റെ വിക്ടറി സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്ന് കൈവീശിക്കാണിക്കുകയായി) കുറ്റം പറച്ചലിൽ മുഖം ചുളിച്ച് ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ തുടങ്ങുന്ന പകലും , വീട്ടിലേക്ക് കയറി വരുമ്പോൾ തന്നെ എടുക്കാൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കാതിരുന്ന ഫയലിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരാതിയിൽ തുടങ്ങുന്ന രാത്രിയും ഒരു പോലെ ഉപയോഗശൂന്യം.
‘ഉണ്ണീടെ അച്ഛനും ന്തായിരുന്നു ദേഷ്യം.പറപറപ്പിക്കും’ എന്ന് അന്നേരം അമ്മ.‘ഇതൊക്കെയാണോ വല്യൊരു പരാതി?’
എന്നാലും സങ്കടം തോന്നാതെങ്ങനെ എന്ന് ഞാൻ.
കണ്ണു നിറഞ്ഞാലും മനസ്സ് കരയരുതെന്ന് മറുപടി.മനസ്സ് കരഞ്ഞാൽ സ്നേഹം തോന്നാതേയാവും.
പാഠം ഒന്ന്- പരിശീലിച്ച് നോക്കുക തന്നെയെന്ന് ഞാൻ വെറുതേ ചിരിച്ചു.

രണ്ടുദിവസം മുന്നേ തീർന്ന പിണക്കം ഉപ്പിലിട്ട നാരങ്ങയെ ചൊല്ലിയായിരുന്നു.
നിനക്ക് നന്നായി നാരങ്ങ ഉപ്പിലിടാൻ പോലും അറിയില്ലല്ലോ എന്ന് ചൊടിപ്പിച്ചു.
പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് വന്നപ്പോൾ ഉണ്ടാക്കാനറിയുന്ന, അറിയാത്ത,ചെയ്യാത്ത,ചെയ്ത കാര്യങ്ങളുടെ നീണ്ട ലിസ്റ്റ് രണ്ടാളും വലിച്ച് പുറത്തെടുത്തു.

‘എന്നിട്ട് നീ ഉപ്പിലിട്ടതുണ്ടാക്കിയോ’ എന്ന് അമ്മ.
‘പിന്നേ എനിക്കതല്ലേ ഇവിടെപ്പണി’യെന്ന് ഞാൻ.
‘ഇദന്നെ കൊഴപ്പം’ എന്ന് ശബ്ദമുയരാൻ താമസിച്ചില്ല.‘ഞാനാണെങ്കിൽ അറിയാവുന്ന രുചിയിലൊരു ഉപ്പുനാരങ്ങ ഊൺ മേശയിലെത്തിയേനേ’
അങ്ങനെയൊക്കെയാണോ?
‘അല്ലാതെ പിന്നെ നീയാദ്യം ഞാനാദ്യം എന്ന് മത്സരിക്കുന്നതാ സ്നേഹം, നല്ല കാര്യായി’
അമ്മയുടെ ശബ്ദം സ്നേഹം കൊണ്ട് നനഞ്ഞ് പ്രിയപ്പെട്ടതായി: ,'തരാത്തതിനെപ്പറ്റിയല്ല കൊടുത്തതെത്രയെന്ന് ഓർത്ത് നോക്കൂ ആദ്യം'.'ആദ്യം എന്നല്ല എപ്പോഴും' എന്ന് തിരുത്തി.

പിന്നെ ശബ്ദം മാറി, കിട്ടിയതത്രയും കളയാൻ നിനക്കെന്താ വയറിളക്കം പിടിച്ചോ എന്ന് ചോദ്യം വന്നു.
സംസാരം നിർത്തുന്നതാണ്‌ നല്ലതെന്നു തോന്നി.അല്ലെങ്കിൽ വയറു നിറച്ചു കിട്ടും, അയലത്തെ ദേവസിച്ചേട്ടൻ മുൻശുണ്ഠിക്ക് ചാവാൻ കിണറ്റിൽ ചാടിയതിൽ പിന്നെ നാട്ടുകാർക്ക് വിളിക്കാൻ ‘well में വീണു है' എന്ന് ഇരട്ടപ്പേര്‌ ഇട്ടുകൊടുത്ത ആളിൽ നിന്ന്.

ഇത്തരം പേരുവിളികളുടെ പേരിലാണ്‌ അച്ഛൻ എന്നും അമ്മയോട്,ശുണ്ഠികാണിക്കാറുണ്ടായിരുന്നത്.
എന്നാലും ഇന്നും മാറിയിട്ടില്ല ഈ കുസൃതികളൊന്നും തന്നെ.

പരിശീലിക്കണം എനിക്കും കീഴടങ്ങാനല്ല, സ്നേഹിക്കാൻ-
അമ്മ അച്ഛനെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെ,
എന്നെക്കളഞ്ഞു പോകാതെ എല്ലാവരേയും സ്നേഹിക്കാൻ....

Sunday, February 13, 2011

നാൻസിയും ശ്രീനിയുടെ സിസിലിയും

ഹീറ്റര്‍ ഓണ്‍ ചെയ്ത് ശ്രീനിക്ക് കുളിക്കാന്‍ വെള്ളം നിറച്ചു വയ്ക്കുന്നതില്‍ തുടങ്ങി, ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് മഫ്ലര്‍ എടുത്തുകൊടുക്കുന്നതില്‍ അവസാനിക്കുന്ന, തണുപ്പ്കാലത്തെ ദിവസങ്ങളിലൊന്ന് സിസിലിയുടെ വിവാഹവാര്‍ഷികമാണ്.

സ്ട്രീറ്റില്‍ പുതുതായി തുറന്ന KFC യിലെ മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ള ചതുരമേശമേല്‍ കൈമുട്ടൂന്നിയിരുന്ന് പുറത്തെ കാഴ്ചകളിലായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സ്.

അവിടെനിന്ന് നോക്കിയാല്‍ കാണാവുന്ന കെട്ടിടങ്ങളിലേറെയും പഴയതായിരുന്നു.
നഗരം ഇത്രയും വികസിയ്ക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്,ആർക്കിടെക്റ്റിന്റെ
പരീക്ഷണങ്ങള്‍ പരിമിതമായിരുന്നകാലത്ത് പണിതതായിരുന്നു അവയില്‍ പലതും.
ചില കുറവുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു അവയ്ക്കൊക്കെ- അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജീവനും.

അവയിലൊന്നില്‍ മുന്ന് നിലകളിലായി പതിച്ചുവെച്ച നീല ജനാലച്ചില്ലുകളിലേക്കും തിരിച്ചും പ്രാവുകള്‍ പറന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
ഒരുപാടെണ്ണം- ഏത്, എപ്പോള്‍,ഏത് ജനാലയിലേക്ക് എന്നൊന്നും പെട്ടന്ന് പിടിതരാത്തവണ്ണം ഇടവേളകളില്ലാതെ, വേഗത്തില്‍.
അവയിലേത് ഒരേ കുടുംബത്തില്‍, ഏത് ആരുടെ ഇണ, ഏത് ആണ് ഏത് പെണ്ണ് എന്നൊന്നും തിരിച്ചറിയാനാവുന്നില്ലെങ്കിലും ഒരേപേരില്‍ അവയെ കാണാനാകുന്നു.

മനുഷ്യരുടെതൊഴിച്ച് മറ്റ് എല്ലാജീവികളുടെയും സാദൃശ്യമാണ് പെട്ടെന്ന് മനസ്സില്‍ പതിയുക. മനുഷ്യരുടെതാകുമ്പോള്‍ നിറത്തിന്റെ, രാജ്യത്തിന്റെ, ലിംഗത്തിന്റെ, ഭാ‍ഷയുടെ അങ്ങനെയങ്ങനെ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ എണ്ണിത്തുടങ്ങും ആദ്യ കാഴ്ചയില്‍ തന്നെ.

നാന്‍സിയുടെ ചിന്ത അത്രത്തോളം എത്തിയപ്പോഴേക്കും സിസിലിയുടെ ചുണ്ടില്‍ അവളുടെ ഏറ്റവും ഭംഗിയുള്ള ചിരി വിടര്‍ന്നു.
‘ എവിടെയെങ്കിലും ഞാനിതെഴുതും ‘ എന്നാണ് ആ ചിരിയുടെ അര്‍ത്ഥമെന്ന് നാന്‍സിയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.

തങ്ങളുടെ പെണ്‍കുട്ടിക്കാലത്തെ എഴുത്ത് സിസിലി വീണ്ടും തുടങ്ങിയതില്‍ നാന്‍സിയ്ക്ക് ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.പ്രണയവും മഴയും മഞ്ഞും മനസ്സും ആവര്‍ത്തിക്കുകയല്ലാതെ, പ്രയോജനമാകുന്ന ഒന്നും എഴുതാന്‍ കഴിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഇതുകൊണ്ടൊരു കാര്യവുമില്ലെന്നായിരുന്നു അവളുടെ പക്ഷം.

എല്ലാം പുറത്ത്പറയുന്നതാണ് നിന്റെ കുഴപ്പമെന്ന് നാന്‍സിയും
എല്ലാം അടക്കിവയ്ക്കുന്നതാണ് നിന്റെ കുഴപ്പമെന്ന് സിസിലിയും.
തങ്ങളിലേക്ക് വരുന്ന ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കാന്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കും കഴിയാറില്ലെന്നതാണ് വാസ്തവം.

തന്റെ മനസ്സിനേയും അവള്‍ ആളുകള്‍ക്ക് വായിക്കാന്‍ കൊടുക്കുന്നെന്ന് പരാതി പറഞ്ഞു നാന്‍സി.
നിന്റെ മനസ്സിലുള്ളതെല്ലാം എന്നോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നാൽ, മനസ്സമാധാനത്തിന്‌ പിന്നെ
ഞാനെന്ത് ചെയ്യും എന്ന് സിസിലിയും. ആളുകൾ നമ്മെ വായിക്കുന്നു എന്നറിയുന്നതും ഒരു അതിജീവനത്തിന്റെ വഴിയല്ലേ എന്നും ചോദിച്ചു അവൾ.
തങ്ങളുടെ ഭാര്യയും മകളും സഹോദരിയും എഴുതുമ്പോള്‍ മാത്രം അസ്വസ്ഥരാകുന്നവരല്ലേ ഈ വായനക്കാരിൽ പലരും എന്ന് അപ്പോഴും നാൻസിയ്ക്ക് സംശയം ബാക്കി.

പുസ്തകങ്ങളും പരീക്ഷകളും മാത്രം ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുടെ പരിമിതമായ സുഖങ്ങളിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവനും സ്വതന്ത്രയായി ജീവിക്കണമെന്നായിരുന്നു നാന്‍സി ആഗ്രഹിച്ചത്..
എന്നിട്ടും സിസിലിയുടെ വിവാഹത്തോടൊപ്പം അവളുടെയും ജീവിതം വല്ലാതെ, തിരിച്ചുകിട്ടാന്‍ കഴിയാത്ത വിധം മാറിപ്പോയി. അതിന്റെ പേരില്‍ അവള്‍ സിസിലിയെ പലവട്ടം ശകാരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പരസ്പരം പിണങ്ങിയിട്ടുമുണ്ട്.

“ എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമല്ല. ശ്രീനിക്കും നിന്നെ ഇഷ്ടമാവില്ല..എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലെങ്കിലും നീയെന്നെ ശല്യപ്പെടുത്താതെ വെറുതെ വിടുമെന്ന് കരുതിയത് വെറുതെയായി ”
സിസിലി ദേഷ്യം കാണിച്ചിട്ടുണ്ട് പലപ്പോഴും.
‘ ഞാനെടുത്തു വയ്ക്കുന്ന കടലാസുകളും വീട്ടുസാധങ്ങളും വരെ നീയെടുത്ത് സ്ഥാനം മാറ്റിവയ്ക്കുന്നു ‘ എന്ന് പലവട്ടം ശകാരിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.

എന്നിട്ടും ശ്രീനി വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങിയാലുടനെ ‘ നീയെല്ലേ എന്നെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ളൂ’ എന്ന് സങ്കടപ്പെട്ട് നാന്‍സി, സിസിലിയുടെ അലസതയില്‍ വന്ന് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങും.
ആ വര്‍ത്തമാനം കൊണ്ട് ശ്രീനി പറഞ്ഞേല്പിച്ച ജോലികള്‍ പോലും സിസിലി മറന്നുപോകും. വൈകീട്ടെത്തുമ്പോള്‍ അവന്റെ ശകാരം വാങ്ങിച്ചു കൂട്ടുകയും ചെയ്യും.

‘ പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ പട്ടിണി കിടക്കേണ്ടി വരുമോ ആരെങ്കിലും മടിക്കുത്തഴിക്കുമോ എന്നൊക്കെപ്പേടിച്ച് ജയിലിനകത്തുകഴിയുന്ന ഒരാളുടെ അവസ്ഥയല്ലേ ഇതെന്ന് ‘നാന്‍സി.

‘ ഓ പിന്നേ , സുനിത കൃഷ്ണനും സൈനയും ബര്‍ഖയും നിരാറാഡിയയും സാധാരണക്കാരുടെ വരെ ജീവിതത്തിൽനിറയുന്ന ഈ കാലത്താണ് നിന്റെയൊരു ജയിൽ !' പരിഹാസം ശർദ്ദിച്ചു സിസിലി.
‘ നീ വേണമെന്ന് വെച്ചാ സാധിക്കാത്തതായി എന്തുണ്ട് ഈ കാലത്തെ 'ന്ന് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാനും മറന്നില്ല.

വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം ഒന്നും നടക്കുന്നില്ലെന്ന് നിസ്സഹായത അന്നേരം നാൻസിയ്ക്ക്.
ഒരു എക്സ്റ്റേണല്‍ ഫോഴ്സിന്റെ തള്ളോ വലിയോ ആഗ്രഹിക്കുന്ന കല്ലിന്റെ ജഡത്വമുണ്ട് തന്നിലെന്ന് സമ്മതിച്ചു.

ദുർബലനായ ഒരാളിന്റേതായതൊന്നും തട്ടിപ്പറിക്കാതെ, സ്വയം നിർവ്വചിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതം നയിക്കുന്ന എല്ലാവരോടും ലിംഗഭേദമില്ലാതെ ആരാധനയുള്ള നാൻസിയ്ക്ക് ചില സന്ദർഭങ്ങളെ അതിജീവിയ്ക്കാൻ ഒട്ടും അറിയില്ലെന്ന് സിസിലിയ്ക്കും അറിയാം.

എന്നിട്ടും,
‘അതൊന്നുമല്ല , ഐസ്ക്രീം തിന്നുമ്പോള്‍ പല്ലുവേദനയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന ഒരാളുടെ മനോരോഗം മാത്രമാണ് നിനക്കെന്ന് ‘  നാന്‍സിയെ നോവിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു,സിസിലി.
അതിന്റെ അരിശത്തില്‍ ‘ ശ്രീനിയോട് സ്നേഹം കാണിക്കാനല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ചെയ്യാനറിയാത്ത നീ വലിയ വാചമടിക്കുകയൊന്നും വേണ്ടെന്ന് ‘ അവൾ ക്ഷോഭിച്ചു.
ഒരേപണി തന്നെ എല്ലാദിവസവും ആവര്‍ത്തിച്ചും തിന്നും കുടിച്ചും ഭോഗിച്ചും പരദൂഷണം പറഞ്ഞും പകലുറങ്ങിയും , കോടാനുകോടി മനുഷ്യജീവികളില്‍ ഒരടയാളം പോലും ശേഷിപ്പിക്കാതെ, അസാന്നിദ്ധ്യമായി ജീവിച്ച്, ചത്ത്മണ്ണടിയാന്‍ പോകുന്ന സിസിലിയെന്ന മനുഷ്യജീവിയോട് നാന്‍സിയ്ക്ക് വെറുപ്പാണ്. അതാലോചിക്കുമ്പോള്‍ തന്നെ അവള്‍ക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഭ്രാന്തും അരിശവും തോന്നിത്തുടങ്ങും.

വിവാഹത്തിലെ കൌതുകങ്ങളോടും ശ്രീനിയുടെ സ്നേഹത്തിനോടും കരുതലിനോടും കമ്പമൊട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് സിസിലി പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് വിവാഹ വാര്‍ഷികത്തിന് അവന്‍ വാങ്ങിക്കൊടുത്ത കല്ലുവെച്ച വളയിലെ അലങ്കാരപ്പണികള്‍ നാന്‍സിയ്ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

‘ നിനക്ക് നിന്നെയെല്ലാതെ മറ്റാരേയും സ്നേഹിക്കാന്‍ പോലും കഴിയുന്നില്ലല്ലോ ‘ എന്ന് അന്നേരങ്ങളിലൊക്കെ സിസിലി, നാൻസിയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അവളെപ്പോലെ അതിജീവനത്തിന്റെ പാഠങ്ങള്‍ ഭംഗിയായി പരിശീലിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ അവസാനത്തെ വിജയം.

‘ എന്തുകൊണ്ടെങ്കിലും നിന്നെ പൂര്‍ണ്ണമായി സംതൃപ്തപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയുമോ ?’ എന്ന സിസിലിയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഒരു ഉത്തരം കണ്ടെത്തുന്നതുവരെ നാന്‍സി അവളുടെ മുന്നില്‍ തോറ്റുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
ആ ഉത്തരം കിട്ടിയാലേ ശ്രീനിയ്ക്ക് നാന്‍സിയെ കാണിച്ചു കൊടുക്കൂ എന്നാണ് സിസിലി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്..

അതുകൊണ്ടുതന്നെ KFC യുടെ ചിക്കന്‍ ബക്കറ്റുമായി ശ്രീനി എത്തുന്നതിനു മുന്‍പേ നാന്‍സി സിസിലിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോയി,
‘ നിന്നെപ്പോലെ ഒരുത്തിയുടെ ഉള്ളില്‍ ജീവിക്കേണ്ടി വരുന്നതാണ് എന്റെ ഗതികേടെന്ന് ’ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട്.

Thursday, February 10, 2011

അക്ഷരങ്ങൾ പകർത്തിവയ്ക്കേണ്ടതെവിടെയാണ്‌?

ശബ്ദത്തിൽ...??
ഏറ്റു പറച്ചിൽ കൊണ്ട് വഴിതെറ്റാൻ വയ്യെന്ന്..

കടലാസിൽ...??
കാറ്റിന്റെ വിരൽപിടിച്ചലയേണ്ടി വരുമെന്ന്..

ഇലകളിൽ...?
ഒരു വേനലിനപ്പുറം ജീവനുണ്ടാകില്ലെന്ന്.. 

മണ്ണിൽ..??
മരിച്ചവരേ കേൾക്കാനുണ്ടാകൂവെന്ന് ..
മഴയിൽ..??
മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വരുമെന്ന്..
ശിലയിൽ..??
പലതായ് പൊടിഞ്ഞു പോയെങ്കിലോ എന്ന്..
ഋതുക്കളിൽ..??
പലവട്ടം മാറ്റിപ്പറയേണ്ടി വരുമെന്ന്..

വായുവിൽ..??
മൗനം കൊണ്ട് മുറിയുമെന്ന്..
അഗ്നിയിൽ..??
ഭസ്മമായ് ശിഷ്ടകാലം വയ്യെന്ന്..
ജലത്തിൽ..??
മറവിയുടെ മീൻ കൊത്തുമെന്ന്..

ഹൃദയത്തിൽ..?? 
ഒരേ വഴിയിലൂടെ യാത്ര വിരസമെന്ന്..
മനസ്സിൽ...??
ആരേയും കാണാതെ എത്രകാലമെന്ന്...
മറ്റാരുടേയെങ്കിലും ഓർമ്മയിൽ..??
ആർക്കതിനു ദയവുണ്ടാകുമെന്ന്..



അക്ഷരങ്ങൾ പകർത്തിവയ്ക്കേണ്ടതെവിടെയാണ്‌?

Tuesday, February 1, 2011

ദേശം

നാല്പത്തിയഞ്ചു ദിവസത്തെ അവധിയുണ്ട്.

ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ മധുരമായി ചിരിച്ചു:
‘ഏട്ടാ,കുട്ട്യേൾക്ക് പരീക്ഷ ..ഇപ്പൊ എല്ലാം ഒര്‌ ഇദില് പോന്ന്ണ്ട്.. ഏട്ടൻ അടുത്തമാസം വാ ...’
വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ച് ഏട്ടത്തിയമ്മയോട്, ഡയാലിസിസ് കഴിഞ്ഞ് നില്ക്കുന്ന ഏട്ടനെ കാണാൻ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവര്‍ക്കും പ്രായോഗികത:
‘ശാന്തേട്ടനെ നോക്കാൻ ഞങ്ങളൊക്കെയില്ലേ?...മോന്‍ പൈസ ശരിയാക്കിയാ മാത്രം മതി...അവധിക്ക് എന്തേലും സൈഡ് ബിസ്സ്നസ്സ് ഒക്കെ ചെയ്തൂടേ? ’

കൂടുതൽ പോസ്റ്റീവ് ചിന്തകളുള്ള ഏട്ടത്തി നാട്ടിലേക്ക് വരാതിരുന്നാലുള്ള നന്മകളും കണ്ടുപിടിച്ചു:
‘അവട്യാ സുകം..അവിടെ വെലകൊടുത്താ നല്ല സാധനങ്ങള്‌ കിട്ടേങ്കിലും ചെയ്യല്ലൊ.ഇവിട്പ്പോ ല്ലാത്തിനും ന്താ വെല.. ഏട്യങ്കിലും പോണം ന്ന് വെച്ചാ കുണ്ടും കുഴീം....കാലാവസ്ഥ തന്നെ മാറിപ്പോയപ്പാ..‘

‘ അതെ അതെ. ഞാനും ഇതുതന്നെ പറയാനിരിക്കുകയായിരുന്ന് ’ എന്ന് രണ്ടുപേരോടും നല്ലവനായി:
അന്ന് സംസാരിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഭാര്യയും ഏട്ടത്തിയും സ്നേഹം കൊണ്ട് കരഞ്ഞ് മനസ്സ് നിറച്ചു.

ആലോചിച്ചാൽ ശരിയാണ്‌.
ഇതാണ് നല്ല നാട്.
കാഴ്ചകളിലെ വൈവിധ്യം, പുതുമകൾ,നല്ല റോഡുകള്‍.
തുല്യത എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ മൾട്ടി മില്യണർ മുതലാളിയും നിത്യവൃത്തിക്കു മാത്രം വകയുള്ളവനും ഒരേ പാർക്കിംഗിനു വേണ്ടി അലയുന്നതാണെന്നൊക്കെ തോന്നിപ്പോകും ചിലനേരങ്ങളിൽ..!

ഇനിയിപ്പോൾ നാട്ടിലെത്തിയാല്‍ തന്നെ നല്ലവാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞ് സ്നേഹിച്ച് തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും;
‘ ദാ എനിക്ക് രാവിലെ നേരത്തെ എണീറ്റ് കുട്ട്യേളെ വിളിച്ചിണീപ്പിക്കണ്ടതാ...പഠിക്കാന്‍ വായിട്ടലച്ച് ഇപ്പത്തന്നെ ഭയങ്കര തലവേദന’ എന്ന അവളുടെ മറുപടിയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുന്നതിലും നല്ലത്, ഇവിടെ അടുത്തമുറിയിലെ നൈജീരിയക്കാരന്‍ അബാഗയെ മലയാളം പഠിപ്പിക്കുന്നതോ അവന്റെ ഈജിപ്ഷ്യൻ സുന്ദരിയെക്കുറിച്ച് പാടികേൾക്കുന്നതോ ആണ്‌.

‘ ജീവന്റെ വന്യഗർഭത്തിൽ
ഒരു ശിശുവിനെപ്പോലെ
എന്നെ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കുന്നവൾ.
നദിപോലെ പകുത്തിട്ട മുടിയിൽ
ഉമ്മകൾ കൊണ്ട്
അവസാനിക്കാത്ത കുഞ്ഞോളങ്ങൾ ഒരുക്കിത്തരുന്നവള്‍.
അവളുടെ വഴികള്‍
കാട്ടുപൂ പോലെ നിര്‍മ്മലം ‘

അവന്‍ പറഞ്ഞ് കേട്ട് അവളോട് ഒരിത്തിരി ആരാധനയൊക്കെ തോന്നിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

ഇന്നലെ ബിബിസിയില്‍,ഈജിപ്തിലെ സമരമുഖം നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് വേണ്ടിമാത്രമാണോ മനസ്സിത്ര വേദനിക്കുന്നതെന്ന് ആലോചിച്ചു.
ആംബുലൻസിന്റെ ശൂന്യതയിലേക്ക് എടുത്ത്കയറ്റപ്പെട്ടവൾ അവളാകല്ലേ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു.
ഓറഞ്ചു നിറമുള്ള തട്ടം കൊണ്ട് മുടി മറച്ചിരുന്നതിനാൽ അവന്റെ ഉമ്മകളുടെ അടയാളങ്ങൾ കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല..
കൈവിരലുകളിൽ ചോരയും കരിയും പുരണ്ടതിനാലവിടെ കാട്ടുപൂക്കളൊന്നും വിരിഞ്ഞിരുന്നതുമില്ല..

ആ ദിവസം മുഴുവൻ കൂട്ടുകാരൻ,ഗോത്രവും വേരുകളും ഏതെന്നറിയാത്ത അവൾക്കുവേണ്ടി പാടി:
Live and multiple in full എന്നാണ്‌ തന്റെ പേരിന്റേയും ജീവിതത്തിന്റേയും അർത്ഥമെന്ന് പലയാവർത്തി പാടിപറഞ്ഞു.

‘ഇന്നത്തെ മരണം
ഇന്നലത്തേയും നാളത്തേതുമായ ജീവിതം.

പ്രിയപ്പെട്ടവളേ,
നിന്നിൽ നിന്ന് യാത്രപോകാൻ,
നീ മുറുകെപ്പിടിച്ച എന്റെ കൈവിരലുകൾ
എന്നിൽ നിന്ന് മുറിച്ച് കളഞ്ഞവനാണ്‌ ഞാൻ.
എന്നിട്ടുമെന്നിട്ടും നിന്റെ നാഡീസ്പന്ദനങ്ങളാണെന്നെ ജീവിപ്പിക്കുന്നത്..

നിനക്കായ് കുറിച്ചിട്ട സന്ദേശങ്ങളൊന്നും ഇപ്പോഴില്ല;
എന്റെ ഭാഷയറിയാത്തവർ
അതെന്റെ ആഭിചാരമന്ത്രങ്ങളാണെന്ന് കരുതി കരിച്ച് കളഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പ്രണയമേ, അവർക്കറിയില്ല;
ആ ഭസ്മധൂളികൾ
നിന്റെ അവസാനശ്വാസത്തിന്റെ ആജ്ഞയിൽ,
സംസാരിയ്ക്കാൻ അക്ഷരങ്ങളായി നിന്നോട് ചേർന്നു നില്ക്കുമെന്ന്.
അവ നിന്നിലവസാനിക്കുകയും
നിന്നിൽ തുടക്കങ്ങളുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന്,
പലപല കാലങ്ങളിലേക്കായ്
പലപല ജീവികളുടെ പ്രാണൻ നിന്നിലവ നിറയ്ക്കുമെന്ന്...
മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അയാളുടെ ഉയർന്നനെറ്റിയിൽ ഞരമ്പുകളും പെറുക്കിക്കൂട്ടിയതു പോലെയുള്ള പല്ലുകളും പ്രണയമൂര്‍ച്ചകൊണ്ട് തിളങ്ങി.

കുറേ നേരം കേട്ടിരുന്നപ്പോൾ മനസ്സ് അശാന്തമായി.
ഈ അശാന്തി ഈയ്യിടെയായി പതിവാണ്‌.

ചിലപ്പോൾ തോന്നും മനസ്സിലെവിടെയോ സിദ്ധാർത്ഥൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന്;ശ്രീബുദ്ധൻ ആകാൻ കഴിയാതെ പോയ സിദ്ധാർത്ഥൻ.
തനിക്കുമാത്രമായി എന്നെന്നേക്കുമായി അവസാനിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ പോകുന്ന, അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നിട്ടില്ലാത്ത, ദു:ഖങ്ങളെ തിരഞ്ഞ് കണ്ടുപിടിച്ച് അതിൽ വേദനിക്കുന്ന ഒരാൾ.

ശാന്തമായ മർമ്മരങ്ങളുള്ള ഒരാൽത്തറയും ബാക്കിയില്ലെന്ന തോന്നലുകൊണ്ടാകണം ഒരു രാത്രി വീട് വിട്ടിറങ്ങിപ്പോകാൻ കഴിയാത്തത്!അല്ലെങ്കിൽ കാലത്തിന്‌ യോജിച്ച വിപ്ലവകാരി ആകാൻ കഴിയില്ലെന്നറിയാവുന്നതുകൊണ്ടോ;ഈ കാലത്തിനു അങ്ങനെയൊരാളിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്നറിയാവുന്നതുകൊണ്ടോ ആകണം.
തനിക്ക് വേണ്ടിപ്പോലും ഒരു പോരാട്ടം നടത്തി നോക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ ഏതുതരം വിപ്ലവകാരിയാണ്‌?

ഇത്തരം അനാവശ്യചിന്തകൾ ഒഴിവാക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലത്.

അവധിയിലായതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ നേരം 40“ന്റെ ജാലകത്തിലൂടെ ലോകത്തെ നോക്കിയിരിക്കുന്നതു കൊണ്ടുള്ള കുഴപ്പമാണ്‌.
അതിലൊരു കാഴ്ചയും തന്നെ ബാധിക്കാത്തിടത്തോളം അങ്ങേയറ്റം നിസംഗതയോടെ കണ്ടിരിക്കുന്നതാണ്‌ നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്നു.
കാഴ്ച ഒരു കാഴ്ചമാത്രം- അനുഭവമല്ലാത്തിടത്തോളം.


അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ഒരേ സമയം നായകനും അടിമയും കാല്പനികനും പോരാളിയും നിഷേധിയും വൈരാഗിയും ഭീരുവും ഒക്കെ ആകേണ്ടിവരും,അതും കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ.
വിരുദ്ധവും ശക്തവും പ്രലോഭനപരവും ക്ഷണികവുമായ വികാരങ്ങൾക്ക് നിരന്തരം, കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ, വിധേയരാകേണ്ടിവരുന്നുണ്ട് കാഴ്ചക്കാർക്ക് മിക്കപ്പോഴും.

കൊലചെയ്യപ്പെട്ടവന്റെ ചോരപ്പാടുകളിൽ നിന്ന് ഭംഗിയായി അലങ്കരിച്ച ഭക്ഷണത്തിലേക്ക്, സമുദ്രവിസ്മയങ്ങളിലേക്ക്, മാനസികവൈകല്യമുള്ളവരിലേക്ക്;
അതിജീവനത്തിലേക്ക്,ആഡംബരത്തിലേക്ക്;
രുചിവൈവിധ്യത്തിന്‌,പട്ടിണിയ്ക്ക്;
നേട്ടങ്ങൾക്ക്,നിസ്സഹായതകൾക്ക്;
നിന്ദകൾക്ക്,നന്മകൾക്ക്,തിന്മകൾക്ക്- അങ്ങനെയങ്ങനെ..
ഒരേസമയം കുറ്റവാളിയും കുറ്റത്തിന്‌ വിധേയനാകുന്നവനും നീതിപാലകനും ന്യായാധിപനും ആകേണ്ടിവരുന്ന ഒരാൾ ഏതിന്റെ പിന്തുടർച്ചക്കാരനാവും?ചൂടും തണുപ്പും മാറി മാറി പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ദ്രവ്യത്തിനു സംഭവിക്കുന്നതുപോലെ ഒരുമാറ്റം അയാളുടെ മനസ്സിനും സംഭവിക്കുമോ- ഒരുതരം emotional decaying?
ചിന്തിച്ച് തുടങ്ങിയാൽ അറ്റമുണ്ടാവില്ല.

ഈ രാജ്യത്തെ ഉയരമുള്ള കെട്ടിടങ്ങളിൽ നിറയെ പലരാജ്യങ്ങളിലെ,പലജാതി മനുഷ്യരാണ്‌.
ഈ ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ പലരും പലഭാവങ്ങളിലായിരിക്കും.

കുഞ്ഞുങ്ങളെ ശകാരിയ്ക്കുന്നവര്‍,
സൗന്ദര്യപ്പിണക്കം അവസാനിച്ചതിന്റെ മധുരമറിയുന്നവര്‍,

മറ്റൊരാളെ വഞ്ചിക്കാനുള്ള കണക്ക് കൂട്ടലുകളിലായിരിക്കുന്നവര്‍,
കിട്ടാനുള്ള പണത്തെ ഓർത്ത് ഉറക്കം കളയുന്നവര്‍,
അധികാരമാണ് ഏറ്റവും വലിയ അസ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നവര്‍...

ചിലർ വീട്ടിലേക്ക് പണമയച്ചതിന്റെ സംതൃപ്തിയിലായിരിക്കും.
ചിലർക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ രോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളാകും.
ആദ്യമായി പരിചയപ്പെട്ട ചിലർ പരസ്പരം തോന്നുന്ന പ്രണയത്തിൽ വിസ്മയിക്കുന്നുണ്ടാകും!

ഒരോ മുറികളിലുമുണ്ടാകും ഒരോതരം മനസ്സും ഒരോതരം ജീവിതവും.....

ചിന്തകൾ വല്ലാതങ്ങ് പെരുകുമ്പോൾ, റോസ്മൊണ്ട്രേല എന്ന് റിസപ്ഷനിസ്റ്റിനെ വിളിക്കാം. അവളാകുമ്പോൾ സ്നേഹിച്ച് തുടങ്ങും, ഫിലിപ്പിനോസിന്റെ പരമ്പരാഗതമായ രീതിയിൽ; കുഞ്ഞുകുഞ്ഞ് കാര്യങ്ങളില്‍ പോലും വലിയ വലിയ സന്തോഷങ്ങൾ നിറച്ച്,യാതൊരു അല്ലലുമില്ലാതെ,യാതൊരു അല്ലലുമറിയിക്കാതെ.

ഒരു ബർഗർ,അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പിസ്സ,പെപ്സി,നിരത്തിലൂടെ കൈകോർത്ത് നടത്തം, പിരിയുമ്പോൾ നീളക്കൂടുതലിലേക്ക് വലിഞ്ഞ് കയറി തെരുതെരെ നാലഞ്ച് ഉമ്മകൾ.
കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് നന്നായി ചീകിവെച്ച മുടിയിലെ,ചുണ്ടുകളിലെ,വസ്ത്രങ്ങളിലെ സുഗന്ധവും നഖങ്ങളിലെ ചായത്തിന്റെ മഴവില്ലുകളും ബാക്കിയുണ്ടാകും അവള്‍ യാത്രപറഞ്ഞാലും.

പക്ഷേ വയ്യ.
ഇന്നത്തെ ദിവസം ഇഗ്ബോ ഗോത്രത്തലവന്റെ മകൻ അബാഗയുടെ ദു:ഖം പങ്കിടാനുള്ളതാണ്‌.

അവനെയും കൊണ്ട് മാഹിയിലേക്ക് പോകണം,ഗന്ധങ്ങളിലൂടെ,രസമുകുളങ്ങളിലൂടെ.
ദൈവത്തിന്റെ വികൃതികളിലെ രഘുവരന്റെ രൂപഭാവങ്ങൾ മതി, അതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തേക്ക്.

**************************************************************************
ഊഴം  

Sunday, January 30, 2011

എന്റെ പ്രണയം നിന്നോട് മാത്രമായോ?


(ചിലതു പറയാൻ എനിക്കൊരൊറ്റവാക്കുമതി.എന്റെ പ്രണയം പറയാനോ....)
 
എന്റെ പ്രണയം
നിന്നോട് മാത്രമായോ എന്നാണ്‌.....

അതറിയുമ്പോൾ;
ഞാൻ നിനക്ക് മാത്രമാകുമ്പോൾ,
നിന്നെവിളിക്കാന്‍ പേരു തിരഞ്ഞ്
ഞാന്‍ പൂക്കള്‍ മാത്രമുള്ളൊരിടത്തെത്തും.

അവയിലൊന്നിനെ
ഞാന്‍ വിരല്‍ കൊണ്ട് തൊടും.
അതില്‍
കണ്ണുകളായ മഞ്ഞ് തുള്ളികളിലെ
നനവറിയും;
എന്റെ മുഖം കാണും.

കാറ്റിന്റെ ശ്വാസച്ചൂടില്‍ നിന്റെ ഗന്ധമറിയും.

പൂക്കളില്‍ ഒന്ന് കൊഴിഞ്ഞ് വീഴുമ്പോള്‍
അതില്‍ ഗന്ധര്‍വ്വന്മാര്‍ വന്നിരിക്കുന്നതാണെന്ന
നിന്റെ ശബ്ദം ഞാന്‍ കേള്‍ക്കും.

എനിക്കെന്റെന്യായവിധികള്‍
പറഞ്ഞു കേള്‍പ്പിക്കാന്‍ സാവകാശം തരാതെ കാറ്റ്,
അതിന്റെ ഉറവിടത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകും.
അത് നിന്റെ മടിയില്‍ തലചേര്‍ത്ത് ഉറങ്ങും.

നീയെന്നെയെത്ര സ്നേഹിച്ചിരുന്നെന്ന് ഓര്‍ക്കും.
മറക്കാന്‍
എനിക്ക്
നിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമെന്ന് തിരിച്ചറിയും.

നിന്നില്‍ നിന്ന് മടങ്ങാന്‍ വഴികളറിയാതെ
ഞാന്‍
എന്റെ ശ്വാസത്തിലൂടെ
കാറ്റിലലിഞ്ഞ്
നിന്റെയരികിലെത്തും...

:-)

Thursday, January 20, 2011

പുഴയായ് ഒഴുകുന്നവർ

പുഴയായ് ഒഴുകുന്നവന്റെയുള്ളിൽ
മീനുകൾ പോലെ ഓർമ്മകൾ!

ചിലത് കൂട്ടായ്
ചിലത് ഒറ്റതിരിഞ്ഞ്
ചിലത് ഒഴുക്കിനെതിരെ
ചിലത് മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും പോകാനാകാതെ
ആഴങ്ങളിലേക്ക്
ആഴങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം...

ഒരു വാക്കിന്റെ
ഒരു നോക്കിന്റെ
ചൂണ്ടയിൽ
പ്രാണൻ പോകുമെന്നോർക്കാതെ കൊത്തി ചിലത്..

പുഴയുടെ ആഴമറിയാത്തവരുടെ
ചോദ്യപ്പുല്ലുകൾക്ക് മീതേ
ശ്വസിക്കേണ്ടെന്ന് ശഠിച്ച്
വിശ്വാസത്തിൽ പിടഞ്ഞ് ചിലത്..

പുഴയിൽ മുഖം നോക്കാനെത്തുന്ന ഋതുഭേദങ്ങൾ
എങ്ങനെ ഒഴുക്കിക്കളയണമെന്നറിയാതെ ചിലത്...

കാലഭേദങ്ങളൊഴുക്കുന്ന
നിരാകരണത്തിന്റെ വിഷം കുടിച്ച്
ആർക്കുമല്ലാതാവുന്നു ചില ഓർമ്മകൾ.

പുഴയായ് ഒഴുകുന്നവന്റെയുള്ളിൽ
കല്ലുകൾ പോലെ മറവികൾ

പ്രായം വറ്റിപ്പോകവേ
മീനുകൾ മരിച്ചു പോകവേ
തെളിയുന്ന കല്ലുകൾ.

ഇതിലെ ഒരു പുഴയൊഴുകിയെന്ന്
നിങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ മാത്രം
അടയാളങ്ങൾ ശേഷിപ്പിച്ച്.......
പുഴയായ് ഒഴുകുന്നവന്റെയുള്ളിൽ
കല്ലുകൾ പോലെ
മറവികൾ.

Tuesday, January 4, 2011

ഒരുമിച്ച് ചേര്‍ന്നവര്‍, ഒറ്റയ്ക്കായവരും.

ഇവിടെ ഞാനൊരു കേട്ടെഴുത്തുകാരി മാത്രമാണ്‌.
അല്ലെങ്കിൽ എവിടെയാണ്‌ അതല്ലാത്തത്!
ഒരിയ്ക്കലും എവിടെയും കേൾക്കാത്തത് പറയണം എന്നൊക്കെയുണ്ട്- അത്യാഗ്രഹം.

യാത്രകൾ ഇഷ്ടമാണ്‌.
പക്ഷേ അലയാൻ അനുവദിക്കുന്ന യാത്രകൾ ഈയ്യിടെയായി അപൂർവ്വമാണ്‌.
എന്നാലും മഹാബലിയോളം നിർഭാഗ്യമില്ല; അത്രത്തോളം നന്മകളും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടായിരിക്കണം.

നിശ്ചിത ദൂരത്തിലേക്ക് , കൃത്യസമയത്ത്, ഒരേവഴിയിലൂടെ ,പതിവിടങ്ങളിലേക്ക് പോകേണ്ടിവരുന്നു ആണ്ടിലേതാണ്ട് എല്ലാദിവസവും.
ആരും നിർബന്ധിക്കുന്നതു കൊണ്ടൊന്നുമല്ല.
മറ്റൊന്നും ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹമില്ലാത്തതുകൊണ്ടുമല്ല.
പതിവ് തെറ്റിക്കാൻ കഴിവില്ലാത്തവരായതുകൊണ്ടാകാം;മറ്റാരുടെയൊക്കെയോ ജീവിതത്തിന്റെ തുടർച്ച ജീവിക്കുന്നത് കൊണ്ടുമാകാം.

ഈ ജീവിതം കൊണ്ട്;
ഞങ്ങളുടെ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിൽ അക്കങ്ങള്‍ക്ക് കുറവില്ല,
ഞാനിതുവരെ ഒരിയ്ക്കൽ പോലും അണിയാത്ത ആഭരണങ്ങൾ ജ്വലറി ഷോപ്പിലെ വെളിച്ചത്തില്‍ നിന്ന് ലോക്കറിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക് പലവട്ടം യാത്ര പോയിട്ടുമുണ്ട്,
ഞങ്ങളൊരിയ്ക്കലും ഒരു തുളസിത്തൈ പോലും നടുകയോ ഒരു കളപോലും പറിച്ചു കളയുകയോ ചെയ്യാത്ത നിലങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ പേരിലുണ്ട്,
ആളുകളെക്കാൾ അധികമായതുകൊണ്ട് അടച്ചിട്ട മുറികളുണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ.
ഒന്നുകൊണ്ടും തൃപ്തിപ്പെടാൻ കഴിയാത്തവരാണ്.
ജീവിതം സുരക്ഷിതമാണെന്ന് തോന്നുമ്പോഴൊക്കെ ഇത്ര മതിയോ എന്ന് ആവലാതിയുമുണ്ട്.

ഇതൊക്കെ ചിന്തിക്കുകയും പരസ്പരം പറയുകയും ചെയ്ത ദിവസങ്ങളിൽ, പത്തുദിവസത്തേക്കെങ്കിലും ഒരു മാറ്റം വേണമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു.
ഓർത്തു നോക്കിയപ്പോൾ അത് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടുത്സവകാലം. കാലാകാലങ്ങളായി മുടക്കമില്ലാത്ത ഉത്സവവും ചന്തയും. ഞങ്ങൾ പോയിട്ട് കുറേക്കാലമായെങ്കിലും പഴയകാഴ്ചകളും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
എല്ലാം പ്രിയപ്പെട്ടതായി തോന്നി.
പഴയതു കലര്‍ന്ന പുതിയതിനോട് തന്നെ ഇപ്പോഴും പ്രിയം.

വില്പനയ്ക്കുള്ളിലുള്ള ഉല്പന്നങ്ങളിലധികവും ചൈനയിൽ നിന്ന്.വിദേശത്തെ ഇറാനിക്കടകളിലേക്കാൾ വിലയുണ്ടായിരുന്നു അവയിലധികമെണ്ണത്തിനും.
ഞങ്ങള്‍ പലതിന്റേയും വിലയന്വേഷിച്ചു;വിലപേശി.പക്ഷേ വാങ്ങുന്നവരാരും അതിനെക്കുറിച്ചൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കുന്നതേയില്ലെന്നും തോന്നി.
പുറത്തു പോയവരായതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് മാറ്റങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

വിസ്മയിക്കാനും തിരിച്ചറിയാനും കഴിയുന്നത് ഒന്നിൽ നിന്ന് മാറിനില്ക്കുമ്പോഴാണെന്ന് തോന്നുന്നു.ആപേക്ഷികത കാത്തുവയ്ക്കുന്ന അദ്ഭുതങ്ങള്‍.

‘ ഒരു കുപ്പിവളപോലും വാങ്ങിത്തരാതിരുന്ന ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പിശുക്കനായ കാമുകനായിരുന്നു നീയെന്ന് ’ ഞാനും
‘ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ധാരാളിയായ ഭർത്താവാണ്‌ ഞാനെന്ന് ’ അവനും പരസ്പരം പറഞ്ഞ് ചിരിച്ചു.
കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ്‌ ഒന്നിനുമല്ലാതെ ആർക്കുവേണ്ടിയുമല്ലാതെ ഞങ്ങൾ ചിരിച്ചു പോയത്.

ആവശ്യത്തിലേറെ അലഞ്ഞ്,കുറേ ചിത്രങ്ങളെടുത്ത്;‘എന്നാലിനി മടങ്ങാം’ എന്നു പരസ്പരം മനസ്സറിഞ്ഞ് ഇറങ്ങവെ, വഴിയിലൊരിടത്ത് തിരക്കില്ലാത്തൊരു കച്ചവടക്കാരനെ കണ്ടു.
വാങ്ങാനാളില്ലാത്തത് വില്ക്കാനും ആളുണ്ടാവില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ്‌ അടുത്ത് ചെന്നത്.
ഒരല്പംബുദ്ധി കൂടുതലോ കുറവോ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നി കച്ചവടക്കാരന്‌.
പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നു അയാൾ നിരത്തിവെച്ചത്, അതും പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ.
പലതും ഒറ്റപ്രതിമാത്രം ഇറക്കിയത് പോലെ അപരിചിതം.

അതിലൊന്നിൽ ചുവന്ന മഷികൊണ്ട്‘ ‘ 3.4.74 ’എന്നും‘ നീ അമ്മയാകാൻ പോകുന്നെന്ന് അറിയുമ്പോൾ ഞാൻ വായിക്കുകയായിരുന്നത് ’ എന്നും എഴുതിവെച്ചിരുന്നു.
പ്രോഗ്രസ്സ് പബ്ലിക്കേഷൻസ് മോസ്കോയുടെ ‘ പൊരുതിവീണവരുടെ കത്തുകൾ ’ ആയിരുന്നു ആ പുസ്തകം.1941നും 45നുമിടയ്ക്ക് നാസികളോട് പൊരുതിമരിച്ച സോവിയറ്റ് സ്ത്രീ പുരുഷന്മാരുടെ അവസാനത്തെ കത്തുകൾ ആയിരുന്നു അതിൽ.
അതിന്റെ പുറം ചട്ടയിൽ മേൽവിലാസവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഞങ്ങൾക്ക് പരിചയമുള്ള സ്ഥലം, മറ്റ്പേരുകളൊക്കെ അപരിചിതമായിരുന്നെങ്കിലും. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മിക്ക പുസ്തകങ്ങളിലും ഒരേ കയ്യക്ഷരം, ഒരേ മേൽവിലാസം.
എന്നിട്ടും വിപ്ലവപുസ്തകങ്ങളിൽ അധികമൊന്നും കണ്ടില്ല.
ഒരു വായനാഭ്രാന്തന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ ചന്തയിൽ വില്ക്കാനുള്ളതാണോ എന്ന് വേദന തോന്നി.
‘ഒന്ന് അന്വേഷിച്ച് പോയി നോക്കിയാലോ’ എന്നു എന്റെ മനസ്സ് അവന്‍ വായിച്ചു.

വീടന്വേഷിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ,വായന പരിമിതമായവരുടെ,എഡിറ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ട അറിവ്‌ മാത്രമുള്ള ഞങ്ങൾ,ആദ്യമായി അത്തരത്തിലൊരു പുസ്തകം വായിച്ചു.
ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നവർ പോലും മരിച്ചുപോയ പോരാളികളെ പേടിക്കുന്നത് നന്നായി.പുരാണവും ചരിത്രവും പഠിപ്പിച്ചു തരുന്ന മെഗാസീരിയലുകളൊന്നും നാട്ടിലും
മറുനാട്ടിലുമുള്ള വിപ്ലവകാരികളുടെ ജീവിതം കാട്ടിത്തരാത്തതുകൊണ്ട് അവരൊരുവട്ടം മാത്രം മരിച്ചെന്ന് സമാധാനിക്കാം എന്നേയുള്ളൂ.

വീട് കണ്ടെത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടിയില്ല.
‘മാറാത്ത മേൽവിലാസങ്ങൾ ബാക്കിയുണ്ട്- ഭാഗ്യം തന്നെ.‘അവന്‍ പറഞ്ഞു.
‘ രാത്രിയായിപ്പോയല്ലോ കുട്ടികളേ’ എന്ന് വാതില്‍ തുറന്ന് തന്നുകൊണ്ട് അമ്മ.
വഴി പറഞ്ഞുതന്നവർ വിസ്തരിച്ചതിൽ നിന്ന് അവരുടെ മനസ്സിലെന്താണെന്ന് ഞങ്ങൾ ഊഹിച്ചു:“ഞങ്ങൾ വീട് വാങ്ങാന്‍ വന്നവരല്ലെന്ന് ” ആമുഖം പറഞ്ഞു.പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ചും.
വില്ക്കാൻ കൊടുത്ത പുസ്തകങ്ങളിൽ അറിയാതെ പെട്ടുപോയതായിരുന്നു അത്.ആരെങ്കിലും വായിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കത്തക്കവിധത്തിൽ നാളത്തേക്കായിഅതിലൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ലേ എന്ന് ഖേദിച്ചു.

അമ്മയുടെ കണ്ണ്‌ നിറയുമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും ഉണ്ടായില്ല.ഞങ്ങൾ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.സംസാരിയ്ക്കുന്നതിൽ അമ്മയും സന്തോഷിച്ചു.
മകന്റെ പുതിയ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് താമസം മാറുന്നു.പോകാൻ അമ്മയ്ക്ക് മാത്രമേ അനുവാദം കിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ, കൂടെ ചട്ടകൾ കീറാത്ത,പഴയതല്ലാത്ത, ചില പുസ്തകങ്ങൾക്കും.
ആ വീട് മുഴുവനും മാഷിന്റെ പുസ്തകങ്ങളായിരുന്നത്രേ.അത് ഞങ്ങൾക്കും മനസ്സിലായിരുന്നു.
പുറത്തെടുക്കാത്ത ഒരുപാട് ചെറിയ കൈപ്പുസ്തകങ്ങൾ,ലഘുലേഖകൾ ഒക്കെ വിപ്ലവാചാര്യന്മാരുടെ മുഖം കൊണ്ട് ചിരിക്കാതെ ചിരിച്ചു.
ഒഴിഞ്ഞതും ഒഴിയാത്തതുമായ അലമാരകൾ ,ഏറ്റെടുക്കാൻ ആളില്ലാത്ത അനാഥാലയം പോലെ.

പുസ്തകങ്ങൾ വില്ക്കുന്നതിൽ മാഷ് സങ്കടപ്പെടില്ലേ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു.
പഴയതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കാനും കത്തിച്ച് കളയാനും പറഞ്ഞത്രേ മകൻ.
അതിലും നല്ലതാണല്ലോ വില വാങ്ങാതെ വില്ക്കുന്നതെന്ന് മറുപടി.
അതിനിടെ അകത്തുപോയി ഒരു പഴയ കത്ത് വായിക്കാനായി എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു, നിവർത്തിത്തന്നെ സൂക്ഷിച്ച് വച്ചതുകൊണ്ട് അധികമൊന്നും പൊടിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തൊരെഴുത്ത്.

3.4.74എന്ന് തുടക്കം.
മറ്റൊരു അഭിസംബോധനയുമില്ലാതെ, സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു തുടർച്ചപോലെ,
‘നീ അമ്മയാകാൻ പോകുന്നു എന്ന് ഞാനറിയുമ്പോൾ വായിക്കുകയായിരുന്ന’ പുസ്തകത്തിലെ ചില വാചകങ്ങൾ..
 ’ഈ വായനയ്ക്കിടയിൽ കണ്ട മുഖങ്ങളിലെല്ലാം എനിക്ക് നിന്നെ, എന്നെ, നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനെ കാണേണ്ടിവരുന്നു ‘എന്ന അവസാനത്തെ വരിയും.

’മകനേക്കാൾ മൂത്തവനാണ്‌ ഈ കത്ത്- അതുകൊണ്ടാകണം ഇപ്പോഴും കൂടെയുള്ളത്‘ എന്ന് അമ്മ.
അപ്പോഴേക്ക് കറന്റ് പോയി.
ഇൻവെർട്ടർ ഇല്ലേ എന്ന് ചോദിക്കാനാഞ്ഞ എന്നെ അവൻ തടഞ്ഞു.
ഇരുട്ടിനെ ഇൻവേർട്ട് ചെയ്താൽ പഴയ വെളിച്ചം തിരിച്ച് കിട്ടില്ല എന്ന് അമ്മ ഫലിതം പറഞ്ഞേക്കുമോ എന്നു ഭയന്നിട്ടുണ്ടാകണം.
പഴയ ഒരു ക്യാമ്പസിൽ ഷർമ്മിള ടാഗോറിനെപ്പോലൊരു പെൺകുട്ടി തന്നെകേൾക്കാനാഗ്രഹിച്ച കൂട്ടത്തോട് സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി അവരെ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങൾക്ക്.

അമ്മയ്ക്ക് എന്തായിരുന്നു വിപ്ലവമെന്ന് ചോദിച്ചു.
അതെന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ തീവ്രപ്രണയമായിരുന്നെന്ന് മറുപടി.
ആ ഒറ്റവരിയിലെ പ്രകാശത്തിൽ പിന്നെ ഇരുട്ടറിഞ്ഞില്ല.

’എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ ഉണ്ടാക്കിത്തരാം‘ അമ്മ എഴുന്നേറ്റു.
വില്ക്കാൻ വച്ചിരിക്കുന്ന ആ വീട്ടിൽ പാത്രങ്ങളും കുറവാണെന്ന് അടുക്കളയിലെ ശബ്ദമില്ലായ്മയിൽ നിന്ന് മനസ്സിലായി.
കുറച്ചങ്ങനെ ആരും മിണ്ടാതെയിരുന്നു.

 അപ്പോഴേക്കും ലിയോനീദ് കുലീക് എന്ന ആമുഖത്തോടെ ഒരാൾ പുസ്തക അലമാരയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വന്നു;കൂടെ വീട്ടുടമസ്ഥനും.എന്നേക്കാൾ നൂറുവർഷങ്ങൾക്ക് മുന്നേ ജനിച്ച
കിഴവൻ എന്റെ മാതൃഭാഷയിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.പുസ്തകത്തിലെ ഒളിപ്പോരാളികളുടെ വീണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട കത്തുകളിലൂടെ അയാൾ ഇതിനുമുൻപും സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

യജമാനന്റെ പന്നികളോടൊപ്പം കഴിയേണ്ടിവന്ന ഒൻപതു വയസ്സുകാരി കറുത്ത കണ്ണുള്ള കൊച്ചുമീലയും അവര്‍ക്കൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരുനേരത്തെ ഉരുളക്കിഴങ്ങിനു വേണ്ടി പന്നികളോട് മല്ലിടേണ്ടിവന്ന അവളുടെ വിരലുകളത്രയും അവ കടിച്ച് മുറിച്ചിരുന്നു.
തലമുടി അരിശം കൊണ്ട് പിടിച്ച് പറിച്ച് പ്രൊഫസർ കുലീക് അവളുടെ വിരലുകളില്ലാത്ത കുഞ്ഞ് കൈത്തണ്ടയിൽ ഉമ്മവെച്ചു.
‘കണ്ടോ’ വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ,പുസ്തകങ്ങളില്‍ നിന്ന് പരിചയപ്പെട്ട് മരണപ്പെട്ടവരുടെ ലോകത്ത് കൂട്ടുകാരായവരെ ചൂണ്ടിപ്പറഞ്ഞു:
‘നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും തോന്നുന്നുണ്ടാവില്ല.എല്ലാ കാഴ്ചകളും ഒരുപോലെയാക്കുന്നവരാണല്ലോ ’

അതു ശരിയാണ്. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ ഒരു നാടോടിക്കഥയിലെഴുതിയ പോലെ,ചരിത്രത്തേയും ഇന്നത്തെ വാർത്തകളേയും, ഒരേ നിസംഗതയോടെ കാണാൻ കഴിയുന്നത്.
ഒരു ഫ്രഞ്ച് കിസ്സിനിടയിൽ ഒളികണ്ണുകൊണ്ട് കാണാവുന്നതേയുള്ളൂ ഞങ്ങൾക്ക് ചാവേറാക്രമണത്തിൽ മരിച്ച നിരപരാധികളുടെ മൃതശരീരങ്ങള്‍;
താപം ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ട മുറിയിലിരുന്ന് ഒരു റിമോര്‍ട്ട്കണ്ട്രോളുകൊണ്ട് മാറ്റിക്കളയാവുന്നതേയുള്ളൂ പ്രകൃതിദുരന്തത്തിൽ വീട് നഷ്ടപ്പെടുന്നവരുടെ പാലായനം.

വളരെക്കാലത്തിനുശേഷം സംസാരിക്കാൻ പുറത്തുനിന്നൊരാളെ കണ്ടതിന്റെ ആവേശത്തിലായിരുന്നു വീട്ടുടമസ്ഥൻ,
‘ചരിത്രത്തിലായാലും വർത്തമാനത്തിലായാലും മരിക്കപ്പെടുന്നവർ അതിർത്തികളില്ലാത്ത മണ്ണിലേക്കാണ്‌ മടങ്ങുന്നത്.’ അയാൾ കൊച്ചുമീലയുടെ മുടി കോതി.

‘ ഒരു കാഴ്ച നിങ്ങള്‍ക്കെന്താണ്? ‘ വീട്ടുടമസ്ഥന്റെ ചോദ്യം ഞങ്ങളോട്.
ഒരു റിയാലിറ്റി ഷോ കാണുമ്പോള്‍ ,ഞങ്ങളോര്‍ത്തു, അവരിലൊരാളായി മറ്റൊരാള്‍ക്ക് കാഴ്ചയാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് പോകുന്നു.
ആ പകിട്ടിലേക്ക് കയറിനില്‍ക്കുന്ന ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം ആര്‍ത്തുവിളിക്കുന്നതാണ് അന്നേരങ്ങളിലെ ചിന്തകളത്രയും.
അഭിനയത്തിലൊഴിച്ച് കരയുന്നവരെ കാണുമ്പോള്‍ മനസ്സ് ചെടിക്കുന്നു.
വാര്‍ത്തകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഇതൊക്കെയൊരു വാര്‍ത്തയാണോ എന്ന് മാത്രം തോന്നുന്നു,അടുത്ത മണിക്കൂറില്‍ ഇതൊരു വാര്‍ത്തയേ അല്ലാതാകുമല്ലോ എന്നും.

‘ നിങ്ങളെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല കുട്ടികളേ!‘പ്രൊഫസർ കുലീക് ഇടയിൽ കയറിപ്പറഞ്ഞു:
‘നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാം കാഴ്ചയാണ്‌.കേൾവിയാണ്‌.ചിന്തിക്കാനല്ല- ചിന്തിക്കാതിരിക്കാൻ പറയുന്ന കാഴ്ചകളും കേൾവികളും.ഒരുവായനയുടെ ആയുസ്സ് പോലുമില്ലാത്തവ.’

‘ഞങ്ങളുടെയൊക്കെ കാലത്ത് ഒരോരുത്തരും കേൾവിക്കാരും സംസാരിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു;
അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് കേട്ടതു ഓർത്തു വയ്ക്കുകയും കണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്യണമായിരുന്നു. '

‘അടയാളം പോലും സൂക്ഷിക്കാനാഗ്രഹിക്കാതെ ആളുകൾ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ച ഒരു നാടോടിക്കഥ കേൾക്കുകയാണ് ഇപ്പോഴെന്ന്’ അവനോട് ഞാൻ.
‘മൃതപ്രായത്തിലുള്ള ഒരുവന്‍ തന്റെ യൗവനത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത് ആകുലപ്പെട്ടിട്ടെന്ത് കാര്യമെന്ന് ‘അവൻ.

‘മൃതപ്രായമോ ?’ വീട്ടുടമസ്ഥൻ ക്ഷോഭിച്ചു,
‘ ഇത് വിശ്വാസത്തിന്റെ മരണകാലമല്ല, പരിണാമത്തിന്റെ ഒരു ഘട്ടം മാത്രമാണ്‌.
തിരിച്ചറിയപ്പെടാത്തവരുടെ പോരാട്ടവീര്യത്തിലൂടെ, അശക്തന്റെ അതിജീവനത്തിലൂടെയുള്ള‍ പരിണാമം.’

'അടിസ്ഥാനപരമായി ശരിയാണെന്ന് നമുക്ക് ബോധ്യമുള്ള, മാനുഷികമൂല്യങ്ങളോട് അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന, ചില പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളുണ്ട്! ഒരു കാലത്ത് മനുഷ്യകുലത്തിന് അഭിമാനവും ഊർജ്ജവുമായിരുന്ന ചിലത്. അങ്ങനെയുള്ള ചില നന്മകളിൽവിശ്വസിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചതിലൂടെ ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ നായകന്മാരായവരുടെ രീതികളിലേക്ക് ആ പ്രത്യയശാസ്ത്രം തന്നെ വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുന്നിടത്താണ് ദുരന്തം ആരംഭിക്കുന്നത്.'

‘മനസ്സുകൊണ്ട് ഏറ്റവും ദുര്‍ബലനായവനിലായിരുന്നു ആദ്യം വിശ്വാസം ദൃഢമാകേണ്ടിയിരുന്നതെന്ന് ‘ അവിടെയിരുന്നയൊരാള്‍ പിറുപിറുത്തു.
അയാളുടെ പരന്നമുഖവും ഭംഗിയുള്ള മുഖരോമങ്ങളും പ്രായം കൂടാത്ത ജീവിതമാണ് മരണമെന്ന് പറയുന്നതായി തോന്നി.

‘അവന് വിപ്ലവവും തത്ത്വചിന്തയും സമാസമം വേണ്ടിയിരുന്നെന്ന്’ മനോഹരമായ പുരികങ്ങളുള്ള, മുടി നെറുകയില്‍ കെട്ടിയ യോഗിയുടെ മറുപടി.
‘ കൃത്യമായ ഇടവേളകളില്‍ സുഖത്തിന്റെ അളവു കൂട്ടിക്കൊടുത്ത് കൂട്ടിക്കൊടുത്ത് പ്രതികരിക്കാതിരിക്കാനുള്ള കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ സമര്‍ത്ഥരായി തീര്‍ന്നവരെ,
ഏറ്റവും സൗമ്യമായി,ഏറ്റവും സത്യസന്ധമായി വിശ്വാസം പരിശീലിപ്പിക്കുക‘ എന്ന് ഖിന്നനായ കുരുവിയെപ്പോലെ ഒരാള്‍.

പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നതിലെ അപ്രായോഗികത കൊണ്ട്,വിജയിച്ചെന്ന് അവസാനവാക്ക് പറയാൻ കഴിയാത്ത,ലോകത്തിലെ എക്കാലത്തേയും ഏറ്റവും നന്മകൾ നിറഞ്ഞ വിശ്വാസങ്ങളുടെ വക്താക്കൾ വീണ്ടുമേറെ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.അവിടെ മുഖപരിചയം തോന്നിയ ആരും തന്നെ ക്ഷോഭിക്കുകയോ ആയുധങ്ങളെക്കുറിച്ച് പറയുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല.
നന്മകളുടെ ആധിക്യം കൊണ്ടാകണം അതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഏറേ സമയം വേണ്ടിവന്നു .

അതിനിടെ നെക്രാസൊവ് എന്ന കവിയുടെ ‘കൊയ്യാതിട്ടിരുന്ന പാടം ‘ പരുക്കൻ ശബ്ദത്തിൽ പ്രൊഫസ്സര്‍ കുലീക് ,കൊച്ചു മീലയ്ക്ക് വായിച്ച് കേൾപ്പിച്ചുകൊടുത്തു.
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും വേദനമാറാത്ത അവളുടെ നീലക്കണ്ണുകൾ ഒരോകാലത്തും കാരണങ്ങളില്ല്ലാതെ കൊല്ലപ്പെട്ട കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി കരഞ്ഞു...

‘ഇരുട്ടത്തിരുന്ന് മുഷിഞ്ഞോ കുട്ടികളേ ’ എന്ന് ചോദിച്ച് അമ്മ വരുന്നതുവരെ അവരിൽ പലരും വില്ക്കാൻ വച്ചിരിക്കുന്ന ആ വീടിനോടൊപ്പം,ഞങ്ങളുടെ ചിന്തകളെ വിചാരണ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.വീട്ടിലെ അവസാനത്തെ അതിഥികളേയും വയറുനിറച്ച് ഊട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന അമ്മ ‘സാരമില്ല കുട്ടികളേ’ എന്ന് അപ്പോഴൊക്കെ ഞങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

ഇരുട്ടെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിടത്ത് കേട്ട സംസാരം,ഇന്നും,ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളിൽ അക്ഷരത്തെറ്റില്ലാതെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്.


Saturday, January 1, 2011

(ആത്മ )വിശ്വാസം


കൊടുങ്കാറ്റ് സങ്കല്പിച്ച്
ഇലകൊഴിച്ച മരങ്ങളില്ല.

ഒരു മഹാപ്രളയമെന്ന് കേട്ട്
തകർന്നടിഞ്ഞ മലനിരകളില്ല.

ജേതാവായില്ല എന്നത് കൊണ്ട്
തോറ്റു പോയി എന്നുമില്ല.

നിശബ്ദരാക്കിയതുകൊണ്ട്
ശബ്ദം കേൾക്കാതെ പോകുന്നില്ല.

മുഖം തിരിച്ചതു കൊണ്ട്
ഒരു കാഴ്ചയും അതല്ലാതാവുന്നുമില്ല;
അവസാനിക്കുന്നുമില്ല.

വരികള്‍ക്കിടയിലൂടെ വായിച്ചത് കൊണ്ട്
കൈയ്യക്ഷരം മാറുന്നില്ല.

പിഴുത് മാറ്റാൻ ആഗ്രഹിച്ചത് കൊണ്ട്
വിശ്വാസത്തിന്റെ വേരുകള്‍ കരിഞ്ഞു പോകുന്നില്ല.