Thursday, December 5, 2013

രൂപാന്തരം.

"വിവാഹം കഴിച്ച ഫെമിനിസ്റ്റ് ഒരു ചാവേറാണ്; ഒരു ചാവേറായതിന്റെ ഓര്‍മ്മപുതുക്കല്‍"- മീനാക്ഷിയുടെ ഇന്നത്തെ ഫെയ്സ്ബുക്ക് സ്റ്റാറ്റസ് ആണിത്.
വിവാഹവാര്‍ഷികം ഇങ്ങനേയും അറിയിക്കാമെന്ന് എനിക്ക് മെസ്സേജു, ഒപ്പം "ഗൗതമീ , ഇത്രയൊന്നും യുദ്ധഭൂമിയല്ല കേട്ടോ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹജീവിതം" എന്ന്  ചെറുചിരിയോടൊരു കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കലും.
എന്നിട്ടും "വിവാഹമെന്ന പടക്കപ്പുരയില്‍ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ തീപ്പെട്ടിക്കൂടുകള്‍ നനച്ചു സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പൊറുതി തുടരുന്നു." എന്നൊക്കെയാണ് സ്റ്റാറ്റസിന്റെ തുടര്‍ച്ച.

മെസ്സേജ് ബോക്സില്‍ മീനാക്ഷി അയച്ച സ്നേഹപൂര്‍ണ്ണമായ സന്ദേശങ്ങളും തമാശകളും ഞാന്‍ ഒരാവര്‍ത്തികൂടെ വായിച്ചു. അതെല്ലാം അവരുടെ ജീവിതമായ് കാണുകയാണ് ഞാന്‍; കേള്‍ക്കുകയോ കാണുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിലും അവരെനിക്ക് അത്രമേല്‍ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളായി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.

അസാധാരണമായ, അങ്ങേയറ്റം തീവ്രമായ; സ്നേഹമാണ് അവര്‍ പലപ്പോഴും വാക്കുകളില്‍ ചേര്‍ത്തു വയ്ക്കാറുള്ളത്. എല്ലാ ആകുലതകളേയും ഉപേക്ഷിച്ച്, എല്ലാ തിന്മകളേയും കളഞ്ഞ് ചെന്നെത്താന്‍; അങ്ങേയറ്റം മനോഹരമായ ,സ്നേഹനിര്‍ഭരമായ ഒരിടം അവര്‍ക്കറിയാമെന്ന് തോന്നുന്നു. പൂര്‍ണ്ണസമര്‍പ്പണത്തോടെ, നന്മകളോടെ ചെന്നുപാര്‍ക്കാനൊരിടം. ചില നിമിഷനേരങ്ങളിലേക്കെങ്കിലും അവരുടെ വരികളിലൂടെ അവിടെ എത്താന്‍, തിരിച്ചു പോരാന്‍ തോന്നാത്തവണ്ണം അവിടം ഇഷ്ടപ്പെടാന്‍ എനിക്കും കഴിയുന്നു.


' നന്ദി, എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളേ !, നിനക്ക് ഉമ്മ!'

പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചും തീവ്രമാണ് അവരുടെ കാഴ്ചകള്‍. ചിലനേരങ്ങളില്‍ പലരുടേയും മനസ്സ് വായിച്ചെടുത്തതു പോലെയാണ് അവരെഴുതുക. (മറ്റുപലരും അങ്ങനെ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്, എഴുതാറുണ്ട്; എങ്കിലും- ചിലരോട് നമുക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടമുണ്ടല്ലോ :-)).
ചിലപ്പോള്‍ ഏതെങ്കിലും ഒരു മുഖത്തോട് വല്ലാത്തൊരു പ്രേമം തോന്നുമ്പോള്‍ അവരുടെ ചില വരികള്‍ ഓര്‍മ്മ വരും:
" എന്നെ
ഒരു വിരല്‍സ്പര്‍ശം കൊണ്ട്
നിന്റേതാക്കുക;
മനുഷ്യനാക്കുക.
നിന്റെ മനുഷ്യജന്മത്തിലേക്ക്
മനുഷ്യനായ് എന്നെ
പകര്‍ന്നെടുക്കുക;
പാതിയായ്
പകുത്തെടുക്കുക"

' നിന്റെ വിരല്‍സ്പര്‍ശം കൊണ്ട് എന്നെ ദേവതയാക്കുക ' എന്നവര്‍ പറയുന്നില്ല. മനുഷ്യജീവിതത്തെ അവരതിരറ്റ് സ്നേഹിക്കുന്നു. എല്ലാ അപൂര്‍ണ്ണതകളോടും കൂടി അതിനെ പൂര്‍ണ്ണമാക്കാന്‍ അവരതിലേക്ക് സ്നേഹം ചേര്‍ത്ത് വയ്ക്കുന്നു. അവരുടെ എഴുത്തുകളിലൂടെ എനിക്കത് വായിക്കാം.

എന്നാല്‍ , "എല്ലാ സ്നേഹബന്ധങ്ങളിലും അവിശ്വസിയ്ക്കാനുള്ള പഴുതുകള്‍ കൂടിയുണ്ടെന്ന് " മീനാക്ഷി എഴുതിയിട്ടുണ്ട് :


" ദൈവം ഉണ്ട് എന്നത് ഒരു വിശ്വാസമാണ്; ഇല്ല എന്നത് മറ്റൊരു വിശ്വാസവും.
സ്നേഹം ഉണ്ട് എന്നത് ഒരു വിശ്വാസമാണ്; ഇല്ല എന്നത് മറ്റൊരു വിശ്വാസവും.
തീര്‍പ്പ് കല്പിയ്ക്കാന്‍ കഴിയാത്തിടത്താണ് ഏത് കാര്യത്തിലും അവിശ്വാസമുണ്ടാകുന്നത്;
അവിശ്വാസികള്‍ ഒറ്റപ്പെട്ട് പോകുന്നു- അവരെ ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കാന്‍ കാരണങ്ങളില്ലാതാകുന്നു."

ഇങ്ങനെയാണ് അവരുടെ ആ കുറിപ്പിന്റെ തുടക്കം, എനിക്കോര്‍മ്മയുണ്ട്. പെണ്ണും പൊന്നും ഒളിക്യാമറകളും വെളിപ്പെടുത്തലുകളും മറച്ചുപിടിക്കലുകളും കരണംമറിയലുമൊക്കെ കാഴ്ചയും വാര്‍ത്തയും പതിവുമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയചര്‍ച്ച എല്ലാവരുടേയും മനസ്സിലുള്ളപ്പോഴായിരുന്നു ആ എഴുത്ത്.

"എന്റെ പ്രണയം ഈ നിമിഷത്തിന്റെ പങ്കിടലാണ്." മീനാക്ഷി എഴുതി: "എന്നാലത് നിന്നിലേക്ക് പകരാന്‍ എനിയ്ക്ക് പല കാലങ്ങള്‍ പിന്നിലേക്ക് പോയി, ഒറ്റുകൊടുക്കലിന്റെ ഒളിക്കണ്ണുകളില്ലാത്തൊരിടത്ത് എന്നെ എത്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. തിരക്കഥയുള്ള ഒരു നാട്യമായ് സ്നേഹമുദ്രകള്‍ കാട്ടി, ചതിയിലൂടെ നമ്മിലാരാവും ആദ്യം കാലത്തിന്റെ മുന്നില്‍ മേല്‍ക്കൈ നേടുക എന്ന് ചിന്തിച്ച് ചിന്തിച്ച് എന്റെയുള്ളിലെ സ്നേഹനന്മകള്‍ മരിച്ചു പോകുന്നു. നഷ്ടം എനിക്കാണ് ; കാരണം അതിനോടോപ്പം ഞാനും മരിച്ചു പോകുന്നു."

ശരിയാണെന്ന് എനിക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നു. നാട്യങ്ങള്‍ മാത്രം കണ്ടും കേട്ടും ശീലിയ്ക്കുന്ന ഒരു തലമുറ; സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച്, ബന്ധങ്ങളിലെ നന്മകളെക്കുറിച്ച് തീര്‍ച്ചയില്ലാത്തവരാകുന്നു. ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും തീര്‍ച്ചയില്ലാത്തവരെ ചേര്‍ത്തു നിര്‍ത്താന്‍ കാരണങ്ങളില്ലാതെയാകുന്നു. കൂട്ടം തെറ്റിയവരുടെ കൂട്ടമായ് മാറിപ്പോകേണ്ടി വരുന്നവരിലൊരാളാകുന്നത് മീനാക്ഷിയെപ്പോലെ എന്നേയും ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.

എന്റെ ഫെയ്സ്ബുക്ക് സുഹൃത്തുക്കളില്‍ ഏതാണ്ടെല്ലാവരും തന്നെ എഴുത്തുകാരാണ് (കവികളാണ്, കാമുകന്മാരാണ്, സ്വന്തമായ് പുസ്തകമെഴുതിയവരാണ് എന്നും പറയാം; ലിംഗഭേദമന്യേ.)പലരേയും ഞാന്‍ നേരിട്ട് പരിചയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പുസ്തകപ്രകാശനചടങ്ങുകളില്‍, കവിയരങ്ങുകളില്‍, കൂട്ടായ്മകളില്‍ ,പുസ്തകമേളകളില്‍, ഫോട്ടോപ്രദര്‍ശനത്തിലോ ചിത്രപ്രദര്‍ശനത്തിനോ ഇടയില്‍. അതുമല്ലെങ്കില്‍ കല്യാണവീട്ടിലോ മരണവീട്ടിലോ സിനിമാതിയറ്ററിലോ വെച്ച്. പലരും അവരുടെ പുസ്തകങ്ങള്‍ , "ഗൗതമിയ്ക്ക് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം" എന്നെഴുതി ഒപ്പിട്ട് തന്നിട്ടുമുണ്ട്. എന്റെ സന്തോഷങ്ങള്‍ അതൊക്കെയാണ്.
എന്നാല്‍ മീനാക്ഷി മാത്രം ഇവരിലൊരാളായി ഇതുവരേയും മാറിയില്ല. എന്റെ സങ്കടം.

"ഒരു പുസ്തകമാകുമ്പോള്‍ തോന്നുമ്പോള്‍ തുറന്ന്
പകലിരവുകളില്ലാതെ തലയണക്കീഴില്‍ വെച്ച്
തോള്‍സഞ്ചിയില്‍ ഒപ്പം കൂട്ടി..
അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒത്തിരിയുണ്ട് സ്നേഹത്തിന്റേതായ പാരസ്പര്യം." ഞാന്‍ മറ്റാരുടേയോ ഈ വാക്കുകള്‍ കടം വാങ്ങി മീനാക്ഷിയ്ക്ക് എഴുതി. മറ്റൊരു മ്യൂച്ചല്‍ഫ്രെന്റിന്റെ പുസ്തകപ്രകാശന ചടങ്ങില്‍ വെച്ച് കാണാമോ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുകയുമുണ്ടായി, ആ സന്ദേശത്തിനൊപ്പം.

മറുപടി എളുപ്പം വന്നു :
"പുസ്തകമാകുമ്പോള്‍ 'എന്റെ, നിന്റെ' എന്നൊക്കെ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് മേല്‍വിലാസങ്ങളുണ്ടാകും; വേര്‍തിരിവുകളുണ്ടാകും.'നിന്റെ' ചിന്തകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ മുന്‍പിത് 'ഞാന്‍' എഴുതിയതാണല്ലോ എന്ന അവകാശം സ്ഥാപിക്കാന്‍ തോന്നും; മത്സരിയ്ക്കാന്‍ തോന്നും. ഞാന്‍ 'എന്റെ' അക്ഷരങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി യുദ്ധം ചെയ്യാനാഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എന്റെ ആകാശം നിറയെ ചരടുകളില്ലാത്ത പട്ടങ്ങളാണ്. അതിരുകളില്ലാത്ത അക്ഷരങ്ങളാണ്."

" ഓ എന്റെ അദൃശ്യ സുന്ദരീ " എന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ പരിഹസിക്കുകയുമുണ്ടായി, ഞാനന്ന് മറുപടി സന്ദേശത്തില്‍. " കൂട്ടത്തിക്കൂടാത്തൊരു സാധനാ അദ് " എന്ന് മറ്റുചില സുഹൃത്തുക്കളുടെ അസംതൃപ്തിയും അറിയിച്ചു.

ഞാനങ്ങനെ പലപല ഓര്‍മ്മകളോടെ,വായനാരസത്തോടെ ഫെയ്സ്ബുക്കിലിരുന്നു;പതിവുപോലെ ഏറെനേരം. 'വിവാഹചാവേറുകളെ'ക്കുറിച്ചുള്ള മീനാക്ഷിയുടെ സ്റ്റാറ്റസിനു നിറയെ കമന്റുകള്‍.
അതിനിടയില്‍ അവരുടെ ഒരു മെസ്സേജ് എനിയ്ക്ക് :
" ഗൗതമീ, നമ്മുടെ സ്ട്രോബറീടെ (ഒരു ഫെയ്സ്ബുക്ക് സുഹൃത്തിന്റെ പേരാണ് :-)) പുസ്തകപ്രകാശനത്തിനു ഞാനും കൂടി വന്നാലോ എന്നാണ്; നീയുണ്ടാവില്ലേ..??"

ഞാന്‍ ഉമ്മകള്‍, ഹൃദയം എല്ലാം അവര്‍ക്കുള്ള മറുപടിസന്ദേശമാക്കി.

പ്രകാശനചടങ്ങ് തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പേ കാണാമെന്ന് പിന്നീട് അവരെനിക്ക് എഴുതി: സ്ഥലവും സമയവും. എന്നിട്ടൊന്നിച്ച് ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുക്കാമെന്നും. ഇത്രയും രഹസ്യസ്വഭാവമെന്തിനെന്ന് ഞാന്‍ അതിശയിച്ചു.
പിന്നെ, ഒരോരുത്തര്‍ക്കും ഒരോ കിറുക്കുകള്‍, ഒരോരോ ഇഷ്ടങ്ങളെന്ന് സമാധാനിക്കുകയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ മധുരമീനാക്ഷിയെ ഞാന്‍ കണ്ടു.

എത്രയോ കാലമായ് ,പല പുസ്തകങ്ങളില്‍ എഴുത്തുകാരനായ് എനിയ്കദ്ദേഹത്തെ പരിചയമുണ്ട്. പാരമ്പര്യമായ് കിട്ടിയ മുന്‍ധാരണകളാണ് എന്റെ സദാചാരബോധമെന്നിരിക്കെ ഈ എഴുത്തുകാരനോട് എന്റെയുള്ളില്‍ അനിഷ്ടം മാത്രമേയുള്ളൂ.
ഞാന്‍ പറ്റിക്കപ്പെട്ടതായി തോന്നിയില്ല. ഇത് ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ സംഭവമൊന്നുമല്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം.
ഒരോരുത്തര്‍ക്കും ഒരോ കിറുക്കുകള്‍, ഒരോരോ ഇഷ്ടങ്ങളെന്ന് ഞാനപ്പോള്‍ പക്ഷേ സമാധാനിച്ചില്ല;
'എല്ലാ സ്നേഹബന്ധങ്ങളിലും അവിശ്വസിയ്ക്കാനുള്ള പഴുതുകള്‍' കൂടിയുണ്ടെന്ന് ഓര്‍മ്മിച്ചുമില്ല.

വായനാ ലോകത്തിനു മുഖവുരയില്ലാതെ പരിചയമുള്ള ഇദ്ദേഹം ' ഗൗതമിയ്ക്ക് ഉമ്മകളോടെ മീനാക്ഷി'യെന്ന് എഴുതി ഒരു വിദേശകവിയുടെ പ്രണയകാവ്യങ്ങളൊന്ന് സമ്മാനിച്ചു. മറ്റൊന്നും പറയാനില്ലാത്തതു കൊണ്ട്, എങ്ങോട്ടും ഓടിപ്പോകേണ്ടതില്ലാത്തതു കൊണ്ട് ഞാനാ പുസ്തകം മറിച്ചു നോക്കി.
ഇങ്ങനെയായിരുന്നു അതിലെ അവസാനത്തെ കവിത:

ഏതെങ്കിലുമൊരാകാശത്ത്
മഴയായ് ഞാന്‍ നിന്നെ വരച്ചിടും.
കാലം തെറ്റി അത് പെയ്യവെ
ഭൂപടത്തിലില്ലാത്തൊരു ദേശത്തേക്ക് തുഴയുന്ന
ദിശാസൂചികളില്ലാത്ത നാവികരിലൊരാളാകും ഞാന്‍.
എന്തുകൊണ്ട് ഞാനിങ്ങനെയെന്ന് ആരുമെന്നോട് ചോദിക്കില്ല.
എന്നെ അറിയുന്നവര്‍ ആരുമില്ല.
കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തില്‍ ഞാനൊരു കുതിരവണ്ടിക്കാരനായിരുന്നു.
ഓറഞ്ച് തോട്ടത്തിലെ സൂക്ഷിപ്പുകാരിയായിരുന്നു എന്റെ കാമുകി.
പേരില്ലാത്ത ഋതുക്കളിലൊന്നായിരുന്നു അവള്‍ .
എനിയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് അവള്‍  പല ജീവിതങ്ങള്‍  ജീവിച്ചത്.
എന്നാല്‍
അവളുടെ അരികിലെത്താനുള്ള വഴികളായിരുന്നു
എന്നുമെനിയ്ക്ക് തെറ്റിപ്പോയത്.


ഞാന്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരുടെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് ,സത്യസന്ധമായ് സ്നേഹവാചകങ്ങള്‍ പകര്‍ന്നു വയ്ക്കാന്‍ മറ്റാരെയെങ്കിലും കണ്ടെത്തണമല്ലോ എന്ന് ഞാനന്നേരം ഓര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അതെനെക്കുറിച്ചുള്ള തീര്‍ച്ചയില്ലായ്മയില്‍ കൂട്ടം തെറ്റിപ്പോയേക്കുമോ എന്ന് ഭയന്ന്, ഹോസ്റ്റലിലേക്കുള്ള ഏറ്റവും തിരക്കേറിയ ബസ്സില്‍ പല വിയര്‍പ്പ് മണത്തോടൊപ്പം ഞാന്‍ എന്നേയും ആ വൈകുന്നേരം ചേര്‍ത്തു വെച്ചു.

പിന്നീടാലോചിച്ചപ്പോള്‍ ഇത്രയേറേ വെറുപ്പും അനിഷ്ടവും മനസ്സിലുണ്ടാവേണ്ടതല്ലെന്ന് തോന്നി. ഫെയ്ക്ക്പ്രോഫൈലുകളും അതിലൂടെയുള്ള ചതികളും സങ്കടങ്ങളും മുറിവുകളും ഏറെയുണ്ടായിട്ടുണ്ട്, പലര്‍ക്കും. ഇവിടെ അതൊന്നും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ. ഒരു പ്രശസ്തനായ എഴുത്തുകാരന് ഇതിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നോ എന്നു മാത്രം. ചിലപ്പോള്‍ നിലവിലുള്ള പ്രശസ്തിയും മേല്‍വിലാസവും കൊണ്ട് മുന്‍ധാരണകളോടെ തന്റെ എഴുത്തുകള്‍ വായിക്കപ്പെടുന്നതില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഖേദമുണ്ടായിരിക്കും. തന്റെ അഭിപ്രായങ്ങളത്രയും മുന്‍ധാരണകളോടെ ഒരാള്‍ക്കൂട്ടം അന്ധമായ് നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്ന ഒരിടത്തേക്ക് ബ്രാന്റഡാക്കപ്പെടുന്നതിനേക്കാള്‍ വലിയ ദുരന്തം, സ്വതന്ത്രചിന്തകളുള്ള ഒരാളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വേറേയില്ല. ഒരു പുതിയ ശബ്ദം പോലെ , ആളുകള്‍ക്ക് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാനും പ്രിയമായെങ്കില്‍ മാത്രം ഇഷ്ടപ്പെടാനും തോന്നട്ടെ തന്റെ എഴുത്തുകള്‍ എന്ന് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാകും.

മുന്‍ധാരണകളില്ലാതെ കഴമ്പുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രം ആളുകള്‍ തിരഞ്ഞെത്തുന്ന പുതിയശബ്ദമാകാനുള്ള രൂപാന്തരമായിരിക്കണമിത് - മീനാക്ഷിയിലേക്ക്.

' എന്റെ ആകാശം നിറയെ ചരടുകളില്ലാത്ത പട്ടങ്ങളാണ്. അതിരുകളില്ലാത്ത അക്ഷരങ്ങളാണ് .'
എന്നില്‍ വീണ്ടും ചിരി പടരുന്നു.

ഫെയ്സ് ബുക്കിലിന്ന് മീനാക്ഷിയുടെ സ്റ്റാറ്റസ്:

" അവിശ്വസിക്കേണ്ട എന്തോ ഒന്ന് ഉണ്ട് /ഉണ്ടാവും എന്ന് തോന്നിയാല്‍ പിന്നെ സ്നേഹം അതെല്ലാതാകുന്നല്ലോ! "