Thursday, June 10, 2010

ആഞ്ജലിക

ഇത് ഉദകക്രിയയുടെ ദിവസം.
ബലിയിട്ടത് ആർക്കെല്ലാം വേണ്ടി..

തിരിച്ചറിഞ്ഞത് ആരെയെല്ലാം.

ജ്യേഷ്ഠനെ.അമ്മയെ.
ഒടുക്കം ഒന്ന് മുങ്ങിനിവർന്നപ്പോഴേക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായ ഒരാക്രമണമായിരുന്നു അത്.

തടഞ്ഞു നിർത്താൻ കഴിയാഞ്ഞ ഒരസ്ത്രം മർമ്മഭേദിയായി.
അത് ആഞ്ജലികാബാണം ആയിരുന്നൊ?

പിന്നീട് ഒന്നും കേൾക്കാൻ നിന്നില്ല.
ചോദിക്കാനും.

പതിവു പോലെ വിജയം ഭിക്ഷ കിട്ടിയിരിക്കുന്നു.
ആരുണ്ട് അത് അഞ്ചായി പങ്കിട്ടെടുക്കാൻ..?

ദ്രൗപദിയെ കാണണമെന്നു തോന്നി.
കണ്ടില്ല.
എല്ലാവരും വെള്ളവസ്ത്രം ധരിച്ചതുകൊണ്ടാണോ..അതോ
തനിക്കും കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലെ അവളെ?
മരവിപ്പ് ബാക്കി.


കുറച്ചിലകൾ ബാക്കി വന്ന വൃക്ഷത്തണലിൽ കിടന്നു.
“പാർത്ഥാ” എന്ന് വിളിച്ച് കൃഷ്ണൻ വരുന്നത് വരെ.

ആ വിളിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നേ തീർന്നേനെ എല്ലാം.

പക്ഷേ..ആഞ്ജലിക തൊടുക്കും മുൻപും ഇതെ ശബ്ദമായിരുന്നില്ല്ലേ
അഭിമന്യുവിനെക്കുറിച്ച് ,ദ്രൗപദിയെക്കുറിച്ച് ,ദ്യൂത സഭയെക്കുറിച്ച്...എല്ലാം എല്ലാം ഓർമ്മിപ്പിച്ചത്...
ഒന്നും മറന്നില്ലെങ്കിലും..

അസ്ത്രത്തിന്റെ വേഗം ഇപ്പോഴും അറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട് കൈകൾക്ക്,
അതാണ്‌ ആദ്യത്തെ ജയമെന്നു കരുതി ഓർത്തു വെച്ചതുകൊണ്ട് തന്നെ.

മുൻപെ ഉള്ളതെല്ലാം,
ഏകലവ്യൻ,അഭ്യാസക്കാഴ്ച
അങ്ങനെ അങ്ങനെ എല്ലാം ഭിക്ഷ കിട്ടിയ ജയങ്ങൾ..
അല്ലെങ്കിൽ സ്വയംവരത്തിലേതുപോലെ പങ്കുവെക്കപ്പെട്ടത്..

ദക്ഷിണവെച്ച പെരുവിരലിലെ ചോര ഇപ്പോഴും കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.

കൂട്ടത്തിൽ ഉന്നമില്ലാത്ത അനുജന്മാരിലാരോ എയ്ത ഒരമ്പുകൊണ്ട് മുറിഞ്ഞതു പോലെ നിസ്സാരമായിരുന്നു അന്നത്.
പരിശീലനത്തിൽ അത് പതിവുള്ളതുമാണല്ലൊ.

പിന്നീട് പാശുപതാസ്ത്രം തന്ന് കൈലാസനാഥൻ മകനെപ്പോലെ ആശ്ലേഷിക്കുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടോ പെരുവിലൽ മുറിഞ്ഞ നിഷാദനെ ഓർമ്മവന്നു.

ഒരു വ്രണം പഴുത്ത് തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.

നിരായുധനായ എതിരാളിയെ നോക്കി
“അർജ്ജുനാ അതാ കർണ്ണൻ ..അയക്ക് അർദ്ധചന്ദ്രാകൃതിയിലുള്ള ആഞ്ജലികാസ്ത്രം..”

ദയ കാണിക്കുകയായിരുന്നോ കൃഷ്ണൻ?
ആരോടാണ്‌ ദയ കാട്ടിയത്?
എന്തുകൊണ്ടാണ്‌ ചിലരുടെ തോൽവി ആരും അറിയാതെ പോകുന്നത്?

അന്ന് പക്ഷെ
മുറിവേറ്റ സൂതപുത്രനെ നോക്കി അലറണമെന്നുണ്ടായിരുന്നില്ലേ...
ഇതാ പാർത്ഥൻ ഒരു യുദ്ധം ജയിച്ചിരിക്കുന്നെന്നു പറഞ്ഞ്...

എന്നിട്ടും..?
“എന്തിനായിരുന്നു കൃഷ്ണാ..”
പതിവ് ചോദ്യം.
ഗംഗയുടെ ആഴക്കയങ്ങൾക്ക് പോലും തീർക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ദാഹം തോന്നി.

കൃഷ്ണൻ പതിവിലും ശാന്തനായിരുന്നു.
ഒരുത്തരം മുൻപേ കരുതി വെച്ചതുപോലെ.

“നീ ആരെ വധിച്ചു?മുൻപേ മരിച്ചു പോയ ഒരാളെയൊ..കർണ്ണൻ എന്നേ മരിച്ചു.."

കൃഷ്ണൻ അടുത്തിരുന്നു.

തേരാളിയുടെ കൈകൾ.
എന്നിട്ടും ആദ്യമായാണ്‌ കാണുന്നത് എന്ന് തോന്നി.

എവിടെ നിന്നെല്ലാം രക്ഷിച്ചു.
“എന്തിനായിരുന്നു കൃഷ്ണാ..”
ഈ ചോദ്യം  ഒരിക്കലും മാറ്റാൻ എന്തേ കഴിയുന്നില്ല?

"ഒന്നുമില്ല.ജീവിതം മുഴുവൻ തോറ്റുപോയ ഒരാളെ ജയിപ്പിക്കണമെന്നു തോന്നി.
ഒരിക്കലെങ്കിലും...ആഞ്ജലിക തൊടുക്കാൻ പറയുമ്പോൾ അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ മനസ്സിൽ.."

”ജയിച്ചത് ജ്യേഷ്ഠൻ തന്നെ പാർത്ഥാ, ജയിപ്പിച്ചത് നീയും.."
"എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു ജ്യേഷ്ഠനെ,....ഒരുപക്ഷെ നിന്നെക്കാളും...”

കൃഷ്ണൻ ഒന്ന് നിറുത്തി.
ഇത് പതിവില്ലാത്തതാണ്‌.

“പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ സ്നേഹത്തിന്റെ വേദനയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അറിയണോ പാർത്ഥന്‌?”
ആദ്യമായി കൃഷ്ണന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
ആ മുഖം എന്തുകൊണ്ടോ ദ്രൗപദിയുടെ മുഖം പോലെയും തോന്നി..

പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ സ്നേഹം എന്ന് കേട്ടതുകൊണ്ടാണോ?
ആയിരിക്കില്ല.
അവർക്കിരുവർക്കും അല്ലെങ്കിലും ഒരുപാട് സമാനതകൾ ഉണ്ട്.
തീരാത്ത ദയ.

അല്ലെങ്കിൽ ഭാര്യയായും ജ്യേഷ്ഠത്തിയായും അനുജത്തിയായും ഇടവേളകളിൽ കണ്ടുമുട്ടുമ്പൊഴൊക്കെ സ്നേഹിക്കുക മാത്രം ചെയ്തത് എന്തുകൊണ്ടാണ്‌?

ധർമ്മം പാലിക്കുകയാണോ ചെയ്തത്?
ധർമ്മം...
എന്നാണ്‌ അതിനെ അനുസരിക്കാതിരുന്നത്?
അത് ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ  മാത്രം  ന്യായീകരണം ആണെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും.

ആണും പെണ്ണും കെട്ട് വിരാടന്റെ അന്തപുരിയിൽ ദ്രൗപദിയെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോഴൊക്കെ എന്താണവളുടെ മനസ്സിലെന്ന് അറിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പെൺകുട്ടികളുടെ ഇടയിൽ ആഹ്ലാദിക്കുകയായിരുന്നെന്നാണോ എല്ലാവരും ധരിച്ചത്.

അത് ചലം പൊട്ടിയൊലിച്ച മറ്റൊരു വ്രണം.

പിതാമഹനെ ശരശയ്യയിൽ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ചോദിക്കണമെന്ന് കരുതും:
ഇതിനേക്കാൾ വേദന സഹിച്ചിരുന്നില്ലെ ബൃഹന്നള എന്ന്.

യുദ്ധത്തിനിടയിൽ കൊന്നു തള്ളുമ്പോഴൊക്കെയും ഫലം ഇച്ഛിക്കാതെ കർമ്മം ചെയ്യുകയായിരുന്നൊ

അതോ
ഇരന്നു വാങ്ങിക്കിട്ടിയ ജയത്തേക്കാൾ വലിയ മരണമില്ലെന്ന് സ്വയം പഠിക്കുകയായിരുന്നൊ.

അങ്ങനെയെങ്കിൽ
ജയം..അല്ല ജയമല്ല..അങ്ങനെയൊന്നില്ല..
തോൽവി ആരുടെതാണ്‌?
ജ്യേഷ്ഠന്റെ
അനുജന്റെ
അമ്മയുടെ..

 എന്നും കൂടെയുണ്ടാകാറുള്ള
ഈ പ്രിയപ്പെട്ടവൻ ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയ നിമിഷം ഏതാണ്‌?

9 comments:

  1. ജയങ്ങളെന്ന് കരുതിയത് പലപ്പോഴും തോൽവികളാകുന്നു..

    വാക്കുകൾ അസ്ത്രങ്ങളാകുന്നു പലയിടത്തും..
    good one once again lidee..

    സുചാന്ദ്

    ReplyDelete
  2. ലക്ഷ്യവേധിയായ ശരം പോലൊരു കഥ, നന്നായി ലിഡിയ. ഭാരതം ശരമൊഴിയാത്ത പാർത്ഥന്റെ ആവനാഴിയാകുന്നു. സിസിഫസിനെപ്പോലെ, നാറാണത്തുഭ്രാന്തനെപ്പോലെ വിജയൻ വിജയത്തിന്റെ പരാജയമറിയുകയും, കർണ്ണനും, ഏകലവ്യനും, ദേവ വ്രതനും കൃഷ്ണയുമൊക്കെ ഒരുക്കിയ മാനസശരശയ്യയിൽ വിചാരപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത് മനക്കണ്ണിൽ കണ്ടല്ലോ, പുണ്യം.

    ReplyDelete
  3. കൊള്ളാം. ഇനി ഞാൻ ഉറങ്ങട്ടെ എന്ന നോവലിൽ പി.കെ. ബാലകൃഷ്ണൻ കർണ്ണനെ മുന്നിൽ നിറുത്തി മഹാഭാരതം പറഞ്ഞു. ശിവജി സാവന്തും അത് തന്നെ ചെയ്തു. പ്രതിഭാ റായ് ദ്രൊപതിയിലൂടെ സംവേദിച്ചപ്പോൾ എം.ടി ഭീമനിലൂടെയും. കാഴ്ചപാടുകൾ പലതാവുമ്പോൾ വായന സുഖകരമാവും. ഇവിടെ അർജ്ജുനന്റെ കാഴ്ചപാടിലൂടെ.. ഏകലവ്യനും കർണ്ണനും നഷ്ടമായത് (അതോ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതോ?)അർജ്ജുനനു കിട്ടിയപ്പോൾ തളരുന്ന അർജ്ജുനന്റെ മുഖം ..

    ReplyDelete
  4. താൻ ജയിച്ചു നേടിയവളെ പലരുടെ ഭാര്യയായി പങ്കുവെക്കേണ്ടി വരുന്നത് ഉണങ്ങാത്ത മുറിവ് തന്നെ.വനപ്രസ്ഥത്തിൽ, തന്നെ കൂടുതൽ സ്നേഹിച്ചു എന്നപേരിൽ ആദ്യം വഴിൽ വീണുപോയ പാഞ്ചാലിയായിരിക്കണം അർജ്ജുനന്റെ മറ്റോരു വേദന.

    ReplyDelete
  5. @suchand scs
    സുചന്ദ് ആദ്യ വായനയ്ക്കു നന്ദി.
    ഒരിയ്ക്കലും തോല്ക്കാതെ ജയിക്കാൻ കഴിയട്ടെ..

    @ശ്രീനാഥന്‍
    ഈ പുണ്യം ഇനി എത്ര തലമുറകൾ കൂടി ഉണ്ടാകും ശ്രീമാഷെ?കുഞ്ഞുങ്ങൾ കാണുന്ന ചില പുരാണ/ഇതിഹാസ(???) സീരിയൽ ക്യാപ്സ്യൂളിലെ content ഭാവനയ്ക്കു കൊടുക്കാവുന്ന പൊട്ടാസ്യം സയനൈഡ് തന്നെ..അല്ലേ?

    @Manoraj
    മനു എട്ടാ..അർജ്ജുന്റെ കാഴ്ച പങ്കിട്ടതിനു നന്ദി.

    @ഒഴാക്കന്‍
    വായനയ്ക്കു നന്ദി.

    @shankar
    ചില വേദനകൾ ചിലർക്കു മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്നു എന്നതാണ്‌ ഏറ്റവും വലിയ വേദന..അല്ലേ?

    ReplyDelete
  6. ആണും പെണ്ണും കെട്ട് വിരാടന്റെ അന്തപുരിയിൽ ദ്രൗപദിയെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോഴൊക്കെ എന്താണവളുടെ മനസ്സിലെന്ന് അറിയണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്
    നന്നായി .ഒരു കഥാകാരിയുടെ കഥാ കഥനത്തിന്റെ തിളക്കം തെളിഞ്ഞുകാണുന്നു.

    ReplyDelete
  7. ലിഡിയ, സീരിയലുകളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞതു വളരെ ശരി, ഭാരതം വായിച്ചാൽ, ഓരോ പാത്രവും സംഭവവും അനേകതലങ്ങളിൽ ദർശിക്കാം, സീരിയൽ അതിനെ ആഴമില്ലാത്ത ഏകതലത്തിൽ ഒതുക്കി

    ReplyDelete
  8. @Abdulkader kodungallur
    വായനയ്ക്ക് നന്ദി

    ReplyDelete